विद्युत्प्रचण्डस्य सर्पविषादिभिः सङ्कटे, व्याधिषु विघ्नेषु च क्लेशे, यदा यदा कश्चन भीरुता देहे जायते, तदा तदा एष मन्त्रः सततम् उद्धृत्य जपनीयः। एष भगवान्मन्त्रः परमो महन्मन्त्रेषु, यशस्वी गुह्यतमः कवचः, सर्पदोषविनाशकः, स्वमायया निर्मितः, युगान्तसम्भूतगम्भीर्यः। तत्रोच्चैः प्रणम्य, "अनाद्यन्त! विश्वबीज! पद्मनाभ! ते नमः। ॐ कालाय स्वाहा। ॐ कालपुरुषाय स्वाहा। ॐ कृष्णाय स्वाहा। ॐ कृष्णरूपाय स्वाहा। ॐ उग्राय स्वाहा। ॐ उग्ररूपाय स्वाहा। ॐ ताम्राय स्वाहा। ॐ ताम्ररूपाय स्वाहा। ॐ सर्वाय स्वाहा। ॐ सर्वरूपाय स्वाहा। ॐ, लोकनाथाय त्रैलोक्यधारिणे नमः—विटि सिविटि सिविटि स्वाहा। ॐ, लौहलाङ्गलनाथाय नमो—ये ये, प्रकाशय! असुरदैत्यदानवयक्षराक्षसभूतपिशाचकूष्माण्डापस्मारवमथुनदुद्धारणैकदिनद्विदिनत्रिदिनचतुर्दिनक्षणदैन्यनक्तन्दोषज्वरलूताकीटकण्टकपूतनासर्पस्थावरजङ्गमविषेभ्यः—ममेदं शरीरं भवेन्येन स्वस्थं। विदारय विदारय विदारय विदारय, घोरदंष्ट्रे, रक्ष मां पूर्वदिशि। ॐ, है है है है, सहस्रसूर्यसमकालघातेन—जय! रक्ष मां पश्चिमदिशि। ॐ, निवि निवि, ज्वलन्तं दीप्तं महाकपिलरूपेण—रक्ष मां उत्तरदिशि। ॐ, विली विली, मिली मिली, गरुडि गरुडि गौरी गान्धारी, विषमोहविषविषविनाशनं स्वाहा! रक्ष मां दक्षिणदिशि। पश्य मां, सर्वभूतभीतिभयात् रक्ष रक्ष जय जय विजय विजय। एवं रिपूणां भयमदः क्षीयते, भयविनाशश्च, अभयं च लभ्यते। सर्वे किरणाः, युगसहस्रपर्यन्ता, हंसवदुदरं प्रविशन्तु। वासुदेवः, सङ्कर्षणः, प्रद्युम्नः, अनिरुद्धः, विष्णुः, नारायणः, हरिः—मम सर्वज्वरं नाशयन्तु।" एवं हरिः उवाच—"शृणु तत्त्वं यत् सप्तरात्रे सर्वाभिलषितदायकं। नमो भगवते वासुदेवाय, तव ध्यायामः। नमः प्रद्युम्नाय, नमोऽनिरुद्धाय, नमः सङ्कर्षणाय, नमः शुद्धज्ञानरूपाय, परमसुखस्वरूपिणे। आत्मारामाय, शान्ताय, द्वैतदर्शनवर्जिताय, सर्वरूपसमाश्रिताय पुनः पुनः नमः। हृषीकेशाय महात्मने, अनन्तरूपाय, यस्मिनिदं विश्वमस्ति, यस्मात् उत्पद्यते, यस्मिन्नेव तिष्ठति। मृत्तिकामयीं पृथ्वीं धारयति, तस्मै ब्रह्मणे नमः। यं न मनो न बुद्धिर्नेन्द्रियाणि न प्राणाः स्पृशन्ति वा जानन्ति, स यः अन्तर्यामी बहिरन्तश्च व्याप्तः, आकाशवत्, तस्मै नमः। ॐ, नमो भगवते महापुरुषाय, महाभूताधिपाय, सर्वजीवचूर्णपद्मरजःपादार्चिताय, कमलपरागस्वरूपाय, प्रख्यातज्ञानाय, तव पद्मयुगलाय नमः। एतद्विज्ञानात् चित्रकेतुः विद्याधरतां प्राप्तवान्।" पुनः हरिः उवाच—"एतन्मन्त्रपाठेन विष्णुधर्मनाम्ना विज्ञानात् सर्वान् शत्रून् विजित्य इन्द्रपदं प्राप्नोति; इदानीं तत् प्रवक्ष्यामि, महेश्वर। पादे, जानु, ऊरु, उदर, हृदये, उरसि, मुखे, शिरसि, क्रमशः ॐकारादीनि अक्षराणि न्यस्येत्। 