ஒரு காலத்தில், ஒரு கௌரவமான குலத்தில் பிறந்த ஒரு மனிதன், தர்மத்தின் பாதையில் நடப்பதற்கான முறைகளை அக்கறையுடன் பின்பற்றினார். செயல்களில் ஏற்படும் மாற்றங்களிலும், உயர்ந்தவரிலிருந்து தாழ்ந்தவர்வரை சமத்துவம் எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட்டது. வேதகாலத்தில், யாகங்கள் செய்யும் போது, ஸ்ரௌத மற்றும் வைதானிக முறைகளில் வேதக்னி எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் தானம் அளிக்கும் தருணத்தில் மட்டும் அது விலக்கப்படுகிறது. காலையில், பல் துலக்கி முடித்த பின்பு, சந்த்யாவந்தனம் என்ற துவைபயங்கால பூஜையை அவசியம் செய்ய வேண்டும். அதன்பின், வேதங்களின் பொருளையும், பிற சாஸ்திரங்களையும் படித்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும். குளித்து முடித்த பின்பு, தேவதைகளையும், பித்ருக்களையும் திருப்திப்படுத்தி பூஜிக்க வேண்டும். ஜபம் மற்றும் யாகங்கள் நிறைவேறுவதற்காக, ஆன்மீக ஞானத்தைப் பக்தியுடன் ஜபிக்க வேண்டும். மகாயாகங்கள் எல்லா ஜீவராசிகளுக்காகவும், பித்ருக்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் மனிதர்களுக்காகவும் அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும். நாய்கள், பத்தினிகள் மற்றும் பறவைகளுக்காகவும், உணவை நிலத்தில் இட வேண்டும். வேதம் தினமும் படிக்க வேண்டும்; சுயமாக மட்டும் உணவு சமைக்கக்கூடாது. விருந்தினர்கள் மற்றும் பணியாளர்கள் முதலில் உணவு பெற்ற பின்பே, கணவன்-மனைவி தாங்கள் மீதமுள்ளதை உண்ண வேண்டும். உணவு அளவாகவும், நன்கு சமைக்கப்பட்டதாகவும், சீராகவும் இருக்க வேண்டும்; முதலில் குழந்தைகள் மற்றும் பிறருக்குப் பகிர வேண்டும். த்விஜாதிகள், தீண்டப்படாத தூய உணவைத் தயாரிக்க வேண்டும். விருந்தினர், எந்த நேரத்திலும்—even இரவிலும்—வரும்போது திருப்பி அனுப்பக்கூடாது; இதில் தயக்கம் இருக்க கூடாது. வருபவர்களுக்கு உணவு வழங்கி, ஒரு சிறந்த நந்தினி கன்றை, பண்டித பிராமணருக்கு தானமாக வழங்க வேண்டும். காதலிக்கப்பட்டவரும், மணமகளும், யாகத்தில் ஹோமம் செய்யும் ருத்விக்கும் மரியாதை செய்ய வேண்டும். பிரம்மலோகத்தை விரும்பும் ஒரு க்ருஹஸ்தர், இந்த இருவரையும் (ருத்விக், மணமகள்) மரியாதை செய்ய வேண்டும். பேச்சிலும், கைகளிலும், கால்களிலும் சஞ்சலத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்; அதிகமாக உண்ணக் கூடாது. மீதமுள்ள நாளை, தகுதியும், அன்பும் கொண்ட உறவினர்களுடன் கழிக்க வேண்டும். பக்தியுள்ள பணியாளர்களுடன் சேர்ந்து, தமக்குத் தேவையான நன்மைகளை ஆலோசிக்க வேண்டும். வயதானவர்களுக்கு, நோயாளிகளுக்கும், பாரம் தூக்கும் அவர்களுக்கும் வழி விட வேண்டும். ஒரு பிராமணனுக்கு, தானம் வாங்குவது, யாகம் நடத்தும் அல்லது உபதேசிப்பதைவிட உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. வைசியர்களுக்கு, கடன் கொடுப்பது, விவசாயம், வணிகம், மாடுகள் மேய்த்தல் ஆகியவை உரிய தொழில்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. அஹிம்சை, சத்தியம், திருடாமை, தூய்மை, இంద్రிய நிக்ரஹம்—இவை அவசியம் கடைபிடிக்க வேண்டும். நேர்மையான, வஞ்சகமில்லாத வாழ்க்கை நடத்த வேண்டும். ஒருவருக்கு ஒரு வருடம் போதுமான உணவு இருப்பின், அமாவாசை, பௌர்ணமி யாகங்களை முன்பே செய்ய வேண்டும். அக் கிரஹண, சாத்துர்மாஸ்ய யாகங்களைத் திடமாக செய்ய வேண்டும். முடிவுகளைத் தரக்கூடிய பெரிய யாகம் செய்யும் திறன் இருந்தால், குறைவான யாகங்களைச் செய்யக் கூடாது. யாகத்திற்காக பெற்ற பொருளை வேறு நோக்கில் பயன்படுத்தக் கூடாது; அப்படி செய்தால்—even ஒரு காகம், நரி கூட அசுத்தமடையும். படிப்படியாக, விழுந்த தானியங்களை சேகரித்து வாழ்வது, வேறு முறைகளில் வாழ்வதைவிட சிறந்தது. அரசர்கள், மாணவர்கள், யாககாரர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து—even பசியால் வாடினாலும்—செல்வம் வேண்டிக்கொள்ளக் கூடாது. வெண்மையான vasthiram அணிய வேண்டும்; முடி, தாடி, நகங்களை வெட்டிக் கொண்டிருப்பதும், சுத்தமாக இருப்பதும் அவசியம். ஒரு பிரம்மசாரி, கட்டுப்பாடுடன், யஜ்ஞோபவிதம் அணிந்து, ஒருபோதும் கடுமையான வார்த்தை பேசக்கூடாது. நதிக்கரையில், சாயலில், பசுமாடுகள் நிறைந்த இடத்தில், நீர் வழியில் சிறுநீர் கழிக்கக் கூடாது. ஒரு பெண்மணியை நிர்வாணமாக பார்க்கக் கூடாது; தீ, சூரியன், அல்லது காமச் செயலில் இருப்பவர்களைப் பார்க்கவும் கூடாது. துப்பும், இரத்தம், மல, சிறுநீர், விஷம் ஆகியவற்றை நீரில் விடக்கூடாது. கை ஒன்றாக சேர்த்து நீர் குடிக்க வேண்டும்; தூங்கும் ஒருவரை எழுப்பக் கூடாது. நிஷிதமானவற்றையும், சவஉயிரின் புகையையும், நதிக்கரையையும் தவிர்க்க வேண்டும். பசு பாலை பிழியும்போது பார்த்தல் கூடாது; பிரதான வாயில் வழியாக உள்ளே செல்லவும் கூடாது. படிப்பு ஆரம்பிப்பது, ஸ்ராவண மாதத்தில் அல்லது ஸ்ரவண நட்சத்திரத்தில் செய்ய வேண்டும். அல்லது, போஷ மாதத்தில் ரோகிணி நட்சத்திரத்தில், அல்லது அஷ்டகா என்ற விழாவின் போது செய்யலாம். இவ்வாறு, அந்த மனிதன், வேதநியமங்களையும், தர்ம ஒழுங்குகளையும் தொடர்ந்து பின்பற்றி, வாழ்க்கையை உயர்வாகவும், புனிதமாகவும் நடத்தினார்.