एकदा भगवतः हरिशङ्करयोः संवादे, भगवतः हरिणा विविधौषधयोगविचारः समुपन्यस्तः। तत्र हरिः कथयति—केवलं तेन मर्दनमात्रेण सर्वमलिनता नश्यति; अजक्षीरस्य चूर्णेन नेत्रेषु अञ्जनरूपेण मासमेकं योज्यते चेत्, दृष्टिः पुनः लभ्यते। ततः श्रावणमासे पलाशबीजानि च वितुषधान्यानि संगृह्य, तेषां चूर्णं नवनीतेन सह भक्षयेत्। प्रतिदिनं अर्धकर्षं वा कर्षमेकं हरिं नत्वा सेवेत; पुरातनषष्टिकशाल्यन्नं शुद्धं जलं च पिबन्, सहस्त्रवर्षपर्यन्तं जराश्मश्रुपाण्डुत्ववर्जितः जीवति। भृङ्गराजमूलं पुष्यनक्षत्रे संगृहीत्वा, तस्य चूर्णं सौवीरद्रव्येण सह सेवेत। केवलं मासमेकं सेवनात्, जनः जराश्मश्रुपाण्ड्यविनिर्मुक्तः पञ्चशतवर्षपर्यन्तं जीवति, गजबलसम्पन्नः विद्वान् च भवति, हे रुद्र, पुष्यनक्षत्रे तद्भक्षयन्। अन्यत्र हरिः शङ्करं प्रति वदति—घृतपूर्णताडनेन जनः व्रणपाकविनिर्मुक्तः भवति; अपामार्गमूलं हस्तेन मर्दयित्वा तस्य रसं व्रणे स्थापयेत्, रक्तस्रावः निवार्यते, पाको न जायते। रुद्रलाङ्गलिकामूलं कुशमूलं च व्रणमुखे स्थापयन्, दीर्घकालस्थितमपि शल्यं निष्कासयति। बालमूलं वा मेषशृङ्गीं जलेन मर्दयित्वा योजयेत्, दीर्घकालव्रणं शमयति। हिङ्गुमूलस्य चूर्णं महिषदध्ना कोद्रवशाल्यन्नेन सह दद्यात्, भगन्दरव्रणं निवारयति। ब्रह्मयष्टेः फलं पीडयित्वा जलेन सह योजितं, रक्तदोषं निःसंशयं नाशयति। यवविडङ्गगन्धपाषाणानां भस्म, शुण्ठीचूर्णेन सह रक्ते मिश्रयित्वा, दुष्टग्रन्थिं विनाशयति। सोभाञ्जनबीजान्यतसीमाषबीजानि च, सरषपबीजैः गोमूत्रेण च पीडयित्वा, लेपनरूपेण स्थापयेत्, ग्रन्थिविकारं निश्चितं नाशयति। श्वेतापराजितामूलं तण्डुलोदकेन मर्दयित्वा नासिकायां प्रयुञ्जीत, भूतगणः नश्यति। अगस्त्यपुष्पं मरीचं सर्पत्वचं हिङ्गु निम्बपत्रं यवांश्च, गोमूत्रेण पीडयित्वा, हे शिव, लेपनरूपेण भूतप्रेतदोषं निवारयति। गोमयस्य पित्तं, मरीचं, पिप्पली, सैन्धव, मधु, अञ्जनं च, एतेन युक्तं भूतग्रहदोषनाशनं भवति। गुग्गुलुधूमः उलूकपुच्छसमेतः ग्रहदोषं निवारयति; चतुर्थकज्वरमुक्तो जनः कृष्णवस्त्रेण वेष्टयेत्। पुनः हरिः वदति—श्वेतापराजिताया मूलं पुष्पं च नेत्रेषु स्थापयन्, दोषः नश्यति, अन्यः विचारः न आवश्यकः। गोक्षुरकस्य मूलं दन्तकृमिपीडितो जनः चर्वयन्, वेदना नश्यति। या स्त्री पुष्पादिनीं कषायं गोदुग्धेन उपवासे पिबति, श्वेतार्कमूलं च, तस्या उदरगुल्मः पीडा च शम्यते। श्वेतार्कपुष्पं मन्त्रेण पूर्वं सम्पूज्य, रजःशुद्धां स्त्रियम् कट्यां बद्ध्वा, गर्भलाभः स्यात्। पलाशमूलं वा अपामार्गमूलं हस्ते बद्ध्वा, हे हर, सर्वज्वरं भूतप्रेतादिदोषं च निवारयति। वृश्चिकमूलं रात्रौ स्थितं जलं प्रातः पिबन्, दाहज्वरं नाशयति। तद् मूलं शिरसि बद्ध्वा, एकद्विदिनज्वरं निवारयति; रात्रौ स्थितं जलं पिबन्, सर्वविषं नाशयति। यः स्वशुक्रेण लज्जालुकमूलं दत्तः, स शत्रुणा सह सन्धिं लभते, न संशयः। पाथामूलं गोघृतेन पीडयित्वा पिबन्, सर्वविषं नाशयति। शिरीषमूलं रात्रौ स्थितं जलं, रक्तचित्रकस्य च रसं कर्णे स्थापयेत्, पाण्डुरोगं निवारयति। श्वेतकोकिलाक्षमूलं अजक्षीरेण पीत्वा एकविंशतिदिनानि, क्षयरोगं शमयति। नारिकेलपुष्पं अजक्षीरेण त्रिः पिबन्, रक्तवातदोषं नाशयति। सुदर्शनमूलं सम्यग् मालया संगृह्य ग्रीवायां बद्ध्वा, त्रिदिनाधिकं भूतग्रहदोषं निवारयति। श्वेतगुञ्जापुष्पं मूलं च मुखे स्थापयन्, हे रुद्र, नानाविधानि विषाणि नाशयति। तद् दण्डेन हस्ते वा ग्रीवायां धारयन्, ग्रहदोषं निवारयति; कृष्णपक्षचतुर्दश्यां कट्यां बद्ध्वा, सिंहव्याघ्रादिभयम् अपि नाशयति। विष्णुक्रान्तामूलं कर्णे वस्त्रेण बद्ध्वा, प्रजापते, मकरादिभयात् रक्षां करोति। एवं हरिः पुनरपि वदति—अपराजितामूलं गोमूत्रेण पीत्वा, ग्रन्थिविकारं शीघ्रं निवारयति। हे प्रभो, इन्द्रवारुणीमूलं विधिवत् जिङ्गिणी, एरण्ड, शूक, शिम्बी च शीतले जले स्थापयित्वा, बाहुकण्ठपीडां शमयति। महिषघृतं, अश्वगन्धा, पिप्पली, वचा, द्विविधकुष्ठं च, पिष्ट्वा, योनिनाड्युरःस्तनपीडां शमयति। कुष्ठनागबलाचूर्णं नवनीतेन पिष्ट्वा, युवतिनां सौन्दर्यं पुष्टिं च ददाति। इन्द्रवारुणीमूलं नामाभिधाय दूरात् आकृष्य विसृज्य, तस्य जनस्य प्लीहदोषः नश्यति। श्वेतपुनर्नवामूलं तण्डुलोदकेन पीत्वा, विद्रधिं निवारयति। कदलीपत्रभस्मचूर्णं जलेन पिबन्, सर्वोदरस्यान्त्रपाकं नाशयति। एवं भगवदुक्तेषु औषधयोगेषु, श्रद्धया यः सेवते, स सर्वरोगविनिर्मुक्तः, दीर्घायुष्मान्, बलवान्, सौम्यः च भवति, इति हरिशङ्करयोः पावनं संवादम्।