கருடபுராணம்

ஒரு நாள், சூதர் பண்டிதர்களுக்கு புனிதமான மொழி விதிகளைப் பற்றியும், அவற்றின் வகைகளையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தார். “ஒருவர் எங்களிடமிருந்து புறப்படுகிறார்; அவர் செல்ல விரும்புகிறார், அவர் செல்கிறார். குடிசையின் நிழலும், மற்ற நிழல்களும், மற்ற தொடர்புகளும் இதுபோன்று தான்,” என்று ஆரம்பித்தார். பிறகு, அவர் ஆறு சமாஸங்களைக் குறிப்பிடுகிறார்: கர்மதாரய, த்விகு, திருவேதி, கிராம, மற்றும் தத்புருஷம் என்று அழைக்கப்படுவன. “உருவாக்கப்பட்டது, அதற்காக இருப்பது, ஓநாய்களின் பயம், அந்த செல்வம்; அறிவில் தேர்ந்தவர், சத்தியத்தை அறிந்தவர், பஹுவ்ரீஹி, அவ்யயி—இவை அனைத்தும் சமாஸ வகைகள்.” “நிலை, மேலே சூட்டுதல், இரட்டைக் கூட்டுச் சொல், தெய்வ முனிவர்கள், மனிதர்கள், பாண்டவ, ஶைவ, பிராய, பிரஹ்மதா போன்ற தத்தித வகைகள்—இவை எல்லாம் மொழியின் தனித்தன்மைகள். தெய்வம், அக்னி, நட்பு, ஆண்டவன், ஶுக்ரன், ரிஷ்டு, ஸ்வயம்புவ, தந்தை ஆகிய சொற்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. நகர்வோர், பசு, காளை, ஆண்மை உடையவர்கள்—இவர்கள் புகழப்படுவதில்லை.” “‘ஹல்’ என முடிவடையும் சொற்கள், குதிரை, ஏர், பூமி, காற்று, இறைச்சி உண்ணும், மான் வகை, ஆத்மா, அரசன், இளைஞன், பாதை, பூஷன், பிரம்மஹத்தி, ‘ஹல்’—இவை அனைத்தும் தனித்தன்மை வாய்ந்தவை. மலம, சிறுநீர், விந்து, தேன், எண்ணெய், சிதைப்பட்ட மரம், காடு, நீர், எலும்பு, உலகப் பொருட்கள்—இவை அனைத்தும் பெண் லிங்கமாகக் கருதப்படுகின்றன.” “செயல், நெய், உடல், தீ, விஷம் ஆகியவை நபுஂசக லிங்கம்; மனைவி, முதுமை, நதி, அதிர்ஷ்டம், செல்வம், பூமி, மணப்பெண் ஆகியவை பெண் லிங்கம். புருவம், மறுபிறவி, பசு, சகோதரி, தாய்—இவை பெண்கள்; வாக்கு, இரத்தம், திசை, கோபம், இளம்பெண், இடுப்பு ஆகியவை பெண் லிங்கம்.” “வானம், பகல், மழைக்காலம், சோமன், உஷ்ணிக் என்ற சந்தம்—இவை குணம், பொருள், செயல் காரணமாக பெண் லிங்கம். இவ்வாறு பெண் சொற்கள் கூறப்பட்டன.” “வெள்ளை, கருப்பு, சிவப்பு, தூய்மை, ஊர்தலைவர், ஞானி, புத்திசாலி, தாமரை பிறந்தவன், செய்பவன், அறிவாளர், பலர், நல்ல மகன்—இவை ஆண் சொற்கள். சத்தியவான், பாம்பு, தீ—இவை ஆண்; சாப்பிடக் கூடாதவை, தூரத்தில் விழும், எல்லாம், பிரபஞ்சம், இரண்டும், ஒன்று குறைவு, மற்றது—இவை ஆண் சொற்கள்.” “டடர, டடம, நேம, த்வஹ், சம, சிமேதர, பூர்வ, அதர, தட்சிண, உத்தரவார—இவை ஆண் சொற்கள். பர, அந்தர ஆகியவை இப்படியே; யத், தத், கிம், அதஸ் ஆகியவை