एवं सन्तः मुनयः विविधानां औषधीनां वृक्षाणां च नामानि यथाक्रमेण निरूपयन्ति। तत्र स्थिरा, विदारिगन्धा, शालपण्य, शुमती, लाङ्गली, कलसी, क्रोष्टुपुच्छा, गुहा इत्येताः औषध्यः परिगण्यन्ते। पुनर्नवा, पर्षाभू, कठिल्या, कारुणा, एरण्ड, उरुवूक, आमर्द, वर्धमानक इत्येते अपि ज्ञेयाः। झषा नाम नागबला, श्वदंष्ट्रा गोक्षुरः, शतावरी, वरा, भीरु, पीवरी, इन्दीवरी, वरीति च औषधीनां नामानि प्रसिद्धानि। व्याघ्री बृहती, कृष्णा, हंसपादी, मधुस्त्रवा, धामनी, कण्टकारी, क्षुद्रा, सिंही, निदिग्धिका इत्येताः अपि औषधयः कथ्यन्ते। वृश्चिका, त्र्यमृता, काली, विषघ्नी, सर्पदंष्ट्रिका, मर्कटी, आत्मगुप्ता, आर्षेयी, कपिकच्छुका इत्येताः नामानि निर्दिश्यन्ते। मुद्गपर्णा क्षुद्रसहा, मासपर्णा महासहा, त्यजा च परा च महा इत्युच्येते, दण्डयोनी अङ्कसंज्ञा च; न्यग्रोधः वट इति, अश्वत्थः कपिल इति च प्रसिद्धः। प्लक्षः गर्दभाण्डः, पर्कटी कपीतनः, पार्थः ककुभः धन्वी च अर्जुन इति नामभिः विख्यातः। नन्दीवृक्षः प्ररोही, पुष्टिकारी इति च, वञ्जुल, वेतस, भल्लात, अरुष्कर इत्येते अपि ज्ञेयाः। लोढ्र, सारवक, धृष्ट, तिरीट इत्येते उल्लिख्यन्ते; बृहद्फला महाजम्बूः, बालफलान्यपि अन्यानि। तृतीयं जलजम्बू, या नादेयी इति प्रसिद्धा; कणा, कृष्णोपकुञ्ची, शौण्डी, मागधिका अपि ज्ञेयाः। पिप्पली विज्ञातृभिः तथा वर्णिता; तस्या मूलं ग्रन्थिका इति; ऊषणं मरिच इति, शुण्ठी सर्वमहोषधिः स्मृता। व्योषं त्रिकटुकं, त्र्यूषणं इति प्रसिद्धम्; लाङ्गली हलिनी, चेयसी गजपिप्पली इति कथ्यते। त्रायन्ती त्रायमाणा, उत्साया सुवहा इति, चित्रकः शिखी, वह्निः, अग्निरिति च नामभिः विख्यातः। षड्ग्रन्था उग्रावचा इति, श्वेता हैमवती इति, कुटज, वृक्षक, शक्र, वत्सक, गिरिमल्लिका इत्येते अपि निर्दिष्टाः। कलिङ्ग, इन्द्रयव, अरिष्ट—एषां बीजानि ज्ञेयानि; मुस्तकं मेघनाम, कौन्ती हरेणुका इति च। एला बहुला, सूक्ष्मेला तृटि इति; पद्मा, भार्ङ्ग, काञ्जी, ब्राह्मणयष्टिका अपि ज्ञेयाः। मूर्वा मधुरसा, तेजनी तिक्तवल्लिका, महानिम्बः बृहन्निम्बः, दीप्यकं यवानिका इति कथ्यते। विडङ्गः कृमिघ्नः, रामठः हिङ्गुः, अजाजी जीरकः, कारवी उपकुञ्चिका इति प्रसिद्धम्। कटुका, तिक्ता, कटुकरोहिणी अपि ज्ञेयाः; तगरं तिर्यक्, वक्रं वक्र, चोच त्वचवराङ्गक