गरुडपुराणम्

श्रीहरिः उवाच— यः पुरुषः अष्टसहस्रवारं मन्त्रं जपित्वा ततः शिखां बध्नाति, सः विवादेषु विजयी भवति। शतवारं जपित्वा जनप्रियता अपि लभ्यते। रुद्राय कृष्णतिलान् घृतलेपनान् हविषा समर्पयेत्; एवं सहस्राष्टकृत्वः हुत्वा, त्र्यहाद् राजानं वशे स्थापयति। अष्टमी-चतुर्दश्योः उपोष्य विघ्नेश्वरं पूजयित्वा, तिलान् तण्डुलयुतान् सहस्राष्टकृत्वः हुत्वा, सः संग्रामे अजितः भवति, सर्वे तं सेवन्ते। पुनः अष्टसहस्रवारं जपित्वा शतमष्टवारं जपित्वा, शिखां बध्नन्, राजसभायाम् अपि विजयं प्राप्नोति। प्रातःकाले ह्रींकारं सविसर्गं स्त्रियाः ललाटे स्थापयन्, सः पुरुषः ताम् स्त्रियम् वशे स्थापयति। स्त्रीणां गृहे, एकचित्तेन तद् स्थापयन्, कामिनीं उत्कण्ठितां करोति—अत्र संशयः नास्ति। शुद्धचित्तः एकचित्तश्च, दशसहस्रकृत्वः हुत्वा, केवलं पश्यता स्त्रियो वशे स्थापयति। मनःसार, शिलाखादि, गव्यपित्तं, कुम्कुमं च सम्यक् तिलकं कृत्वा, स्त्रियः वशे भवन्ति। भृङ्गराज, सहदेव, वचाः, श्वेतापराजिता—एतेषां तिलकं कृत्वा, त्रिलोकी वशे स्थाप्यते। गव्यपित्तं मत्स्यपित्तं च, वामाङ्गुल्या तिलकं कृत्वा, त्रिलोकी वशे भवति—नात्र संशयः। गव्यपित्तं रौप्यरक्तेन युक्तं तिलकं कृत्वा, या काचित् स्त्री तं पश्यति, सा तत्क्षणात् वशे भवति—परिशीलनं न आवश्यकम्। नागकेसरं, पर्वतजं, हरितकीत्वक्-पत्रे, चन्दनं, कुष्ठं, श्रेष्ठगुग्गुलु, रक्ततण्डुलं च—एतेन धूपः कृतः, अन्यान् वशे स्थापयति, कामबाणं वेधयति, रतौ काममपि निहन्ति, हे प्रिय पार्वति, हे शङ्कर। स्वशुक्रं वामहस्तेन गृहित्वा, स्त्रियाः वामपादे लेपयन्, सः तस्याः प्रियः भवति। शिलालवण, कपोतविट्, मधु च लिङ्गे लेपयन्, स्त्रियं वशे स्थापयति। पञ्च रक्तपुष्पाणि, प्रियङ्गुं तुल्यभागं च पेषयित्वा, लिङ्गे लेपयन्, स्त्रीणां वशित्वं लभते। हयगन्धा, मञ्जिष्ठा, मल्लिकापुष्पं, श्वेतसर्षपः—एभिः लिङ्गे लेपयन्, स्त्रीणां प्रियः भवति। काकजङ्घामूलं क्षीरपानं शुष्कं, अश्वगन्धा, नागबला, गुडः, कृष्णमाषः च—एतान् सेवमानः नित्ययुवानिव शोभां लभते। लोहचूर्णं वा त्रिफलाचूर्णं मधुना सह पिबन्, हे रुद्र, परिणामव्यथा नाशयति। शम्भूकक्षारं मृगशृङ्गं च अग्निना दग्धं, घृतयुतं जलं पित्वा, हृदयपीठव्यथा नाशयति। हिङ्गु, कृष्णलवणं, शुण्ठी—एतानि महौषधानि; तेषां कषायं पित्वा, सर्वव्यथा निवर्तते। अपामार्गमूलं सैन्धवयुतं जिह्वया स्पृशन्, अजीर्णव्यथां नाशयति। वटरोहाङ्कुरं तण्डुलोदकेन मर्दयित्वा पित्वा, अतिसारं नाशयति। अङ्कोटमूलार्धकर्षं तण्डुलोदकेन पेषयित्वा पित्वा, सर्वातिसारग्रहणी नाशयति। कृष्णमरीचि, शुण्ठी, कुठाजत्वक्, गुडयुतं, वर्धमानं पित्वा, ग्रहणीं व्याघातयति। श्वेतापराजितामूलं, हरिद्रा, तण्डुलं, अपामार्गं, त्रिकटु च—एतेभ्यः वटिकाः कृत्वा, विषूचिकां महारोगांश्च निहन्ति। त्रिफला, अगुरु, शिलाजतु, हरितकी—एषां चूर्णं मधुना सह पित्वा, सर्वप्रकारमधुमेहं नाशयति। अर्कक्षीरं एकप्रस्थं, तिलतैलं तावत्, मनःशिला, कृष्णमरीचि, सिन्दूरं च तुल्यभागं—एतानि चूर्णीकृत्य ताम्रपात्रे सूर्ये शुष्कयित्वा, स्नुहीक्षीरं शिलालवणयुतं पित्वा, वेदना निवार्यते। त्रिकटु, त्रिफला, नक्त, तिलतैलं, मनःशिला, निम्बपत्रं, मल्लिकापुष्पं, अजिक्षीरं—एतानि अजिमूत्रे शङ्खचूर्णयुतं चन्दनेन मर्दयित्वा, अञ्जनं कृत्वा नेत्रयोः स्थापयेत्। तदा काच, काचरोग, तमः च नश्यति; विभीतकचूर्णं मधुना सह ग्रहणं श्वासरोगं निवारयति। पिप्पली, त्रिफला, मधु, शिलालवणयुतं चूर्णं सर्वरोगे, ज्वरे, श्वासे, क्षये, पीनसे, हृद्रोगे च हितम्। देवदारुचूर्णं अजिक्षीरे एकविंशतिवारं संसाध्य, नेत्रयोः स्थापयन्, रात्र्यन्धता, काच, पिलुकमपि नाशयति। पिप्पली, केतक, हरिद्रा, आमलकी, वचा—एतानि क्षीरेण अञ्जनत्वेन योजयन्, सर्वनेत्ररोगा नश्यन्ति। काकजङ्घामूलं, शिग्रुमूलं च मुखे स्थापयित्वा चर्वयन्, दन्तकृमीन् नाशयति, हे गिरिधर। श्रीहरिः पुनरुवाच—गुडूचीस्वरसं मधुना योजयित्वा मूत्रकृच्छ्रं निवारयति; गोहलिकामूलं तिलदधिघृतयुतं पित्वा अपि हितम्। शङ्कर, तत् क्वाथितं पित्वा मूत्रावरोधं हन्ति; कृष्णलवणयुतं च पित्वा हिक्कां निवारयति। गोरक्षकर्कटीमूलं शीतलेन जलेन पेषयित्वा पित्वा, मूत्राश्मानं त्र्यहाद् नाशयति। मल्लिकामूलं ग्रीष्मे पेष्य, अजिक्षीरे पक्त्वा शर्करया युतं पित्वा, मूत्रावरोधं निवारयति, पाण्डुमूत्राश्मानं च हन्ति। एवं भगवतः श्रीहरेः श्रीमहादेवस्य च उपदिष्टानि उपायान्यनुसृत्य, मनुष्यः सर्वरोगविनाशं, स्त्रीवश्यं, जनप्रियत्वं, राजविजयं च लभते।