நபுஂசக; யுஷ்மத், அஸ்மத், தத்—முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் புறம்—இவை இரட்டைக் கணக்கில் வருகின்றன.” “அதேபோல், சில, இரண்டு முதலியவை, எல்லா எண்களும்; ‘ஶ்ரணோதி’ (கேட்கிறான்), ‘ஜுஹோதி’ (அர்ப்பணிக்கிறான்), ‘ஜஹாதி’ (விட்டுவிடுகிறான்), ‘ததாதி’ (வைக்கிறான்) போன்றவை. ‘தீப்யதி’ (ஒளிர்கிறான்), ‘ஸ்தூயதி’ (புகழப்படுகிறான்), ‘புத்ரீயதி’ (மகன் விரும்புகிறான்), ‘தனீயதி’ (செல்வம் விரும்புகிறான்), ‘த்ருட்யதி’ (உடைகிறது), ‘ம்ரியதே’ (இறக்கிறார்), ‘சிசீஷதி’ (சேகரிக்க விரும்புகிறான்), ‘நிநீஷதி’ (அடைய விரும்புகிறான்) போன்ற வினைகள்.” “அனைத்தும் நின்று, அனைத்திற்கும், அனைத்திலிருந்து, அனைத்துடன் முடிவடையும்; அனைத்தினது, அனைத்திலுள்ள—இப்படி விஶ்வம் போன்ற சொற்கள். பூர்வ, பூர்வா, பூர்வஸ்மாத், பூர்வஸ்மின், பூர்வம் என்று கூறப்படுகிறது. வினைச்சொற்களின் பரிபூரண வடிவங்கள் பெயர் மூலம் காட்டப்பட்டன; இவற்றின் விவரங்களை குமாரனிடமிருந்து கேட்டுகொண்டு, காத்யாயனர் மேலும் விளக்கினார்.” பின்னர், சூதர் சந்தங்களின் இலக்கணங்களை எடுத்துரைத்தார்: “ஆர்யா சந்தத்தின் அடையாளங்கள் இவை: த்வஷ்ட என்ற குழு எப்போதும் சேரும், ஒற்றை இடங்களில் அல்ல; ஆறாவது இடத்தில் ‘ஜோ’ அல்லது ‘ந்லௌ’ வரும், ஆறாவது வார்த்தை இரண்டாவதிலிருந்து வரும். ஆரம்பத்திலிருந்து, ஏழாவது இடத்தில் குறில் எழுத்து; இரண்டாம் பாதியில் ‘சர’; மூன்று குழுக்கள், ஒரு பாதம் சரியாகும்; ‘விபுலா’ என்பது அக்னியின் குறுக்கு வழியிலிருந்து தோன்றும்.” “நடுவில், இரண்டாவது ‘ய்’, ‘ஜௌ’ என்பது ‘சபலா’, பாதம் ஆரம்பத்தில்; இரண்டாம் பாதியில் ‘சஜகனா’; இவை ஆர்யா மற்றும் ஜாதி சந்தங்களின் அடையாளங்கள். ஆர்யாவுக்கு முதல் பாதியில் குறி; ‘கீதியில்’ இரு பாதிகளிலும்; ‘உபகீதியில்’ இரண்டாம் பாதியில், ‘உத்கீதியில்’ பரஸ்பர மாற்றத்திலிருந்து.” “ஆர்யாகீதிக்கு முடிவில் ‘குரு’; இவை ‘கோதி ஜாதி’ சந்தத்தின் அடையாளங்கள். ஒற்றை இடங்களில் ஆறு கலா, சமமான இடங்களில் எட்டு, தொடர்ச்சியாக இல்லாமல்; ‘ஸமா’ சார்ந்ததல்ல, ‘வைதாலிய’ சந்தத்தில் முடிவில் ‘குரு’. இரண்டு ‘ய்’ உள்ளே இருந்தால், அது ‘ஔபச்சந்தசிக’ சந்தம்.” “பாத்கௌ என்பது ‘ஆபாதலிகா’, அதேபோல் ‘தக்ஷிணாந்திகா’; ‘பராஶ்ரித’ என்பது இரண்டாவது ‘ல’, எல்லா பாதங்களிலும் இருக்கும். ‘உதீச்சிய’ சந்தம் சமமில்லாமல் வருகிறது, ‘ப்ராச்ய’ சந்தம் ஜோடிகளாக; நான்காவது பாதத்தில் ஐந்தாவது எழுத்துடன் இரண்டும் சேர்ந்து செல்கின்றன.” “உதீச்சிய