கருடபுராணம்

ஒரு நாள், ஒரு ஞானி, மக்களுக்கு வாழ்க்கையின் நுண்ணறிவுகளைப் பகிர்ந்தார். அவர் கூறினார்: “அமைதியானவர்களுக்கு அரசர் தான் பலம்; குழந்தைக்கு அழுகை தான் பலம்; முட்டாளுக்கு அமைதி தான் பலம்; திருடனுக்கு பொய் தான் பலம். ஒருவர் வேதங்களை அதிகமாக படிக்கும்போது, அவரின் அறிவு வளர்கிறது; அந்த அறிவு அவருக்கு இனிமையாகிறது. மனதை நல்லவற்றில் செலுத்தும் மனிதர், எல்லோராலும் விரும்பப்படுகிறார். மனிதர் மூன்று காரணங்களால் அழிவடைகிறார்: பேராசை, கவனக்குறைவு, தவறான நம்பிக்கை. எனவே, பேராசை கொள்ளக்கூடாது, கவனமில்லாமல் இருக்கக்கூடாது, தவறான நம்பிக்கையைக் கொடுக்கக்கூடாது. ஆபத்து வரும்வரை அதை பயப்பட வேண்டும்; ஆனால், ஆபத்து வந்துவிட்டால், துணிவுடன், பயமின்றி நிலைக்க வேண்டும். நிலவுள்ள கடன், அணையாமல் இருக்கும் தீ, முடியாத நோய்—இவை மீண்டும் மீண்டும் வளர்கின்றன; ஆகவே, எந்த காரியமும் முடிவுக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும். ஒருவர் செய்த தீமைக்கு தீமையைத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்; தீயவர்களுக்கு தக்க முறையில் நேர்மையாக நடந்துகொள்ள வேண்டும். தனிப்பட்ட இடத்தில் உங்கள் வேலைக்கு தடையாக இருப்பவர், நேரில் இனிமையாக பேசுபவர்—இவர் போலி நண்பர்; பகைவரைப் போலவே அவரைத் தவிர்க்க வேண்டும். நல்லவர் கூட, தீயவருடன் சேரும்போது அழிவடைகிறார்; சுத்தமான நீர், களிமண் கலந்து அழுக்காகும் போல். இரண்டு பிறந்தவர் (பிராமணர்) எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கிறவர்; எனவே, பிராமணரை மதிப்புடன், கவனத்துடன் போற்ற வேண்டும். பிராமணரின் உண்டிய உணவு தின்னும் ஒருவர் ஞானமடைந்து, பாவம் செய்யமாட்டார்; மறைமுறையில் காட்டும் நட்பு உண்மை, நேர்மையுடன் செய்யும் செயல் தர்மம். மூத்தவர்கள் இல்லாத இடம் சபை இல்லை; தர்மத்தைப் பேசாதவர்கள் மூத்தவர்கள் இல்லை; சத்தியம் இல்லாதது தர்மம் இல்லை; மோசடி கலந்தது சத்தியம் இல்லை. மனிதர்களில் பிராமணர் முதன்மை; ஒளிகளில் சூரியன்; உறுப்புகளில் தலை; விரதங்களில் சத்தியம் உயர்ந்தது. மனம் அமைதியாக இருப்பது மங்களம்; மற்றவருக்கு அடிமையாக இருப்பது வாழ்க்கை இல்லை; சொந்தவர்களால் அனுபவிக்கப்படும் செல்வம் தான் செல்வம்; போர் வெற்றி பெற்றபோது கிடைக்கும் புகழ் தான் மகிமை. பெண்களில் ஈடுபாட்டில் மயங்காதவர், ஆசை இல்லாதவர் சந்தோஷமாக இருப்பார்; நம்பிக்கையுள்ள நட்பு தான் நட்பு; மனதை வென்றவர் தான் சுயக்கட்டுப்பாட்டாளர். முத்து, தங்கத்தில் பற்றுதல் இல்லாத இடமே புகழ்; நட்பு இழந்த இடமே புகழ்; ஒருவர் தன்னைத் தானே புகழும் இடமே புகழ். நதிகளின் ஆதாரம், யாகத்தின் தீ, பாரத வம்சம், காலத்தின் வயது—இவற்றைத் தேட வேண்டாம்; காரணம், குறை வேரிலிருந்து குறையாது. நதிகள் உப்பில் முடிகிறது; இணைவு பிரிவில் முடிகிறது; இளமை முதுமையில் முடிகிறது; செல்வம் மூன்று வகை துன்பத்தில் முடிகிறது. அரச செல்வம் பிராமணரின் சாபத்தில் முடிகிறது; பாவம் பிராமணரின் ஒளியில் முடிகிறது; யாகம் சங்கின் ஒலியில் முடிகிறது; குடும்பம் பெண்ணில் முடிகிறது. எல்லா வீடுகளும் அழிவில் முடிகிறது; எல்லா உயரமும் விழுவதில் முடிகிறது; எல்லா இணைவும் பிரிவில் முடிகிறது; வாழ்க்கை