கருடபுராணம்

ஒரு காலத்தில், பரிசுத்த ஞானிகள் அளவுகளையும், மருத்துவ மூலிகைகளையும், மொழி நெறிகளையும் விரிவாக விவரித்தனர். முதலில், அளவுகள் குறித்த அறிவை அவர்கள் பகிர்ந்தனர். "கர்ஷம்" என்பது ஒரு அளவு; அதுபோல "சுவர்ணம்" என்றும், "கவலக் கிரஹம்" என்றும் வேறு ஒரு அளவு உண்டு. அரை "பல" என்பதைக் "சுக்தி" என்று அழைப்பர்; எட்டு "மாஷகங்கள்" ஒன்றாகவும் மதிப்பிடப்படுகின்றன. "பல" என்பதே "பில்வம்" என அறியப்படுகிறது. இரண்டு பல அளவு "முஷ்டி" என்றும், அதே அளவு "ப்ரஸ்ருதி" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. "அஞ்சலி" மற்றும் "குடவம்" ஆகியவை தலா நான்கு பல அளவாகும். எட்டு பல ஒன்று சேர்ந்தால் "அஷ்டமானம்" எனப்படும்; இது ஒரு நிலையான அளவாக கருதப்படுகிறது. நான்கு "குடவம்" ஒன்று சேர்ந்து "ப்ரஸ்தம்" ஆகும்; நான்கு ப்ரஸ்தம் ஒன்று சேர்ந்தால் "ஆடகம்" ஆகும். "காச" என்ற பாத்திரமும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நான்கு "ஆடகம்" ஒன்று சேர்ந்து "த்ரோணம்" ஆகும். "துலா" என்பது நூறு பல அளவு எனப்படுகிறது, "பாகம்" என்பது இருபது பல அளவாகும். இவ்வாறு, ப்ரஸ்தம் போன்ற பொருட்களுக்கு அளவீட்டு முறையை அறிஞர்கள் விவரித்துள்ளனர்; திரவப் பொருட்களுக்கு இது இரட்டிப்பாகும். பின்னர், மருத்துவ மூலிகைகளின் பெயர்கள் கூறப்பட்டன. "பத்ரதாரு" என்பது தெய்வீக மரம்; "தாரு" என்பதே "தேவதாரு". "குஷ்டம்" என்பது ஒரு மூலிகை, "மாம்சி" என்பது "நலதா" எனும் வேர்த்தண்டு. "சங்கம்" என்பது சங்கு, "சுக்தி" என்பது சிப்பி, "நக" என்பது நகம்; "சங்கம்" என்றே சங்கு மீண்டும் அழைக்கப்படுகிறது. "வ்யாக்ர" என்பது புலி; "வ்யாக்ரநக" என்பது புலியின் நகம். "புர" என்பது "பலங்கஷ", "மஹிஷாக்ஷ" என்பது "குக்குலு". "ரச" என்பது பாரகம், "கந்தரச" என்பது ஒரு வகை பூமி, "சர்ஜ" என்பது சர்ஜ மரத்தின் பிசின். "ப்ரியங்கு", "பாலினி", "ஷ்யாமா", "கௌரி" ஆகியவையும் மருத்துவ மூலிகைகளாக பெயரிடப்பட்டுள்ளன. "கரஞ்சா" மற்றும் "நக்தமாலா" குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன; "பூதிகா" மற்றும் "சிரபில்வம்" கூட. "சிக்ரு" என்பதே "சோபாஞ்ஞன" என்றும், "ஞானமானம்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. "ஜயா", "ஜயந்தி", "சரணி", "நிர்குண்டி", "சிந்து வார" ஆகியவை கூறப்பட்டுள்ளன. "மொரடா", "பீலுபர்ண", "துண்டி" ஆகியவை "துண்டிகெரிகா" என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. "மதன", "காலவ", "போத", "கோடா", "கோடி" ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. "சதுரங்குல" என்ற தயாரிப்பு "வ்யாதிகாத" என்று அறியப்படுகிறது. "ஆராக்வத" என்பது "ராஜவ்ருக்ஷ" என்றும், "ரைவத" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. "தந்தி", "காகேந்து-திக்தா", "கண்டகி", "விகங்கட" ஆகியவை பெயரிடப்பட்டுள்ளன. "நிம்பா" என்பது "அரிஷ்டா", "படோலா" என்பது "கோலகா". "வயஸ்தா" மற்றும் "விஷல்யா" ஆகியவை "சின்னா" மற்றும் "சின்னருஹா" என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. "வஷா" மற்றும் "தந்த்யம்ருதா" என்பதே "குடூசி". "கிராததிக்தக", "பூநிம்ப", "காண்டதிக்தக" ஆகியவை சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. இந்த வன மூலிகைகளின் பெயர்களை, ஸூதர் பக்தி கொண்டு ஹரியிடம் கூறினார். பின்னர், குமாரர் ஷௌணகரிடம் சொன்ன மொழி இலக்கணத்தை விளக்கத் துவங்கினார். குமாரர் கூறினார்: "இப்போது, ஓ காத்த்யாயன, சொற்களின் நிலைமையையும், பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதற்கும், நிலைபெற்ற சொற்களைப் புலனாய்வு செய்வதற்கும் இலக்கணத்தை சுருக்கமாக விளக்குகிறேன். "சுபு" அல்லது "திங்" என்ற பின்சேர்க்கையுடன் முடிவடையும் சொல் 'பதம்' எனப்படுகிறது. "சுபு" என்பது ஏழு விபக்திகளைக் குறிக்கும்; "ஸ்வௌஜஸ" என்பது முதல் விபக்தி, இது தாதுவில் இயற்கையாகவே உள்ளது. ஆலோசனை, பேச்சு, அல்லது பிற சூழ்நிலைகளில், செயல் புரிபவர் அல்லது பொருள் வெளிப்படாமல் இருந்தால், அர்த்தமுள்ள தாதுவை, வினைமுற்றும் இல்லாமல் பயன்படுத்துவர். "அமௌசஸ" என்பது இரண்டாம் விபக்தி; இது செயல் பொருளுக்காக உபயோகிக்கப்படுகிறது, குறிப்பாக மற்றொன்றுடன் இணைந்திருக்கும்போது. "டாப்யாம்பிஸ்" என்பது மூன்றாம் விபக்தி; இது கருவி அல்லது செய்பவர் குறிக்கும். ஒரு செயல் எதனால் செய்யப்படுகிறது என்பதே கருவி; செய்பவர் என்பவர் செய்பவர். நான்காம் விபக்தி "ஙேப்யாம்" மற்றும் "ப்யஸ்" ஆகியவற்றால் உருவாகிறது; இது பெறுபவருக்காக உபயோகிக்கப்படுகிறது. எங்கு வழங்க விரும்புகிறோம், அங்கு நான்காம் விபக்தி பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஐந்தாம் விபக்தி "ஙஸி", "ப்யாம்", "ப்யஸ்" ஆகியவற்றால் உருவாகிறது; இது பிரிவுக்காக, எதிலிருந்து எதோ ஒன்று பிரிகிறது, பெறப்படுகிறது, அச்சம் ஏற்படுகிறது என்ற இடங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆறாம் விபக்தி "ஙஸ்", "ஆம்" ஆகியவற்றால் உருவாகிறது; இது உரிமை, உடைமை ஆகியவற்றின் முதன்மை உறவை குறிக்கும். "ங" மற்றும் "ஸு" ஆகியவற்றால் ஏழாம் விபக்தி உருவாகிறது; இது இருப்பிடம் குறிக்கும். அடிப்படை என்பது இருப்பிடம்; இது பாதுகாப்புக்காக பயன்படுத்தப்படுகிறது. விரும்பப்படுவது அல்லது விரும்பப்படாதது ஐந்தாம் விபக்தியால் குறிக்கப்படுகிறது. "பர்யுபாங்" என்பதுடன் ஐந்தாம் விபக்தி பயன்படுத்தப்படுகிறது; மற்ற அர்த்தங்களுக்கும் இது பொருந்தும். "என்" என்பதுடன் இணைந்தால், செயற்கூறுகளை வெளிப்படுத்த இரண்டாம் விபக்தி பயன்படுத்தப்படுகிறது. மீண்டும் நிகழும் செயலில், ஆதரவுக்குறி, பிரிவில், முழுமையான பகிர்வில், கூடுகையில், குறைவில், அருகாமையில் ஆகியவற்றில் இவை விவரிக்கப்படுகின்றன. முயற்சிக்கும் இடத்திலும், நகரும் வினைகளுக்கும் இரண்டாம் மற்றும் நான்காம் விபக்திகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. உயிரற்ற பொருட்களுக்கு, இரு விபக்திகள் சமமான