கருடபுராணம்

மனிதர்கள் எத்தனை அறிவாளிகளாக இருந்தாலும், அவர்கள் பெற்ற கல்வியாலும், பெற்ற பெருமையாலும், இனிய மொழியாலும், இன்பங்களை நாடுவதாலும், மகன், உயிர் அல்லது ஆசைகள் எதனாலும் ஒருபோதும் திருப்தி அடைவதில்லை. அரசர் எவ்வளவு செல்வம் சேர்த்தாலும் அவருக்கு போதாது; நதிகள் எவ்வளவு நீர் கொண்டு வந்தாலும் கடலுக்கு திருப்தி இல்லை; பண்டிதர் எவ்வளவு பேசினாலும் நிறைவு இல்லை; கண்கள் அரசரை பார்த்தாலும் திருப்தி அடையாது. ஆனால், தம்முடைய தர்மத்தைத் தானே மேற்கொண்டு, எப்போதும் வேதங்களிலும், தம் மனைவியிலும் மனதை நிலைநிறுத்தி, ஐந்துபுலன்களையும் அடக்கி, அதிதிகளை மரியாதை செய்யும் மனிதர்களுக்கு வீடே மோக்ஷம் ஆகும், மனிதர்களில் சிறந்தவரே! அழகும் அலங்காரமும் பொருந்திய பெண்களை நினைத்து, அரண்மனை மேடைகளில் வாழும் ஒருவருக்கு, நல்ல கர்மங்களால் சுவர்க்கம் கிடைக்கும். பெண்களை வெல்ல, தானம், மரியாதை, நேர்மை, வயது, ஆயுதம், வேதம்—எதுவாலும் முடியாது; அவர்கள் எல்லா வகையிலும் வெல்ல முடியாதவர்கள். அறிவு மெதுவாக பெறப்படுகிறது; செல்வம் மெதுவாக சேர்க்கப்படுகிறது; மலை மெதுவாக ஏறப்படுகிறது; அதுபோலவே, ஆசை, தர்மம்—இந்த ஐந்தும் படிப்படியாகவே அடையப்படுகின்றன. தேவர்களை வழிபடுவது என்றும், பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்வது என்றும், நல்ல பண்புகளுடன் கூடிய அறிவு என்றும், உண்மையான நண்பர் என்றும் நிலைத்தவை. சிறுவயதில் கல்வி கற்றுக் கொள்ளாதவர்கள், இளமையில் பணமின்றி, மனைவியின்றி வறுமையில் வாழ்பவர்கள், இவர்கள் இந்த உலகில் மனித வடிவில் விலங்குகளாக அலைகிறார்கள்; அவர்கள் இரங்கத்தக்கவர்கள். வேதம் கற்ற மாணவர்கள், சாப்பிடுவதிலும், பாடிப்படிப்பதிலும் மனதை நிலைநிறுத்தாமல், அறிவை நாடி, கருடன் போல் தொலைவிலும் செல்ல வேண்டும். சிறுவயதில் கல்வி கற்றுக்கொள்ளாதவர்கள், இளமையில் ஆசைக்கு அடிமையாகி செல்வத்தை இழந்தவர்கள், முதுமையில் அனைவராலும் இகழப்பட்டு, குளிர்காலத்தில் மலர் போல் துன்பப்படுவார்கள். விவேகத்திற்கு உறுதியான அடித்தளம் இல்லை; வேதங்கள் பலபிரிவாக உள்ளன; எந்த முனிவருடைய உபதேசமும் எதிர்ப்படாதது இல்லை; தர்மத்தின் உண்மை ஒரு குகையில் மறைந்திருக்கிறது—அதனால், மகான்கள் நடந்த பாதையையே பின்பற்ற வேண்டும். ஒருவரது உள்ளத்தை, அவருடைய தோற்றம், சைகை, நடையிலிருந்து, செயல், பேச்சு, கண்கள், முகம் ஆகியவற்றிலிருந்து அறியலாம். எதுவும் பேசப்படவில்லை என்றாலும், அறிவுள்ளவர் சைகைகளிலிருந்து அர்த்தம் கண்டுபிடிப்பார். பேசப்பட்ட அர்த்தத்தை விலங்குகளும் புரிந்து கொள்கின்றன; குதிரை, யானை போன்றவை காட்டியதைச் செய்கின்றன. செல்வத்தை இழந்தவர் தீர்த்தயாத்திரை செல்ல வேண்டும்; சத்தியத்தை இழந்தவர் ரௌரவ நரகத்திற்கு போக வேண்டும்; யோகத்தை இழந்தவர் சத்தியத்தில் நிலைநிற்றல் செய்ய வேண்டும்; இராச்யத்தை இழந்தவர் வேட்டையாட செல்ல வேண்டும். சூதர் சொன்னார்: நிலையானதை விட்டுவிட்டு, நிலையற்றதை நாடுபவன், இரண்டையும் இழப்பான். பேச்சும், வெளிப்பாடும் இல்லாத மனிதருக்குப் புத்தி, பயப்படுகிறவனின் கையில் ஆயுதம் போல்; அது உடலை மகிழ்விக்காது, கண்களில்லாதவனுக்கு அழகான மனைவி மகிழ்ச்சி தராதது போல். உணவில் உண்ணும் சக்தி உள்ளது; நற்குணமுள்ள பெண்ணில் அனுபவம் உள்ளது; செல்வத்தில் தானம் செய்யும் சக்தி உள்ளது; சிறியவருக்கு தவம் பலன் தராது. வேதம் யாகத்தில் பலன் தரும்; நல்ல நடத்தை நன்மை தரும்; மனைவி இன்பமும் பிள்ளைகளும் தருவாள்; செல்வம் தானம், அனுபவம் ஆகியவற்றை தரும். புத்திசாலி, அழகு இல்லாதவளாக இருந்தாலும் நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணையே திருமணம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் கெட்ட குடும்பத்திலிருந்து அழகான பெண்ணை ஒருபோதும் திருமணம் செய்யக்கூடாது. துர்பாக்கியத்துடன் கூடிய செல்வம் எதற்குப் பயன்படும்? யாரும் பாம்பின் தலையில் உள்ள மாணிக்கத்தை எடுப்பார்களா? யாகத்தில் கிடைக்கும் பொருளை, நல்ல குடும்பத்திலிருந்து மணப்பெண்ணை, குழந்தையிடமிருந்தும் நல்ல மொழியை, தூய்மையற்ற இடத்திலிருந்தும் பொன்னையும், கெட்ட குடும்பத்திலிருந்தும் மாணிக்கப் பெண்ணையும் ஏற்க வேண்டும். விஷத்திலிருந்தும் அமுதத்தை, தூய்மையற்ற இடத்திலிருந்தும் பொன்னையும், தாழ்ந்தவரிடமிருந்தும் நல்ல அறிவையும், கெட்ட குடும்பத்திலிருந்தும் மாணிக்கப் பெண்ணையும் ஏற்க வேண்டும். ஒருவரும் அரசருடன் நட்பாக இருக்கக்கூடாது; விஷமில்லாத பாம்பை நம்பக்கூடாது; பெண்கள் பிறக்கும் குடும்பம் முழுவதும் தூய்மையானது இல்லை. குடும்பத்தில் பக்தியுள்ள மகனை, கல்வியில் அறிவாளியை, சிக்கலில் பகைவரை, தர்மத்தில் பிரியமானவரை நியமிக்க வேண்டும். உழவர்கள், ஆபரணங்கள் ஆகியவை தக்க இடத்தில் மட்டும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; கிரீட மாணிக்கம் காலில் அணிவித்தால் அது அழகு தராது. கிரீட மாணிக்கம், கடல், நெருப்பு, வானம், பூமியின் அரசன்—இவை தலையில் இருக்க வேண்டியவை; காலில் இருந்தால் அது அறியாமையால் தான். மலர்தொகுப்புக்கு இரண்டு விதி மட்டுமே: எல்லோரின் தலையில் அல்லது காட்டில் தரையில் விழுவது. அதுபோல் உயர்ந்தவர்களும். தங்கத்திற்குரிய மாணிக்கம் தகரில் பதித்தால் அது ஒளிவிடாது; அதை வைத்திருப்பவரின் இச்சைப்படியே அது இருக்கும். குதிரை, யானை, இரும்பு, மரம், கல், துணி—இவை எல்லாம் வெவ்வேறு; அதுபோல் பெண்கள், ஆண்கள், நீர் ஆகியும் வெவ்வேறு. உறுதிமிக்கவரின் இயல்பு எவ்வளவு குற்றம் வந்தாலும் அழியாது; தீயை அழுத்தினாலும், அது கீழே செல்லாது. நல்ல குதிரை அடிபட்டதை தாங்காது; சிங்கம் யானையின் கர்ஜனையை பொறுக்காது; வீரன் தன்னை பயமுறுத்தும் கூக்குரலை ஏற்க மாட்டான். செல்வத்தை இழந்தாலும், விதி தள்ளிவிட்டாலும், ஒருபோதும் தீயவர்களுக்கு அடிமையாக விரும்பக் கூடாது; பசிக்கொண்ட சிங்கம் புல்லை சாப்பிடாது, யானையின் வெந்நீரை மட்டுமே பருகும். ஒரு முறை துரோகம் செய்த நண்பனை மீண்டும் நம்புவது, மருவின் கருவை ஏற்கும் போல், மரணத்தை தழுவுவதைப் போன்றது. பகைவரின் பிள்ளைகள் இனிமையாகப் பேசினாலும், அதை உதாசீனப்படுத்தக் கூடாது; காலம் வந்தபோது அது விஷக் கலசம் போல் தீங்கு தரும். தனக்கெதிராக இருக்கும் பகைவரை, இன்னொரு பகைவனை வெல்ல பயன்படுத்த வேண்டும்; காலில் குத்திய முட்டை கைமுட்டால் எடுக்குவது போல். எப்போதும் பிறருக்கு தீங்கு செய்பவர்கள், நதிக்கரையில் வளர்ந்த மரங்கள் போல் தாமாகவே வீழ்வார்கள். சில நேரம் துன்பம் செல்வம் போல தோன்றும்; செல்வம் துன்பம் போல தோன்றும்; இது விதியின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவர்களுக்கு அழிவை தரும். மனம், காலத்தின் தேவைபோல் பாவத்தை உருவாக்கும்; ஆனால் விதி உகந்தால், எல்லா இடத்திலும் நன்மை பிறக்கும். செலவு, கல்வி, உணவு, வியாபாரம் ஆகியவற்றில் ஒருபோதும் வெட்கப்படக் கூடாது. செல்வர் இல்லாத இடம், பண்டிதர் இல்லாத இடம், அரசர் இல்லாத இடம், நதி இல்லாத இடம், மருத்துவர் இல்லாத இடம்—இவை இல்லாத இடத்தில் ஒருபோதும் தங்கக்கூடாது. இவ்வாறு இந்த உலக வாழ்க்கையின் சுவடுகளை, மனித இயல்பையும், தர்மத்தின் மறைந்த உண்மையையும், அறிவும், செல்வமும், நட்பும் எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதையும், சூதர் முறையே விளக்கினார்.