गरुडपुराणम्

उपासना अपि तु अधिष्ठानशक्तिसंयुक्तया, प्राणायामासनादिभिः सह कर्तव्या। तत्रात्मनः स्वरूपं देवतायाः च रूपं मनसा चिन्त्य, हस्ताङ्गन्यासः सम्यक् विधेयः। ततः तेजस्विनं पुष्पं प्रतिमायां वा पीठे वा समर्पयेत्। देवतायाः सन्निधिं आह्वयित्वा, तस्याः परिचारकगणं पूजयेत्। धर्मादीन् इन्द्रादीन् च आयुधधारिणः परिचारकान् सम्यक् पूजयेत्। आदौ मातृगणान्, गणान्, नन्दिं, गङ्गां च पूजयेत्। ओं अमृतेश्वराय, ओं भैरवाय नमः इति मन्त्रैः पूजनं सम्पाद्य, शिवकृष्णब्रह्मादिगणेषु अपि तद्विधं पूजनं कुर्यात्। अथ अहं प्राणनाथस्य गरुडव्रतं शम्भुना उक्तं प्रवक्ष्यामि। श्मशाने, वल्मीके, पर्वते, गुहायां, वृक्षस्य मूलभागे वा एष विधिः प्रवर्तते। षष्ठ्यां दिवसे, कर्कटे, मेषे, मूलाश्लेषामघादिनक्षत्रेषु अपि युक्तः। दण्डधारी, शस्त्रपाणिः, भिक्षुकः, नग्नः, यमदूतः इति रूपेण अपि दृश्यते। आदौ तु दिनेशः अर्धयाममेकं भुङ्क्ते, ततः अन्येऽपि भुञ्जते। सर्पस्य गतिः यथाक्रमं ज्ञेया, रात्रौ बाणपरिवर्तनेन चिन्त्या। कर्कोट, ज्ञ, गुरु, पद्म, महापद्म, भार्गव इत्येते सर्पविशेषाः। रात्रौ दिवसे च देवगुरोः भागे अमरान्तकः प्रवर्तते। कालवती नाम यामार्धसंध्यास्थिता कालनिर्णयः करणीयः। दिवसे वेदाङ्गषट्केन, पर्वते, मनुष्यत्रिंशद्भागेन च कालः ज्ञेयोऽस्ति। नाभौ, हृदि, उरसि, कण्ठे, नासापुटयोः, नेत्रयोः च विशेषं चिन्तयेत्। यदि चन्द्रः तिष्ठति, जनः जीवति, तदा चन्द्रः पुरुषस्य दक्षिणभागे स्यात्। विषमोहः अमृततुल्यः स्यात्, मर्दनेन च निवार्यते। विषनाशबीजं चतुर्विधं ज्ञेयम्—षष्ठरूपं, तृतीयं, विसर्गयुक्तं, चतुर्थं च। एष मन्त्रः पूर्वं गरुडेन त्रैलोक्यरक्षायै धारितः। कण्ठे स्थाप्यं बुद्धिमता, कुलस्य गुल्फेषु स्मरणीयं। यत्र गृहस्य लिखितं स्यात्, तत्र सर्पाः त्यजन्ति। यत्र गृहस्य शर्करायाः उपरि मन्त्रजपं कृत्वा विक्षिपति, तत्रापि सर्पाः त्यजन्ति। "ओं हिरण्यपर्ण, कुक्कुटरूपिणे स्वाहा" इति मन्त्रः। एतन्नामजपेन जलधाराभिः स्नानं कृत्वा, दष्टः विषात् विमुच्यते। अङ्गुष्ठात् कनिष्ठान्तं हस्ते, ततः शरीरे मन्त्रं स्थापयेत्। स्वप्नेऽपि तस्य छायां सर्पाः न अतीत्यन्ति। "ओं ह्री ह्रौ ह्रीं भी रुण्डायै स्वाहा" इति मन्त्रः जपनीयः। "अ", "आ" पादाग्रे, "इ", "ई" गुल्फे, ततः जानुनि स्थाप्येत। वक्रे निष्कलुषाङ्गे "अः" हंससंयुक्तं स्थापयेत्। "अहं गरुडः" इति ध्यानं कृत्वा, "रीं" इति वर्णेन विषहरणं कुर्यात्। हंसं वामहस्ते स्थाप्य, नासामुखौ रुद्ध्वा, वायुमाकृष्य, दष्टेषु विषं निष्कासयेत्। प्रत्यूर्जिकामूलं तण्डुलैः सहितं विषहरणं करोति। श्वेतबृहत्याः मूलं, कर्कोटिं, अग्निकर्णिकां च। उष्णं घृतं पिबन् विषवृद्धिं न प्राप्नोति। सर्वाङ्गेषु लेपनं वा पानं वा विषनाशनं भवति।