'नमो नारायणाय' इति पूर्वापरक्रमेण हस्तयोः द्वादशाक्षरं मन्त्रं न्यसेत्। प्रणवात् यकारान्तानि अङ्गुलिसन्धिषु न्यस्य, ॐकारं हृदि स्थापयेत्, मन्त्रं शिरसि स्थापयेत्। ॐ भ्रूमध्ये, शिखायाम्, नेत्रयोः, मूर्ध्नि च न्यस्येत्; 'ॐ विष्णवे' इति मन्त्रन्यासं जपेत्। सर्वशक्तिसम्पन्नं परमात्मानं ध्यानं कुर्यात्; हरिः मां पातु, मत्स्यरूपः जले रक्षतु। त्रिविक्रमः व्योम्नि, वामनः स्थले, नरसिंहः अरण्ये, रामः गिरौ रक्षतु। वराहः पृथिव्यां, नारायणः व्योम्नि; कपिलः बन्धनात् मोचयेत्, दत्तात्रेयः व्याधेः पातु। हयग्रीवः देवताभ्यः, कुमारः मदनात्, नारदः अन्यपूजाभ्यः, कूर्मः सदा नैऋत्ये रक्षतु। धन्वन्तरिः दूष्येभ्यः, नागः क्रोधात्, यज्ञः व्याधितः सर्वक्लेशेभ्यः, व्यासः अज्ञानात् पातु। बुद्धः पाखण्डगणात्, कल्किः मलात्; विष्णुः मध्याह्ने, नारायणः प्रातः। मधुसूदनः अपराह्णे, माधवः सायं, हृषीकेशः सन्ध्यायाम्, जनार्दनः प्रभाते रक्षतु। श्रीधरः अर्धरात्रे, पद्मनाभः निषीथे; चक्रगदाशराः शत्रुदैत्यविनाशनाय सन्तु। शङ्खपद्मौ शत्रुभ्यः, शार्ङ्गधनुः गरुडश्च; पार्श्वमण्डलानि बुद्धीन्द्रियमनःप्राणरक्षणाय। शेषः सर्परूपेण सर्वत्र मां रक्षतु; नरसिंहः सर्वदिक् च विदिक्षु मां पातु। यः एतत् धारयति, यं पश्यति, स सर्वत्र स्वामी, पापरोगवर्जितः, स्वर्गं लभते।" ततः धन्वन्तरिरुवाच—"गरुडवचनात् गरुडपुराणं प्रवक्ष्यामि, यत् कश्यपाय, सुमित्राय, विषहराय गरुडाय चोक्तम्। पृथिव्यापतेजःवाय्वाकाशानि पञ्च महाभूतानि; तेषु वर्गाः, तेषाम् मण्डलाधिपाः। पञ्चसु तत्त्वेषु देवाः निवसन्ति, ते विष्णुभक्तैः प्राप्यन्ते; दीर्घस्वरयुक्ताः, नपुंसकलिङ्गवर्जिताः। शिवः षडङ्गयुक्तः, हृदयं, शिरः, शिखा, कवचम्, नेत्रं, अस्त्रं इति स्वस्थानन्यासः। सर्वसिद्धिदातुः अन्ते कालाग्निः अधस्तात्, वायुः च; षष्ठस्वरः चन्द्रार्धयुक्तः, परः। शिवेनोक्तं उच्चावचं सर्वत्र देहे, 'र' इत्यङ्किताङ्गेषु, यथान्यायं न्यासं कुर्यात्। हृदि, हस्तयोः, देहे, कर्णयोः, नेत्रयोः च न्यासं कृत्वा, जपेन सर्वसिद्धिः स्याद् ब्रह्मणा सह। पृथ्वीं चतुर्भुजां, पीतवर्णां, इन्द्रदेवतां, मध्ये वरुणमण्डलयुक्तां चिन्तयेत्। मध्ये शशाङ्कलसिता पद्मं चिन्तयेत्, शीतलं, नीलमणिप्रभं, शान्तं, वा वह्निमण्डलम्। त्रिकोणं स्वस्तिकाङ्कितं ज्वालाराशिं, विभक्ताञ्जनसदृशं, वर्तुलं, बिन्दुविभूषितं चिन्तयेत्। आकाशं क्षीरतरङ्गसदृशं, शुद्धस्फटिकप्रभं, विश्वं व्याप्नुवन्तं, अमृतमिव चिन्तयेत्। पृथिवीमण्डले वासुकिः शङ्खपालश्च स्थाप्यौ; जलमण्डले कर्कोटः पद्मनाभश्च। वह्निमण्डले कुलिकः तक्षकश्च महापद्मौ; वायुमण्डले पञ्चमहाभूतानि स्थापनीयानि। अङ्गुष्ठात् कनिष्ठान्तं, पूर्वापरक्रमेण, अङ्गुलिसन्धिषु जयाविजयौ न्यस्येत्। शिवस्यान्यून्याक्षराणि मुखाद्यङ्गेषु स्थाप्य, कनिष्ठाद्यन्तं हृदये, शिरसि, हस्तयोः न्यासं कुर्यात्।" एवं भगवतः मन्त्रस्य, न्यासस्य, ध्यानस्य, कवचस्य, पूजनस्य च रहस्यं धर्म्यम् आख्यातम्, यथाशास्त्रं, यथाश्रुत्यनुसारेण।