கருடபுராணம்

பாரதா, அறிவுள்ளவர்கள் தெய்வீக முனிவர்கள் மற்றும் பித்ருக்களுக்கு கரங்களில் நீர் எடுத்து அர்ப்பணிப்பது மிகவும் சிறந்ததாகும். அந்த பித்ரு தர்ப்பணங்களைச் செய்யும் போது, புனிதமான நீரை கொண்டு “ப்ராசீனாவீதீ” என்ற முறையில் உட்கார வேண்டும். தங்கள் சொந்த மந்திரங்களால், தெய்வங்களை மலர்கள், இலைகள், நீர் ஆகியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும். மேலும், விரும்பும் பிற தெய்வங்களையும், கோபம் இல்லாத ஹரனை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். எல்லா நீர்களும் தெய்வங்களே; ஆகையால் அவற்றையும் முறையாக வணங்க வேண்டும். ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் மலர்களை தனித்தனியாக வைக்க வேண்டும். ஆகவே, ஆரம்பத்திலும், நடுவிலும், இறுதியிலும், ஹரியை மனதில் கொண்டு நினைக்க வேண்டும். விஷ்ணுவின் தூய ஒளிக்கே தன்னை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பித்ருக்களுக்கும் தெய்வங்களுக்கும் விதிப்படி கர்மங்களை செய்து, ஹரியை மலர்களால் பூஜித்து முடித்த பின், மனித மற்றும் பிரம்ம யாகங்களையும் நடத்தி, ஐந்து யாகங்களையும் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். பித்ருக்களுக்கு நீர் அர்ப்பணம் செய்யாமல் இருந்தால், பிரம்ம யாகம் எப்படி நிறைவேறும்? வைஸ்வதேவ யாகம் நிச்சயமாக செய்யவேண்டும்; இதுவே தெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கும் யாகம் என்று அறியப்படுகிறது. நாய்களுக்கு, நாய்களை உண்ணும்வர்களுக்கு, வீழ்ந்தவர்களுக்கு மற்றும் பிறருக்கும், சிறந்தவர்கள் ஒருவர் பிராமணனை பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணித்து உணவு அளிக்க வேண்டும். அல்லது, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, தம் திறமைக்கு ஏற்ப கிடைக்கும் உணவை எடுத்துக் கொடுக்க வேண்டும். விருந்தினரை எப்போதும் மதிக்க வேண்டும்; இருமுறை பிறந்தவர்களை மரியாதையுடன் வணங்க வேண்டும். “பிச்சை” என்று அழைக்கப்படுவது ஒரு உமிழ் உணவளவு; அதற்கு நான்கு மடங்கு அளவாக வழங்க வேண்டும். ஒரு பசுவை பால் பறிப்பதற்குள் வரும் நேரம் வரை விருந்தினரை காத்திருக்க வேண்டும். விதிப்படி, பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்திருக்கும் யாசகருக்கு பிச்சை அளிக்க வேண்டும். உறவினர்களுடன் சேர்ந்து பேசாமல், உணவை குறை கூறாமல் உணவு உண்ண வேண்டும். தனியாக உண்பவன், அந்த மாயைப்பட்ட ஆத்மா, பிறவிகளில் கீழ்த்தரமான விலங்காக பிறக்க நேரிடும். தெய்வங்களை வழிபட்டால், பாவங்கள் விரைவில் அழிகின்றன. தவறாக உண்பவன் நரகத்திற்கு போய், பன்றிகளாக பிறக்க நேரிடும். தொட்டலால் அசுத்தி ஏற்படும்; தொட்டலைத் தவிர்த்தால் சுத்தி கிடைக்கும். இருமுறை பிறந்தவர்களுக்காக, இறந்தவர்களோ, பிறந்தவர்களோ என்ற வேற்றுமை இல்லாமல், யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்த பின் மூன்று இரவுகள் அசுத்தி இருக்கும்; பிறகு பத்து இரவுகள். ஒரு சுத்ரன் மாதம் ஒன்றில் சுத்தி பெறுவான்; தபசுவர்களுக்கு பாவம் எதுவும் இல்லை. இப்போது, தானம் அளிப்பது என்ற உன்னத தர்மத்தை நான் விளக்குகிறேன். அறிந்தோர் அறிவிப்பதுபோல், தானம் அளிப்பது அனுபவமும், முக்தியும் தரும். கற்பித்தல், யாகங்களை நடத்துதல், அதில் பங்கு பெறுதல், தானம் பெறுதல்—இவை கூறப்பட்டுள்ளன. யாருக்கு தானம் கொடுக்க வேண்டும் என்று பார்த்து அளிப்பதே உண்மையான தானம். ஒவ்வொரு நாளும், எதிர்பார்ப்பு இல்லாதவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் தானம், அறிவுடையவர்களின் கையில் பாவ நிவாரணத்திற்காக அளிக்கப்படும் தானம், பிள்ளைகள், வெற்றி, செல்வம், சொர்க்கம் ஆகியவற்றுக்காக அளிக்கப்படும் தானம், பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களுக்கு இறைவனை பிரியப்படுத்தும் பொருட்டு அளிக்கப்படும் தானம்—இவை அனைத்தும் சிறந்தவை. கரும்பு, பார்லி, கோதுமை, அரிசி ஆகியவை பயிரிடப்பட்ட நிலம்—இதுபோன்ற தானம் அளிப்பதைவிட பெரிய தானம் எப்போதும் இல்லை, என்றும் இருக்காது. ஒவ்வொரு நாளும், சொந்த கையால், நம்பிக்கையுடன், பிரம்மச்சாரிக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும். வைசாகமாத பௌர்ணமியில், ஏழு அல்லது ஐந்து பிராமணர்களுக்கு, தூபம் முதலியவற்றால் பூஜித்து, அவர்களால் வேதம் சொல்லவோ, அல்லது தாமாகவே சொல்லவோ செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு வாழ்நாள் முழுவதும் செய்த பாவங்கள் உடனே அழிந்துவிடும்.