गरुडपुराणम्

एवं एकदा भगवती पार्वती शिवं प्रश्नयामास, औषधेषु विविधेषु गुणेषु च कथयितुं। तदा शिवः प्रहसन, गरुडपुराणस्य महत्त्वं वर्णयन्, औषधोपायान् विविधान् उपदिशत्। पुष्परसैः पद्मादिभिः संयुतं औषधं मुखरोगान् निवारयति। जात्याः मूलं तक्रेण सह कौलमूलं च ग्रहणं, अजीर्णं हन्ति। शतक्रं, कुशमलं, मार्कतीमूलं, बकुचीमूलं च कट्वाम्भसि संयुतं दन्तरोगान् नाशयति। एवं इन्द्रावरुणीमूलं वारिणा पीत्वा विषनाशनं भवति; सुरभिकामूलं पीत्वा सर्वाः पीडाः नश्यन्ति, शुभे। गुञ्जापिषं कट्वाम्भसि संयुतं शिरसि लिप्तं शिरोरोगान् हन्ति; बलाऽतिबला यष्टिमधु, शर्करया मदुना च मिश्रितं, हितं भवति। श्वेतापराजितामूलं पिप्पलीं च शुण्ठीं च पीत्वा गर्भप्राप्तिः निष्कलङ्का; तद्भवति। तद् अपि शिरसि लिप्तं शूलं नाशयति; निर्गुण्डीतिपं पीत्वा गलशोथं हन्ति। केतकीपत्रक्षारं गुडेन सह खादित्वा, शरपुङ्खं तक्रेण पीत्वा, प्लीहारोगं नाशयति। मातुलङ्गरसं गुडेन घृतं च मिलित्वा पीत्वा वातपित्तजन्यं शूलं हन्ति; शुण्ठी, कृष्णलवणं, हिङ्गु च हृद्रोगं नाशयन्ति। ततः शिवः गजाननस्य मन्त्रं "अं गणपतये" इति ज्ञानं वित्तस्य ददाति इत्युक्त्वा, अष्टसहस्रं जपित्वा शिरः शिखां बन्धित्वा विवादेषु जयः लभ्यते; शतं जपित्वा जनप्रियत्वं प्राप्तम्। रुद्राय तिलं घृतसिक्तं हविर्यज्ञं कृत्वा, सहस्राष्टकृत्य राजा त्रिदिनेषु वशं गच्छति। अष्टम्यां चतुर्दश्यां वा उपवास्य विघ्नराजं पूज्य, तिलचावलसंयुक्तं सहस्राष्टकृत्य हविर्यज्ञं कृत्वा, युद्धे अजयः, सर्वे सेवकाः भवन्ति। अष्टसहस्रं जपित्वा शिखां बन्धित्वा, शताष्टकृत्य जपं कृत्वा, राजसभायां जयः। प्रातः "ह्रीं" इत्येतस्य विसर्गयुक्तं स्त्रियाः ललाटे स्थापयित्वा, तया पुरुषः वशं गच्छति। स्त्रीगृहे मनः एकाग्र्यं स्थापयित्वा, कामिनी त्वरिता भवति; नास्ति संशयः। शुद्धः एकचित्तः दशसहस्रं हविर्यज्ञं कृत्वा, दृष्टिमात्रेण स्त्रियः वशं गच्छन्ति। मनसः सारं, शिलातलं, गोमय, कुंकुमं च मिलित्वा तिलकं कृत्वा, स्त्रियः वशं गच्छन्ति। भृङ्गराजः, सहदेवः, वचा, श्वेतापराजिता च मिलित्वा तिलकं कृत्वा, त्रिलोकेषु वशीकरणं सिध्यति। गोमय, मत्स्यपित्तं च वामाङ्गुष्ठेन तिलकं कृत्वा, त्रिलोकेषु वशीकरणं सिध्यति; नास्ति संशयः। गोमयस्य रुधिरसिक्तं तिलकं कृत्वा, यः स्त्री तं पश्यति, तेन वशीकरणं त्वरितं; अन्यत् विचारणीयं नास्ति। नागकेसरः, पर्वतोत्पन्नः, हरितकीपत्रचर्म, चन्दनं, कुष्टं, सुगन्धि गुग्गुलु, रक्ततण्डुलं च—एतेन धूपं कृत्वा, परेषां वशीकरणं, कामबाणानां भेदनं, कामनिग्रहनं च युग्मकाले सिध्यति, पार्वत्याः प्रियायां, शंकरस्य। स्वस्य वीर्यं वामहस्तेन गृह्य, स्त्रियाः वामपादे लिप्त्वा, सः तस्या प्रियः भवति। शिलाजलं, कपोतविष्टं, मधु च लिप्त्वा, स्त्रीवशीकरणं सिध्यति। पञ्च रक्तपुष्पाणि, प्रियांगुं च समं, पीष्य लिप्त्वा, स्त्रीवशीकरणं लभ्यते। हयगन्धा, मञ्जिष्ठा, जतीपुष्पं, श्वेतसरषपं लिप्त्वा, स्त्रीप्रियत्वं लभ्यते। काकजङ्घामूलं क्षीरपानं कृत्वा, अश्वगन्धा, नागबला, गुडं, कृष्णमाषं च सेवनं, यौवनसदृशी शोभा प्राप्ता। लोहचूर्णं वा त्रिफलाचूर्णं मधुना सह पीत्वा, रुद्र, परिणामशूलं नाशयति। शम्भूकक्षारं, मृगशृङ्गं ज्वालितं, गोघृतं च मिलित्वा, कषायजलं पीत्वा, हृद्बाहुशूलं नाशयति। हिङ्गु, कृष्णलवणं, शुण्ठी—एते महौषधयः; कषायजलं पीत्वा, सर्वशूलं नाशयन्ति। अपामार्गमूलं सैन्धवेन संयुतं स्वाद्य, अजीर्णशूलं निवारयति। वटरोहाङ्कुरं तण्डुलोदकेन पीष्य, कषायजलं पीत्वा, अतिक्षिप्तविबन्धं नाशयति। अङ्कोटमूलं अर्धकर्षं तण्डुलोदकेन पीष्य पीत्वा, सर्वविबन्धं ग्रहणीं च नाशयति। कृष्णमरिचं, शुण्ठी, कुठाजत्वक्, गुडं च मिलित्वा, वृद्धिमानं सेवनं, ग्रहणीं हन्ति। श्वेतापराजितामूलं, हरिद्रा, शालिधान्यं, अपामार्गं, त्रिकटुं च—एतैः वटीः कृत्वा, विषूचिकादिरोगं निवारयन्ति, संशयः नास्ति। त्रिफला, अगुरु, शिलाजतु, हरितकी—एषां चूर्णं मधुना सह पीत्वा, शङ्कर, सर्वप्रकारं मधुमेहं नाशयति। अर्कक्षीरं एकप्रस्थं, तिलतैलं तावत्, मनःशिलां, कृष्णमरिचं, सिन्धूरं च तुल्यं। तानि चूर्णं कृत्वा, ताम्रपात्रे सौर्ये शुष्कं कृत्वा, स्नुहीक्षीरं सैन्धवेन पीत्वा, शूलं नाशयति। त्रिकटु, त्रिफला, नक्त, तिलतैलं, मनःशिलां, निम्बपत्रं, जतीपुष्पं, अजक्षीरं च—इत्येवं औषधोपायाः शिवेन पार्वत्यै उपदिष्टाः, गरुडपुराणे महात्म्ये प्रतिपादिताः, सर्वरोगनिवारणाय, सर्वसिद्ध्यर्थं च।