ஒரு காலத்தில், ஒரு குடும்பஸ்தன் தனது வாழ்க்கையை தர்மபடுத்தி நடத்த வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான். அவன் தினசரி உணவை அளவோடு, நன்கு சமைத்து, சத்தானதாகவும், முதலில் குழந்தைகளுக்கும் பிறருக்கும் வழங்க வேண்டும் என்று நினைத்தான். அவன், இருமுறை பிறந்தவராக, சில சமயங்களில் நெருப்பு தொடாத தூய உணவைத் தயாரித்து, தேவைக்கேற்ப அதை அனுசரித்தான். ஒரு விருந்தினர் இரவு நேரத்திலும் வந்தாலும், அவரைத் திருப்பி அனுப்பாமல், தயங்காமல் அவரை வரவேற்றான். யார் வந்தாலும் அவர்களுக்கு உணவு அளித்து, ஒரு பண்டித பிராமணருக்கு மதிப்புமிக்க ஒரு பசுவை வழங்கினான். தன் உயிருக்கு அன்பானவரும், திருமணம் செய்யப்படவிருப்பவரும், யாகத்தில் ரித்விகாக இருப்பவரும், இவர்கள் அனைவரையும் அவன் மதித்து போற்றினான். இந்த இரண்டு வகை மக்களை மதிப்பது, பிரம்மலோகம் அடைய விரும்பும் குடும்பஸ்தனுக்கு அவசியம் என்று அவன் அறிந்திருந்தான். அவன் தன் பேச்சிலும், கைகளிலும், காலிலும் அமைதியைப் பேணினான்; அதிக உணவு உண்ணாமல் இருந்தான். நாள் மீதமுள்ள நேரத்தை தகுதியும் அன்பும் உடைய உறவினர்களுடன் செலவழித்தான். விசுவாசமான பணியாளர்களுடன், தனக்குப் பயனுள்ள செயல்களை ஆராய்ந்தான். வயதானவர்களுக்கு, நோயுற்றவர்களுக்கு, சுமை ஏந்துபவர்களுக்கு வழி கொடுத்தான். ஒரு பிராமணனுக்கு, தானம் பெறுவது யாகம் நடத்துவதற்கும், உபதேசிப்பதற்கும் மேல் என்று அவன் அறிந்தான். வைசியருக்குத் தக்க தொழில்கள் – பணம் கடன் கொடுத்தல், விவசாயம், வாணிகம், மாடுபண்ணை – என்று அவன் தெரிந்து கொண்டான். அஹிம்சை, சத்தியம், திருடாதிருத்தல், தூய்மை, இంద్రிய நிக்ரகம் ஆகியவற்றை அவன் கடைப்பிடித்தான். நேர்மையான, ஏமாற்றமற்ற வாழ்வாதாரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான். ஒரு வருடத்திற்கு உணவு இருப்பவராக, அமாவாசை மற்றும் பௌர்ணமி ஹோமங்களை முன்பே செய்து வந்தான். அக்ரஹண மற்றும் சாத்துர்மாஸ்ய யாகங்களை அக்கறையுடன் நடத்தினான். உரிய பலன் தரும் யாகத்திற்குத் தகுதி இருந்தால், குறைந்த யாகம் செய்யாமல் இருந்தான். யாகத்திற்காகச் சேகரிக்கப்பட்டதை, ஒரு காகம், நரி கூட தீண்டினால் தூய்மை இழக்கும் என்பதால், எதையும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவன், படிப்படியாக புல்லில் விழுந்த தானியங்களைத் தேடி வாழ்வதை மற்ற வழிகளுக்கு மேல் மதித்தான். அவன், பசிக்குத் துன்பப்பட்டாலும், அரசர்களிடமோ, மாணவர்களிடமோ, வேதியர்களிடமோ செல்வம் வேண்டாமென்று விரும்பினான். வெள்ளை உடை அணிந்து, முடி, தாடி, நகங்களை வெட்டிக் கொண்டு, எப்போதும் தூய்மையுடன் இருந்தான். பிரம்மசாரியாக, யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, ஒழுங்காக நடந்து, ஒருபோதும் கடுமையான வார்த்தைகள் பேசவில்லை. நதி நிழலில், சாம்பல் மீது, மாடுபண்ணை இடத்தில், நீர் ஓடும் பாதையில் சிறுநீர் கழிக்கவில்லை. ஒரு பெண் நிர்வாணமாக இருக்கும்போது, நெருப்பு, சூரியன், யாரும் சங்கமத்தில் ஈடுபடும்போது பார்த்தது இல்லை. துப்பும், இரத்தம், மலம், சிறுநீர், விஷம் ஆகியவற்றை நீரில் விடாமல் இருந்தான். தன் கை கூப்பி நீர் குடித்தான்; தூங்கும் ஒருவரை எழுப்பவில்லை. நிஷிதமானவற்றையும், சாவு புகையையும், நதிக்கரையையும் தவிர்ந்தான். பசு பால் கறக்கும் பொழுது பார்த்ததில்லை; ஒருபோதும் பிரதான வாயிலாக உள்ளே செல்லவில்லை. வேதபடிப்பு ஸ்ராவண மாதத்தில் அல்லது ஸ்ராவண நட்சத்திரத்தில் தொடங்க வேண்டும் என்று அவன் அறிந்தான். அல்லது, பௌஷ மாதத்தில் ரோகிணி நட்சத்திரத்தில், அல்லது அஷ்டகா காலத்தில் தொடங்கலாம் என்று தெரிந்திருந்தான். ஒரு மாணவன், யாகக்காரர், ஆசான், உறவினர் இறந்தால் மூன்று நாட்கள் படிப்பை நிறுத்த வேண்டும் என்று அவன் கடைபிடித்தான். சந்திரோதயம், மின்னல், நிலநடுக்கம், விண்மீன் விழுதல் போன்ற சமயங்களில் படிப்பை நிறுத்தினான். பன்னிரண்டாவது, பதினான்காவது, எட்டாவது திதிகளில், சூரிய-சந்திர கிரகணங்களில் படிக்கக் கூடாது என்று அவன் உணர்ந்தான். மாடுகள், தவளை, மூங்கில், குதிரை, பாம்பு, பூனை, பன்றி போன்ற விலங்குகள் அருகில் இருந்தால் படிப்பைத் தவிர்ந்தான். நாய்கள், நரி, கழுதை, ஆந்தை, அம்பு ஊதி வரும் சத்தம் ஆகியவை கேட்டால் படிப்பை நிறுத்தினான். தூய்மையற்ற இடத்திலும், தனக்குள்ளும், மின்னல், இடியுடன் கூடிய புயலிலும் படிக்கவில்லை. திசைகள் எரியும் போது, தூசி புயல், சந்தியிலும், மிகப் பெரிய பயம் உள்ள சமயங்களிலும் படிப்பைத் தவிர்ந்தான். கழுதை, ஒட்டகம், வாகனம், யானை, குதிரை, படகு, மரம், மலை ஆகியவற்றில் ஏறும்போது படிக்கவில்லை. வேதங்களில் கூறப்பட்டவற்றையும், ஆசான் கூறியவற்றையும், அரசன் நிழலையும், பிறருடைய மனைவியையும் ஒருபோதும் அவமதிக்கவில்லை. பிராமணர்கள், பிச்சைக்காரர்கள், க்ஷத்திரியர்கள் ஆகியோரின் ஆத்மாக்களை ஒருபோதும் அவமதிக்காமல், அந்த குடும்பஸ்தன் தர்மபட வாழ்ந்தான்.