ओं ह्री ह्रौ ह्रीं भी रुंडायै स्वाहा — इत्यनेन मन्त्रेण आरम्भः क्रियते। ततः, साधकः पादाग्रे 'अ' तथा 'आ' अक्षरौ स्थापयेत्, गुल्फे च जानुनि च 'इ' 'ई' अक्षरौ विन्यसेत्। ततः, वक्रे निर्मलेऽङ्गे 'अः' अक्षरं हंससंयुक्तं स्थापयेत्। "अहं गरुडः" इति ध्यानं कृत्वा, विषहरणस्य क्रियायां 'रीं' अक्षरं प्रयुञ्जीत। वामहस्ते 'हंसा' स्थाप्य, नासिकां मुखं च रुद्ध्वा, वायुमाकृष्य, सर्पदष्टेषु विषं निष्कासयेत्। प्रत्यूष्णगन्धां प्रत्यङ्गिरायाः मूलं तण्डुलैः सह ग्रहणं विषनाशनं भवति। श्वेतबृहत्याः, कर्कोट्याः, अग्निकर्णिकायाश्च मूलानि विषघ्नानि स्युः। ऊष्णघृतं पिबन्न् विषवृद्ध्या न बाध्यते। सर्वाङ्गेषु लेपनं वा पानं वा विषनाशनं भवति। हृदयात् ललाटपर्यन्तं ध्यानं कृत्वा, अन्ते दिशः वशे भवति। सप्तसहस्रं वा अष्टसहस्रं वा जप्येन, स सर्वत्र व्याप्नोति गरुडवत्, विषं हरति, एवं कथा समाप्ता। यथा व्यासस्मृतमणिः अपि निःसंशयं प्रभावी। अथाहं तं परं रहस्यं वक्ष्यामि, यः शिवोक्तमन्त्रसमूहः। एतेनैवास्त्रैः मन्त्रैश्च राजा युद्धे शत्रून् जयति। अष्टकं समूहं च अष्टमं च ईशानपत्रे प्रसिद्धं। 'ह्रीं' च 'र' च शिवं च त्रिशूले त्रिशाखे क्रमशः स्थापयेत्। त्रिशूलं गृहीत्वा, आकाशाभिमुखं भ्रमयेत्। मध्ये हस्तं धूम्रारुणं ध्यानं कृत्वा, आकाशं चिन्तयेत्। एष मन्त्रः त्रैलोक्यं रक्षति; मृत्युलोके किं पुनः वक्तव्यम्? अष्टौ खदिरशङ्कून् क्षेत्रे स्थापयेत्, मन्त्रेण संवित्स्य। गरुडोक्तमहामन्त्रैः पठनं कृत्वा, बन्धनानि निवारयेत्। तद्वत् विद्युत् मूषक वज्राद्युपद्रवेषु अपि। "ओं ह्रां" इति सदा शिवाय नमः। केवलदर्शनात्, पापक्लौद्रविद्युत्प्रदीपाः व्यपसरन्ति। "ओं ह्रीं" गणेशाय नमः। "ओं ऐं ब्रह्यैंत्रै" लोक्यडामराय नमः। भैरवपिण्डः विषपापदुष्टनाशनं कथ्यते। "ओं नमः" वज्रमुद्रया सर्वविषशत्रुप्रेतसंघा विनश्यन्ति। "ओं क्षुं नमः, ओं ह्रां नमः" इति। कृतान्तध्यानं कृत्वा, छेदनास्त्रेण जगद् दहयेत्; भैरवध्यानं कृत्वा, ग्रहप्रेतविषदोषान् नाशयेत्। "ओं दीप्तजिह्वने नेत्राय स्वाहा"। "ओं क्ष्व नमः, ओं हन हन घातय घातय स्वाहा"। शूलमन्त्रं शताष्टवारं जपित्वा भ्रमयन्, शत्रुसंघं विनाशयेत्। प्राणे निवेश्य, कुम्भकेन सुसंस्कृत्य, मन्त्रः सेवकवत् फलप्रदः स्यात्। अधुना पञ्चवक्त्रपूजां प्रवक्ष्यामि, या पृथक् भोगमोक्षदायिनी स्याद्। तत्रादौ सद्योजातस्य आवाहनं मन्त्रेण कार्यम्। ततोऽभ्युदयः, सम्पदः, स्थैर्यं, श्रीः, बुद्धिः, दीप्तिः, समर्पणं, स्थैर्यञ्च सम्पद्यते। रागः, रक्षणं, प्रमोदः, रक्षणीयं, सौन्दर्यं, तृष्णा, विवेकः, क्रियाश्च। मनोन्मनी, अघोरा, तथा मोहः, क्षुधा, कलाः च। "ओं तत्पुरुषाय" इत्यनेन, निवृत्तिः, प्रतिष्ठा, ज्ञानं, शान्तिश्च — न केवलं एतानि। "ओं हौं ईशानाय नमः" — सः अचलः, निर्मलश्च इति पूज्यते। एवं शास्त्रेण निर्दिष्टा मन्त्रविद्या, पूजाविधानं च, साधकस्य विषहरणं, शत्रुजयः, सर्वदुःखनाशनं च सुनिश्चितं भवति।