கருடபுராணம்

துரியோதனனின் படைக்கு முதலில் பீஷ்மர் தளபதியாக இருந்தார்; பாண்டவர்கள் பக்கம் சிகண்டி முன்வந்தார். இருவரும் எதிரெதிராக ஆயுதங்கள் மோதும், அம்புகள் மழைபோல் பறக்கும் பயங்கரமான போர் பத்து நாட்கள் நடந்தது. அந்தப் போரில் சிகண்டி, அர்ஜுனர் ஆகியோரின் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் பீஷ்மர் துளைக்கப்பட்டார். சூரியன் உத்தராயணமாக மாறும் தருணத்தில், அவர் தனது மனதை கேதாரியாயுதம் கொண்ட தேவனில் நிலைநிறுத்தினார். பலவகை தர்மங்களைப் பறைசாற்றி, முன்னோர்களை திருப்திப்படுத்திய பீஷ்மர், பாவமில்லா ஆனந்தமான நிலைக்குள் இணைந்தார். பின், வலிமைமிக்க த்ரோணர், த்ருஷ்டத்யும்னனை எதிர்த்து போருக்கு சென்றார்; அந்தப் போர் ஐந்து நாட்கள் மிகுந்த கொடூரத்துடன் நடந்தது. அந்த இடத்தில், பூமிக்குள்ள அரசர்கள் அர்ஜுனரால் யுத்தத்தில் வீழ்த்தப்பட்டனர். த்ரோணர், துக்கத்தின் பெரும் கடலில் மூழ்கி, சுவர்க்கத்தை அடைந்தார். அதன்பின், வீரத்தால் நிரம்பிய கர்ணன், அர்ஜுனனை எதிர்த்து போருக்கு வந்தான். இரண்டு நாட்கள் நடந்த அந்தப் பெரும் போரில், அர்ஜுனனின் ஆயுதங்கள் கரை காணாத சமுத்திரம் போல் கர்ணனை மூழ்கடித்தன. பின், கர்ணன் சூர்யலோகத்தை அடைந்தார். பின்னர் சல்யன், ஞானம் நிறைந்த தர்மராஜனை எதிர்த்து போருக்கு வந்தார்; அரை நாள் போர் நடந்தபோதே, தீயை ஒத்த அம்புகளால் சல்யன் வீழ்த்தப்பட்டார். இதற்குப் பின், துரியோதனன் வீரத்துடன் தனது கேதாயுடன், காலத்தின் முடிவில் வருகிற மரண தேவனைப் போல முன்வந்தான். அப்போது, வீரமான பீமன் தன் கேதாயால் துரியோதனனை வீழ்த்தினான். அதன் பிறகு, த்ரோணரின் மகன் அஸ்வத்தாமன், இரவிலே உறங்கிக் கொண்டிருந்த படைவீரர்களிடம் சென்றான். தந்தையின் மரணத்தை நினைத்து, த்ருஷ்டத்யும்னனை, திரௌபதியின் மகன்களை தன் வலிமையான கரங்களால் கொன்றான். திரௌபதி துயரத்தில் அழுதுக் கொண்டிருக்கும் போது, அர்ஜுனன், அஸ்வத்தாமனை தருமுச்சிலாயுதத்தால் வென்று, அவனுடைய விலையுயர்ந்த மணியைப் பெற்றான். யுதிஷ்டிரன், துக்கத்தில் மூழ்கிய பெண்களை ஆறுதல் கூறி, நீராடி, தேவர்கள், முன்னோர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு ஹோமம் செய்து வழிபட்டார். பின்னர், பீஷ்மரால் உறுதி அளிக்கப்பட்டு, யுதிஷ்டிரன் பெரிய ராஜ்யத்தை நிறுவினார். விதி முறையோடு, உரிய தானங்களுடன், அஸ்வமேத யாகம் செய்து, விஷ்ணுவை வழிபட்டார். பின், பரிக்ஷித்தை சிங்காசனத்தில் அமர்த்தினார். மௌசலப் பருவத்தில் யாதவர்கள் அழிந்த செய்தி கேட்டு, ராஜா விஷ்ணுவின் ஆயிரம் நாமங்களைப் பாடினார். பின்னர், பீமன் மற்றும் சகோதரர்களுடன் யுதிஷ்டிரன் விஷ்ணுவின் ச்வர்க்கத்துக்கு சென்றார். வாசுதேவன், அசுரர்களை மயக்குவதற்காக புத்தராக மறுபடியும் பிறந்தார். மீண்டும், விஷ்ணு, சாம்பல்லா கிராமத்தில் கள்கியாக, குதிரையில் ஏறி, உலகங்களை சாம்பலாக்குவார். தேவர்கள் மற்றும் பிற உயிர்களின் பாதுகாப்பிற்காகவும், அதர்மத்தை அழிக்கவும், தீயவர்களை ஒழிக்கவும், அவர் அவதாரம் எடுப்பார். பாற்கடலைக் கடைந்த போது, தன்வந்திரி அந்த வம்சத்தில் பிறந்து, தேவர்களுக்கும் பிற உயிர்க்கும் ஆயுர்வேதத்தை உபதேசித்தார். விச்வாமித்திரர் மகன், மகாத்மா சுச்ருதர் பற்றியும், பாரத வம்சத்தின் அவதாரங்களைப் பற்றியும் கேட்பவன், சுவர்க்கத்தை அடைவான். அப்போது தன்வந்திரி, “ஓ சுச்ருதா! முனிவர்களான ஆத்திரேயர் முதலியோர் கூறியது போல், எல்லா நோய்களின் காரணங்களை விரிவாக