மரணத்தில் முடிகிறது. மீண்டும் திரும்ப விரும்பினால், அதிகமாக செல்லக்கூடாது; நீரின் ஓரத்திலிருந்து, பசுமை இலை கொண்ட மரத்திலிருந்து திரும்ப வேண்டும். தலைவர் இல்லாத இடத்தில், அதிக தலைவர்கள் உள்ள இடத்தில், பெண் தலைவராக உள்ள இடத்தில் தங்கக்கூடாது; குழந்தை தலைவராக உள்ள இடத்தில் தங்க வேண்டும். குழந்தை பருவத்தில் தந்தை பாதுகாப்பார்; இளமையில் கணவர்; முதுமையில் மகன்; பெண்ணுக்கு சுதந்திரம் இல்லை. எட்டாவது ஆண்டில் குழந்தை இல்லாத பெண்ணை, ஒன்பதாவது ஆண்டில் குழந்தை இறந்த பெண்ணை, பதினொன்றாவது ஆண்டில் பெண் பெண் குழந்தை மட்டும் பெற்றால், உடனே தீங்கு பேசும் பெண்ணைத் துறக்க வேண்டும். பயன் இல்லாததால், குடும்பம் காப்பாற்றும் பயத்தால், செல்வம் பெற்ற பிறகு ஆண்மையை இழந்த மூன்று வகை பெண்கள் கணவருடன் இருக்கின்றனர். புத்திசாலி தூரத்தில் இருந்து, சோர்ந்த குதிரை, பைத்தியமான யானை, முதல் தடவை கன்று பெற்ற பசு, நீர் இல்லாத இடத்தில் தவிக்கின்ற தவளை—இவை அனைத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும். வறுமையில் வாடுபவர்களுக்கு நண்பர், உறவினர் இல்லை; ஆசையில் மூழ்கியவர்களுக்கு பயம், நாணம் இல்லை; கவலையில் வாடுபவர்களுக்கு சந்தோஷம், தூக்கம் இல்லை; பசியில் வாடுபவர்களுக்கு பலம், உற்சாகம் இல்லை. வறுமை, மற்றவருக்கு அடிமை, பிறரின் பெண்ணில் ஈடுபாடு, பிறரின் செல்வம் திருடுதல்—இவை உள்ளவர்களுக்கு தூக்கம் இல்லை. கடன், நோய் இல்லாதவர் சந்தோஷமாக தூங்குகிறார்; ஆனால், மனைவியுடன் இணைவு இல்லாதவர் கட்டுப்பாட்டுடன் உண்ண வேண்டும். நீர் அதிகம் இருக்கும்போது தாமரை உயரமாகிறது; அடிமை, தன் தலைவன் பலமாக இருக்கும்போது பெருமை கொள்கிறான். தாமரை தன் இடத்தில் இருக்கும் போது, சூரியன், வருணன் நண்பர்கள்; ஆனால், தாமரை வேரோடு எடுத்தால், அவர்கள் அதை வாட வைக்கிறார்கள். இடத்தில் நிலைத்தவர்கள் நண்பர்கள்; இடம் விட்டவர்கள் பகைவர்கள்; சூரியன் தாமரை நீரில் இருக்கும்போது மகிழ்கிறான்; நிலத்தில் எடுத்தால் வாட வைக்கிறான். இடத்தில் நிலைத்தவர்கள், தங்கள் நிலைமை காக்கிறவர்கள் மதிக்கப்படுகிறார்கள்; இடம் விட்டவர்கள்—மயிர், பல், நகங்கள், மனிதர்கள்—மதிக்கப்படவில்லை. நடத்தை குடும்பத்தை காட்டுகிறது; பேச்சு நாட்டை காட்டுகிறது; கவனம் நேசத்தை காட்டுகிறது; உடல் உணவை காட்டுகிறது. கடலில் மழை வீழ்வது வீண்; ஏற்கனவே திருப்தி பெற்றவருக்கு உணவு வீண்; செல்வம் உள்ளவருக்கு கொடுப்பது வீண்; கீழ்மட்ட மனிதருக்கு நல்ல செயல் வீண். தூரத்தில் இருந்தாலும், மனதில் இருப்பவர் அருகில்; அருகில் இருந்தாலும், மனதில் இல்லாதவர் தூரத்தில். முகம் விழுந்தது, குரல் பலவீனம், உடல் வியர்வை, பெரிய பயம்—இவை மரணத்தின் அறிகுறிகள்; ஏழைமையின் அறிகுறிகளும். குன்றில் வாழும், பூச்சி கொல்லும், காற்றால் விரட்டப்பட்டவர், உச்சியில் வாழும்—இவர்களுக்கு இறப்பது, பிச்சை கேட்பதை விட நல்லது. உலகத்திற்குத் தலைவனாகிய விஷ்ணு கூட, பிச்சை கேட்கும் போது வாமன ரூபம் எடுத்தார்; அவனுக்கு உயர்ந்த குறிக்கோள் எதுவும் இல்லை; பணிவு அவசியம். மாதாவும், பிதாவும், கல்வி அளிக்காத குழந்தைகளுக்கு பகைவர்கள்; அந்த குழந்தைகள் சபையில் பிரம்மபதம் அடையமாட்டார்கள்; அன்னம் கூட்டத்தில், கொக்கு போல.