கருடபுராணம்

பிரஹஸ்பதி, தேவாதிபதி இந்திரனிடம் நயவஞ்சனையின் சாராம்சத்தைப் பகிர்ந்தார். அந்த உன்னதமான அறிவைப் பெற்ற இந்திரன், எல்லாம் அறிந்தவனாகி, அசுரர்களை வென்று ச்வர்க்கத்தை அடைந்தான். அப்போது பிரஹஸ்பதி கூறினார்: “மன்னர்கள், முனிவர்கள், மற்றும் பிராமணர்கள் தெய்வங்களை மற்றும் கல்வியுள்ள பண்டிதர்களை வழிபட வேண்டும். பெரும் பாவங்களைப் போக்கும் அஸ்வமேத யாகத்தைச் செய்ய வேண்டும். சிறந்தவர்களுடன் பழகி, கல்வியுள்ளவர்களுடன் உரையாடி, பேராசை இல்லாதவர்களை நண்பர்களாகக் கொண்டிருப்பவனுக்கு எப்போதும் அபயம் இல்லை. தீட்டான பேச்சு, பிறருக்காகச் செயல், கேலி, பிறருடைய மனைவியை விரும்புதல் அல்லது பிறர் வீட்டில் தங்குவது—இவை எதையும் செய்யக்கூடாது. உதவிகரமான அந்நியன் கூட நண்பன்; ஆனால் தீங்கு செய்பவன் உறவினனாக இருந்தாலும் அந்நியனே. உடலில் தோன்றும் நோய் பகை; காடில் கிடைக்கும் மருந்து நண்பன். உன் நலனுக்காகச் செய்பவனே நண்பன்; ஊட்டம் அளிப்பவனே தந்தை; நம்பிக்கையுள்ளவனே உண்மையான நண்பன்; வாழ்வதற்கு ஏற்ற இடமே தேசம். கட்டளையை ஏற்கும் பணியாளனே உழைக்கும்; முளைக்கும் விதையே விதை; இனிமையாகப் பேசும் பெண்ணே மனைவி; உயிரோடு இருப்பவனே மகன். நற்குணங்களும் தர்மமும் உள்ளவனே உண்மையில் வாழ்கிறான்; அவை இல்லாதவனது வாழ்க்கை பயனற்றது. வீடில் திறமையுள்ளவள், இனிமையாகப் பேசும், கணவனை உயிராகக் கருதும், உற்றுப் பற்று கொண்ட மனைவியே நல்ல மனைவி. அவள் எப்போதும் சுத்தமாகவும், மணமோடு, இனிய சொற்கள் பேசும், குறைவாக உண்ணும், குறைவாகப் பேசும், சுபசிந்தனைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகவும் இருப்பாள். அவள் எப்போதும் நற்குணங்களில் செழிப்பாளாகவும், கணவனிடம் பக்தியுடன், இனிமையாகப் பேசும், சரியான நேரத்தில் சேர்வை விரும்பும். இப்படிப்பட்ட பண்புகள் உள்ள மனைவி, எல்லா வளங்களையும் அதிகரிக்கச் செய்கிறாள். அவளுடைய கணவன் மனிதர்களில் இந்திரனாக இருப்பான். ஆனால், கண்ணில் அழகு இல்லாதவள், தூய்மை இல்லாதவள், சண்டை விரும்பும், எப்போதும் வாதாடும் மனைவி—அவள் முதுமை, உண்மையான முதுமை. பிறரை நாடும், பிறர் வீட்டை விரும்பும், தீய செயல்களில் ஈடுபடும், வெட்கம் இல்லாத மனைவி—அவளும் முதுமை, உண்மையான முதுமை. நற்குணங்களை அறிந்தவள், கணவனைப் பின்பற்றும், குறைவில் திருப்தி அடையும் மனைவி—அவளே உண்மையில் ப்ரியமானவள். தீய மனைவி, வஞ்சக நண்பன், எதிர்ப்புக் காட்டும் ஊழியன், வீட்டில் இருக்கும் பாம்பு—இவை நிச்சயமாக மரணமே. தீயவர்களைத் தவிர்த்து, நல்லவர்களை நாடி, பகல் இரவு நல்ல செயல்களில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் நிலையற்ற தன்மையை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். பாம்பைப் போல் பயங்கரமான, இருண்ட நிறம், கலக்கம் கொண்ட, கண்கள் சிவப்பாக, புலிப்போல், கோபத்தில் முகம் பயங்கரமாக, காகத்தின் நாக்கைப் போல் கூர்மையான, கொடுமையான, சூழ்ச்சி தெரிந்த, பிறர் வீட்டை நாடும், மனம் குழம்பிய, பாசமில்லாத பெண்ணைச் சேவிக்கக் கூடாது. சில சமயம் குழந்தையிலும் சக்தி பிறக்கலாம்; நன்றி இல்லாதவரிலும் நற்குணம்; தங்கத்தில் நூறு மடங்கு தீ; விதியால் சில சமயம் வேசிகளிடம் ஆசை பிறக்கலாம், சில சமயம் இல்லை. வீட்டில் பாம்பு, குணமில்லாத நோய், குழந்தைப் பருவம் அல்லது முதுமை வந்தால் யார் நிலையான மனதுடன் இருக்க முடியும்? சூதர் கூறினார்: “இக்கட்டான நேரங்களில் செல்வத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; செல்வத்தைக் கொடுத்தும் மனைவியைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; மனைவியையும் செல்வத்தையும் இழந்தும் தன்னைத்தான் எப்போதும் பாதுகாக்க வேண்டும். ஒருவரை குடும்பத்திற்காக, குடும்பத்தை கிராமத்திற்காக, கிராமத்தை நாட்டிற்காக, நாட்டை உயிருக்காக விட்டுவிட வேண்டும். தீய நடத்தை உள்ள வீட்டைவிட நரகத்தில் வாழ்வதே மேல்; அங்கு பாவம் தீரும், ஆனால் தீய வீட்டில் தீராது. அறிவுள்ளவன் ஒரு காலால் முன்னே செல்கிறான், மற்ற காலால் நிலைநிற்பான்; அடுத்த இடத்தை அறிந்த பிறகே பழைய இடத்தை விட்டுவிடுவான். தீய நடத்தை உள்ள நாட்டையும், சிக்கல் நிறைந்த வீட்டையும், கஞ்சத்தனமான அரசனையும், வஞ்சக நண்பனையும் விட்டு விட வேண்டும். கஞ்சனிடம் செல்வம், கபடமுள்ளவரிடம் அறிவு, நற்குணமில்லாதவரிடம் அழகு, துன்பத்தில் உதவாத நண்பன்—இவை யாவும் பயனற்றவை. அதிகாரம் உள்ளவரிடம் பலர் நண்பர்களாக வருவர்; செல்வம், பதவி இழந்தால் நெருங்கிய உறவினரும் பகைவராகி விடுவர். துன்பத்தில் நண்பனை, போரில் வீரனை, தனிமையில் தூய்மையுள்ளவரை, செல்வம் போன பிறகு நல்ல மனைவியை, பஞ்சத்தில் அன்பு கொண்ட விருந்தினரை அறியலாம். மரத்தில் பழம் இல்லையெனில் பறவைகள் விட்டு விடும்; ஏரி உலர்ந்தால் கொக்குகள் விட்டு விடும்; வசதி இல்லாதவனை வேசிகள் விட்டு விடும்; வீழ்ந்த அரசனை அமைச்சர்கள் விட்டு விடுவர்; மலர் வாடினால் தேனீகள் விட்டு விடும்; காட்டை தீ எரித்தால் மான்கள் விட்டு விடும்; மனிதர்கள் தங்களுக்கு ஏற்றபடி நடக்கிறார்கள்—உண்மையில் யார் யாருக்கு சொந்தம்? கஞ்சனை செல்வம் கொடுத்தால் மகிழ்ச்சி; பேராசையாளனை மரியாதை செய்தால்; முட்டாளை புகழ்ந்தால்; பண்டிதனை உண்மையால் மகிழ்விக்கலாம். தேவதைகள், நல்லவர்கள், த்விஜர்கள் உண்மையால் மகிழ்வர்; மற்றவர்கள் உணவு, பானத்தால்; பண்டிதர்கள் மரியாதையால். சிறந்தவர்களை மரியாதையுடன் அணுக வேண்டும்; வஞ்சகர்களை பாகுபாடாக; கீழ்மக்களை சிறு பரிசுகளால்; சமமானவர்களை சம பலத்தால். அறிவுள்ளவர் ஒவ்வொருவரது இயல்பை அறிந்து, அவர்களுக்கு பயனாகப் பேச வேண்டும்; விரைவில் தம்மிடம் இழுக்க வேண்டும். நதிகளை, நகமுள்ளவர்களை, கொம்புள்ளவர்களை, ஆயுதம் கொண்டவர்களை, பெண்களை, அரசர் குடும்பங்களை நம்பக் கூடாது. செல்வ இழப்பு, மனக்கோளாறு, வீட்டில் தவறு, வஞ்சனை, அவமானம், இழிவை அறிவுள்ளவன் வெளிப்படுத்தக் கூடாது. தீயவருடன் பழக்கம், அளவுக்கு அதிகமான தனிமை, பிறர் வீட்டில் பாசம், தீய பண்புள்ள பெண்ணுடன் வாழ்வது—இவை நல்ல நடத்தை அழிக்கின்றன. எந்த குடும்பத்தில் குறை இல்லை? யாருக்குத் துயர் இல்லை? யாருக்கு துன்பம் வரவில்லை? யாருடைய செல்வம் நிலையானது? செல்வம் வந்தவனை யார் உயர்வாக நினைக்கவில்லை? துன்பம் யாருக்கு வரவில்லை? பெண்கள் மனதை யாரிடம் கலக்கவில்லை? அரசருக்கு யார் எப்போதும் ப்ரியமானவர்? யார் காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை? எந்த செல்வம் மதிப்பை இழக்காது? தீயவர்களிடம் சிக்கியவர் யார் பாதுகாப்பாக வெளியேறியுள்ளார்? நண்பர்களும், உறவினரும், அறிவும் இல்லாதவன், செயலில் பலன் இல்லாதவன், பெரும் துன்பத்தில் வாடுபவன்—அவன் எப்படி நடக்க வேண்டும்? மரியாதை இல்லாத, பாசமில்லாத, உறவினர் இல்லாத, கல்விக்காக வாய்ப்பு இல்லாத நாட்டைத் தவிர்க்க வேண்டும்.