விளக்குகிறேன்” என்றார். நோய், பாபம், காய்ச்சல், வேதனை, குழப்பம், கெட்ட நோய், க்ஷயம், துன்பம், வலி—இவை அனைத்தும் ஒரே பொருளைத் தரும் பல பெயர்கள். நோயை அறிதல் ஐந்து வகைப்படும்: காரணம், முன்னறிவிப்பு அறிகுறி, நோயின் வெளிப்பாடு, நிவாரணம், நோயின் வளர்ச்சி. காரணம் என்பது, அறிகுறி, காரணம், இருப்பிடம், நிலை, தோற்றம் என்று பல பெயர்களால் விளக்கப்படுகிறது; முன்னறிவிப்பு அறிகுறி என்பது, நோய் வரப்போகிறது என்பதை முன்கூட்டியே அறிய உதவும் அறிகுறி. நோய் வரவிருக்கும் போது, உடம்பில் உள்ள தோஷங்கள் சிறிது மாற்றம் அடைந்ததால், அதன் அறிகுறிகள் தெளிவாக இல்லாமல், மாறுபட்டும், லேசாகவும் இருக்கும். அந்த அறிகுறிகள் வெளிப்பட ஆரம்பித்தால், அதையே நோயின் வெளிப்பாடு என்பர்; வடிவம், சின்னம், குறி, தோற்றம் என்பன அதற்குப் பெயர்கள். மருந்துகள், உணவு, ஒழுக்கம் ஆகியவை சரியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால், நோய்க்கும் காரணத்திற்கும் எதிராகச் செயல்பட்டு நிவாரணம் தரும். நோயின் நிவாரணம் ஏற்படுவது 'உகந்தது' எனப்படும்; அதற்கு எதிராக, நோயை அதிகரிக்கச் செய்வது 'அனுகூலமல்லாதது' எனப்படும். நோயின் வளர்ச்சி, துஷ்டமான தாதுவின் பரவலால், நோய் முழுமையாக வெளிப்படும் முறையாக விவரிக்கப்படுகிறது. இந்த வளர்ச்சி, எண்ணிக்கை, வேறுபாடு, பிரதானம், வலிமை, காலம் மற்றும் பிற சிறப்புகளால் வேறுபடுகிறது; எடுத்துக்காட்டாக, எட்டு வகை காய்ச்சல்கள். தாதுக்கள் எவ்வாறு மாறுகின்றன, அவற்றின் சேர்க்கைகள் மற்றும் பகுதி மதிப்பீடு, சுயாதீனம் அல்லது சார்பு என்பவை நோயின் பிரதானத்தை அறிவிக்கின்றன. நோயின் காலம், காரணங்கள் முழுமையாக உள்ளதா, பகுதி மட்டுமே உள்ளதா, வலிமை, பலவீனம், பகல், இரவு, சாப்பிட்ட பிறகு போன்ற பிரிவுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு, காரணத்தின் பொருள் விளக்கப்பட்டது; வியாசர் இதை மேலும் விளக்குவார். அனைத்து நோய்களின் காரணம், தாதுக்களின் அதிகரிப்பே ஆகும். இந்த அதிகரிப்பை உண்டாக்கும் தவறான பழக்கங்கள் முன்பே விவரிக்கப்பட்டுள்ளன; மூன்று வகையான தவறான சேர்க்கைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. கசப்பு, காரம், துவர்ப்பு, புளிப்பு, உலர்ச்சி, குறைவான உணவு, ஓடுதல், உல்லாசம், இரவில் விழித்திருத்தல், மிகக் கூச்சலிடுதல் ஆகியவற்றை அதிகம் செய்வதன் மூலம், அதிக உடற்பயிற்சி, பயம், துக்கம், கவலை, உடற்பயிற்சி, பாலுணர்ச்சி, கோடை முடிவில் பகல், இரவில் சாப்பிடுதல் ஆகியவற்றால் வாயு அதிகரிக்கிறது. பித்தம், காரம், உப்பு, கூர்மை, சூடு, கார உணவு, கோபம், எரிச்சல், சரத்காலம், மதியம், நள்ளிரவு ஆகியவற்றால் அதிகரிக்கிறது. இனிப்பு, புளிப்பு, உப்பு, எண்ணெய்ப்பசை, கனமுள்ளவை, சளியூட்டும், குளிர்ந்தவை, வாய்க்கு இன்பம் தரும், தூக்கத்தைத் தூண்டும், கடினமாக ஜீரணிக்கப்படும், பகலில் அல்லது தூங்குவதற்கு முன் உண்ணும் உணவுகள்— சாப்பிட்டதும், ஜீரணிக்காமல் ஒட்டுமொத்தமாக வலுக்கட்டாயமாக வாந்தி எடுப்பது, குறிப்பாக காலை மற்றும் மாலை நேரங்களில், இவற்றால் சளி நோய்கள் ஏற்படுகின்றன என்பதையும் இப்போது கூறுகிறேன். இவை அனைத்தும் கலந்தால், கலப்பின நோய் உருவாகிறது; அதுபோல், பொருந்தாத, முறையாக ஜீரணிக்காத, ஒழுங்கற்ற, ஒருவருக்கொருவர் விரோதமான உணவுகளை உண்ணுவதால் நோய் ஏற்படுகிறது. மோசமான மதுபானம், நீர், உலர்ந்த காய்கறி, கிழங்கு, எண்ணெய் பாகு, பழுப்பு இறைச்சி, அழுகிய, உலர்ந்த, மெலிந்த மீன் ஆகியவற்றை உண்ணுவதால் நோய் உண்டாகிறது.