यो भक्त्युत्तमया एतत् पठति, स पापान् दग्ध्वा विष्णुलोकं याति, विष्णोर्लोकयोग्यो भवति। एवमिदं श्रीगरुडमहापुराणे पूर्वखण्डे आचारकाण्डे सुदर्शनपूजाविधानाख्यं त्रयस्त्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः एकदा देवपूजाविधिं कथयस्व, हे हृषीकेश गदाधर। हरिः उवाच—शृणु तत्त्वेन, येन विष्णुः प्रीयते। मूलमन्त्रः, महाबाहो, हयग्रीवोक्तः प्रोक्तः। ओं सौं क्षौं, शिरसे नमः—इति प्रणवसंयुक्तः। अस्याङ्गानि शृणु, महादेव वृषध्वज—ओं क्षीम् शिरसे स्वाहा, एवं क्षूं वषट्। ओं कसंयुक्तं केशवस्य शिरोमणिः कथ्यते। ओं क्षौं त्रिनेत्राय वौषट्—इति देवदृग् निर्दिष्टा। अधुना पूजाविधिं प्रवक्ष्यामि, शृणु। प्रथमं स्नात्वा आचम्य, पूजास्थानं गच्छेत्। ततः सम्यक् प्रविश्य शोषणादिकं कुर्यात्। ततोऽण्डं निर्माय, ओंकारेण भिन्द्यात्। शङ्खकुञ्जरचन्द्रवर्णं, कुमुदसारशशिसदृशप्रभं, शङ्खचक्रगदापद्मधरं, चतुर्भुजं, किरीटिनं, कुण्डलिनं, वनमालाविभूषितं, सर्वैः देवैः सहितं महात्मानं ध्यानं कृत्वा, शुभमुद्रां शङ्खपद्मादिकां दर्शयेत्। अनन्तरं रुद्रं पीठदेवताः च आवाहयेत्। ताः मण्डले आवाह्य, स्वस्तिकादिलक्षणैः पूजयेत्। अच्युतं सर्वपरिकरैः सह नमस्कुर्यात्। यमुनां महादेवीं, शङ्खपद्मनिधीः च पूजयेत्। महादेव, कूर्मं धाराधारं पूजयेत्। ततो वैराग्यैश्वर्ये वह्न्यादिदिशासु पूजयेत्। मध्यदेशे सत्त्वं रजस्तमांसि पूजयेत्। सूर्यचन्द्राग्निमण्डलानां पूजां कुर्यात्। वृषध्वज, विशुद्धविद्यां प्रबोधिनीं कर्म च संयुक्तमुपासीत। पूर्वपत्रादिषु विशुद्ध्यादीन् पूजयेत्। प्रणवाद्यैर् नामभिः नमःशब्दान्तैः च, चतुर्थ्यन्तनामभिः च पूजयेत्। स्नानगन्धानुलेपनपुष्पधूपैः अर्चयेत्। एवं विधिना कर्तव्यं, इति ते प्रोक्तं, हे हर। वामनमुद्रया तं समायान्तं चिन्तयेत्। देवदेवस्य शङ्खधारिणः आवाहनं कुर्यात्। न्यासं कृत्वा तत्रैव परमेश्वरं ध्यानं कुर्यात्। अच्युतं च, इन्द्रादिलोकपालैः सहितं, चिन्तयेत्। ततः पाद्यं, अर्घ्यं, आचमनीयं विष्णवे दद्यात्। सम्यक् संस्थाप्य देवम्, वृषध्वज, वस्त्रं दद्यात्। ततः रुद्र, मण्डले परमेश्वरं ध्यानं कुर्यात्। मूलमन्त्रेण भैरवदेवं पूजयेत्, शंकर। ओं क्षीम् शिरसे नमः—इत्येवं शिरःपूजां कुर्यात्। ओं क्षैम कवचाय नमः—कवचस्य पूजां कुर्यात्। ओं क्षः अस्त्राय नमः—इत्यनेन अस्त्रपूजां कुर्यात्। एवं पूजाविधानं परम्परया सम्यक् विहितम्।