சந்தத்தின் முதல் பாதமும் ஜோடி பாதங்களும் சேர்ந்தால், ‘யுக்மபாத’ எனும் ஒற்றை பாதம் உருவாகும்; வைதாலிய சந்தத்தில் இரு பாதங்களும் அழகாக, புன்னகையுடன், இதுவே அதன் தொகுப்பு. முகம் ‘ந’ கொண்டு ஆரம்பிக்கக் கூடாது; நான்காவது பாதத்தில் ‘கண’ இருக்க வேண்டும்; ‘பத்யா’ முகம் அதே ‘ஜ’ உடன், இல்லையெனில் மாற்றம் அல்லது வேறுபாடு.” “‘உஸமே’, ‘ந’, ‘சபலா’, ‘விபுலா’—ஏழாவது லகு; அனைத்திலும் ‘சைதவ’ ‘ம்ரௌ’ மற்றும் ‘தௌ’, ‘ஸமுத்திர’த்தில் அவை இரண்டும் ‘தத்’ முன்பாக. பதினாறு எழுத்துகள், ‘அசல-த்ருதி’ உடன், சமமான மாத்ரையில் இருக்க வேண்டும்.” “‘நவ’, ‘மல’, அதேபோல் முடிவில்; ‘ஜோ’, ‘ந்லௌ’, ‘ஸமுத்திர’ போன்று; ‘விஷ்லோக’ நான்கு மடங்கு, அல்லது அதன் இரட்டிப்பு, ‘நவாசிகா’ எனப்படுகிறது. ‘பாண’ சந்தத்தில் எட்டு மற்றும் ஒன்பது, ‘ல’ என்பது சித்ரா, பதினாறு கொண்டது; சமமான மாத்ரை கட்டாயம், இது ‘பதாகுலக’ எனப்படும்.” “மாத்ரை இல்லாத சந்தம் எழுத்துகளுடன்; ‘ல’ என்பது ‘குரு’ இல்லாமல்; ‘குரு’ எப்போதும் பாதத்தில் ‘ல’, இது நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதி. இரண்டாவது பாதத்தின் முதல் பாதியில் இருபத்தைந்து ‘ல’, கிரீடத்தில் முப்பது, ‘ல’ செல்லும், ‘கஞ்ச’ மாற்றம் மூலம் இது அமையும்.” “‘அனங்கக்ரீடா’வில் பதினாறு, கடைசியில் முப்பத்து இரண்டு ‘ல’; இரு பாதங்களிலும் இருபத்தேழு ‘ல’, இரண்டும் அழகு. மாத்ரை சந்தங்கள் கூறப்பட்டன; இப்போது எழுத்துச் சந்தங்களை விளக்குகிறேன்.” பின்னர், ச்ரீருக்தம் ‘ஜென’ என அறியப்பட வேண்டும்; உத்தியுக்தம் பெண், இரண்டு குரு எழுத்துகளுடன்; ‘மோ’ பெண், ‘ரோ’ மான், ‘மத்யா’ ‘மகௌ’, ‘கன்யா’ ‘பிரதிஷ்டா’. ‘போ கௌ’ என்பது ‘பங்க்தி’, நடுவில் மெலிதாக, ‘தயௌ’ என நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; ‘நயா’ மற்றும் ‘பால-லலிதா’ உடன், இது ‘காயத்ரி’ சந்தம் ஆகும்.” “‘மசகை’ மற்றும் ‘மடலேகா’ புத்திசாலிகள் ‘உஷ்ணிக்’ சந்தம் என அழைப்பர்; ‘பௌ கௌ’ ‘சித்ரபதா’ என புகழ்பெற்றது, ‘வித்யுன்மாலா’ என்பது ‘மமௌ ககௌ’. ‘மாணவக’ ‘பாட்டலக’, ‘ம்நௌ கௌ’ ‘ஹம்ஸருத’ என நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; ‘சமானிகா’, ‘ரஜகலா’, ‘ஜரலா’, ‘க’ என்பது ‘பிரமாணிகா’; இவை இரண்டுடன், மற்றொரு அமைப்பு ‘அனுஷ்டுப்’ சந்தம் எனப்படுகிறது.” இவ்வாறு, சோதி மொழியின் நுண்ணிய விதிகள், லிங்கங்கள், சமாஸங்கள், சந்தங்கள், அவற்றின் வகைகள், மற்றும் இலக்கணக் கோட்பாடுகளை பண்டிதர்களுக்கு புனிதமான முறையில் விளக்கினார்.