इति। उदीच्यं बालक इति, ह्रीबेरं जलनामभिः, पत्रकं दलसंज्ञा, चारकं तस्कर इति कथ्यते। हेमाभा नागकेशरः, असृक्कुङ्कुम, काश्मीर, बाह्लिक इत्येतानि नामानि नागस्य निर्दिश्यन्ते। अयः लोह इति, धातूनां पारिभाषिकनामभिः ज्ञातव्यम्; पुर, कुटनट, महिषाक्ष, पलंकषा अपि ज्ञेयाः। काश्मरी कट्फला, श्रीपर्णा तथेति; शल्लकी, गजभक्ष्या, पत्री, सुरभिस्त्रवा अपि निर्दिष्टाः। धात्री आमलकी, विभीतकं अक्ष इति, पथ्या अभया, पूतना हरितकी इति च प्रसिद्धाः। त्रिफला फलं इति, तदपि त्रयः फलाः इति ज्ञेयम्; उदकीर्य दीर्घपर्णी करञ्ज इति कथ्यते। यष्टिः यष्ट्याह्वया, मधुकं मधुयष्टिका, धातकी ताम्रपर्णा, समङ्गा कुञ्जरा इति च स्मृताः। सितं मलयजं शीतलं, गोशीर्ष श्वेतचन्दनं, रक्तं चन्दनं, द्वितीयं रक्तचन्दनमिति ज्ञेयम्। काकोलि वीरा, वयस्या अर्कपुष्पिका, श्रृङ्गी, कर्कटशृङ्गी, महाघोषा अपि कीर्त्यन्ते। तुगाक्षीरी शुभा वंशीलोचना, मृद्विका द्राक्षा, गोस्तनिका अपि स्मृता। उशीर, मृणाल, सेव्या, लामज्जक, सार, गोपवल्ली, गोपीभद्रा अपि निर्दिष्टाः। दन्ती, कटङ्कटेरी, दारुनिशा अपि ज्ञेयाः; हरिद्रा रजनी, पीतिका रात्रिनामिका इति च। वृक्षादनी, छिन्नरुहा, नीलवल्ली, रसामृता, वसुकोटा, वाशिरः कांपिल्ल इति नामानि निर्दिश्यन्ते। पाषाणभेदक, अरिष्ट, कुट्टभेदक, घण्टाक, शुष्कक, वच, सूचक इत्येतानि अपि ज्ञेयानि। सुरसो, बीजक, पीतशाल अपि उल्लिख्यन्ते; वज्रवृक्ष, महावृक्ष, स्नुही, स्नुक, सुधा, गुडा अपि निर्दिष्टाः। तुलसी सुरसा, उपस्था इति च, कुठेरक, अर्जुनक, पर्ण, सौगन्धिपर्णिक्रा अपि ज्ञेयाः। नील, सिन्धुवार, निर्गुण्डी सुगन्धि, सुगन्धिपर्णोति, वासन्ती, कुलज इत्येतानि अपि नामानि। कालियकं पीतद्रुमः, कटकं तस्यान्यत् नाम, गायत्री-खदिरः ज्ञेयः, तस्य विकारः कन्दर इति। इन्दी श्रेष्ठा, कुवलयं नीलोत्पलम्, पद्मं कमलम्, नीलोत्पलः स्मृतः; सौगन्धिक, शतदल, अब्ज, कमल इत्येतानि अपि पद्मस्य नामानि। अजवर्ण ऊर्ज, वाजिकर्ण अश्वकर्णक इति; श्लेष्मान्तक, शेलुर, बहुवार अपि निर्दिष्टाः। सुनन्दक, ककुद्भद्र, छत्राकी, छत्रसंञ्जक, कबरी, कुम्भक, धृष्ट, क्षुद्विध, धनकृत इत्येतानि अपि ज्ञेयानि। एवं मुनिभिः औषधीनां वृक्षाणां च विविधानि नामानि, स्वरूपाणि च, श्रद्धया यथाक्रमं प्रतिपाद्यन्ते।