செயலில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. "நம:", "ஸ்வஸ்தி", "ஸ்வதா", "ஸ்வாஹா", "அலம்", "வஷட்" போன்ற சொற்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன; அவற்றிற்கும் நான்காம் விபக்தி பயன்படுத்தப்படுகிறது, மேலும் அவை செயல் அல்லது நிலை குறிக்கும் சொற்களுக்கு உபயோகிக்கப்படுகின்றன. மூன்றாம் விபக்தி கூடுதலாக, இகழ்ச்சி, குறிப்பில் பயன்படுத்தப்படுகிறது; ஏழாம் விபக்தி காலம், நிலை குறிக்கும்; "எதைர்" என்பதுடன் இணைந்தால் ஆறாம் விபக்தியும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆசான், அதிபதி, சாட்சி, வாரிசு, சந்ததி ஆகியவற்றுடன் இரண்டு விபக்திகள் நிச்சயத்திற்காக பயன்படுத்தப்படுகின்றன; காரணத்திற்காக ஆறாம் விபக்தி பயன்படுத்தப்படுகிறது. நினைவில் கொள்ளும் செயலில், முயற்சிக்கும் "செய்" வினையில், வன்முறைக்காக, பயன்பாட்டில், செயல் மற்றும் செய்பவர் குறிக்கப்படுகின்றனர். ஆறாம் விபக்தி செய்பவர் மற்றும் செயல் பொருளுக்காக பயன்படுத்தப்படாது; வினையெச்சம் தாதுவிலும் இல்லை. தாது இரண்டு வகை: பெயர் மற்றும் வினை. "பூ" மற்றும் பிறவற்றிலிருந்து "திங்" மற்றும் "ல" உருவாகின்றன; பத்து வினை வடிவங்கள் நினைவில் வைக்கப்படுகின்றன: "திப்", "தஸ்", "ஸு", "ஜ்ஹி" முதலாவது புருஷம்; "ஸிப்", "தஸ்", "த" நடுநிலை; "உத்தம", "பூருஷ" கடைசியாக. "மிப்", "வஸ்", "மஸ்" ஆகியவை பரஸ்மைபதம்; "பதாநாம்" என்பது ஆத்மநிபதம். "தா", "தாம்", "ஜ்ஹா" முதலாவது; "மத்", "ஸ்தா", "ஸா", "தா", "ந்த்வம்" நடுநிலை; "உத்தம" கடைசியாக. மாற்றீடுகள் "இட்", "பஹ்", "மஹி"; தாதுவும் "ணிஜ்" மற்றும் பிறவற்றைப் போல. பெயர்ச்சொல்லிலும் முதலாவது புருஷம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நடுநிலை புருஷம் "யுஷ்மத்" என்பதற்கு, உயர்ந்தது "அஸ்மத்" என்பதற்கு. "பூ" தாதுவில் தொடங்கும் வினைச்சொற்கள் கூறப்படுகின்றன; "ஸன்" முதலியவற்றுடன் முடிவடைவதும் அதுபோல. "லட்" என்பது நிகழ்காலத்திற்கு, "ஸ்மேன்" என்பது கடந்த காலத்திற்கு; "லங்" என்பது உடனடி கடந்த காலத்திற்கு அல்லாதவற்றுக்காக. "லோட்" முதலியவை விருப்பத்திற்காக தாதுவிலிருந்து பெறப்படும். ஆணை மற்றும் அனுமதிக்கு "லோட்" பயன்படுத்தப்படுகிறது; ஆலோசனை, அழைப்பு, கட்டளை, வேண்டுகோள், விருப்பம் ஆகியவற்றுக்கும் இது பயன்படுகிறது. விருப்ப வினைமுறைகள் நிகழ்காலத்திற்கு அப்பால் பயன்படுத்தப்படும்போது, அது "பரோக்ஷம்"; கடந்த காலத்திற்கு "லிட்", எதிர்காலத்திற்கு "ளட்" பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதுபோலவே, நிகழ்காலத்திற்கு அல்லாத இடங்களிலும், அது தாதுவிலிருந்து பெறப்படுகிறது. தானம் செய்பவரின் செயல் மீறப்படும்போது, "லெட்" விருப்ப வினைமுறையாக குறிப்பிடப்படுகிறது. "பரிபூர்ணம்" என்ற நிலை, பொருள், செய்பவர் ஆகிய மூன்றிலும் நிகழ்கிறது. இவ்வாறு, அளவுகளும், மூலிகைகளும், மொழி இலக்கணமும், முறையாக, கோட்பாடுகளோடு, புனித ஞானிகள் மூலம் விளக்கப்பட்டன.