शृणु, भगवन्, गरुडपुराणस्य महतीं रहस्योपनिषदं प्रवदामि ते, यथाऽत्र श्लोकैः निरूपितम्। एकदा, धर्मज्ञैः सिद्धैश्च विविधानि औषधानि, मन्त्राः, प्रयोगाश्च कीर्तितानि, येषां प्रभावेण लोकेऽस्मिन् मनुष्यः दुःखान्यतिक्रम्य सुखमवाप्नोति, विजयं लभते, वा सर्वान् वशयति। कश्चन साधकः धत्तूरपुष्पं सीसकं च प्रतिपलमेकं लङ्गलिकाया शाखां च पीत्वा, तानि दग्ध्वा सुवर्णोत्पत्तिं करोति। तस्यैव धत्तूरबीजतेलेन दीपं प्रज्वाल्य, ध्यानस्थः पुरुषः नभसि स्थितोऽपि किंचिदपि न पश्यति। मृन्मयवृषभे मेंढकं बद्ध्वा, शङ्खस्याङ्गानि संयोज्य, धूपगन्धं घ्रापयित्वा, स मेंढकः वृषभवत् कूजनं विचित्रं चाचरति—नात्र संशयः। रात्रौ सरिष्पेण खद्योनाम्ना कीटेन सरिष्पतेलेन च दीपं प्रज्वाल्य, तस्य ज्वाला वह्निसमाना भवति। चूचून्दरीचूर्णस्य दाहात् रुद्रेण सह सम्यग् लेपं कृत्वा, तत्क्षणात् दाहः शम्यते; चन्दनं तु शीतलतां ददाति, पेयलेपयोः उपयोगात् सुखम् अवाप्यते। यदि हस्त्यसृग्द्रवमक्षिषु लेपयति, स युद्धे विजयी भवति, महावीर्यवान् च। दुण्डुभसर्पदन्तं मुखे धारयित्वा, जलं प्रविश्य, स स्थले यथा तिष्ठति तथा तत्रापि क्लेशं न अनुभवति। मकरस्य नेत्रदन्तास्थिरक्तं च तैलवसासंयुक्तं कृत्वा, तदङ्गे लेपयन् त्रीन् दिनान्युदके तिष्ठति। मकरनेत्रं कूर्महृदयं मूषकवसा अस्थि च, शिंशुमारवसा च संयोज्य, तदङ्गे लेपयन् जले स्वगृहे इव वसति। लोहचूर्णं तक्रेण सेवनात् पाण्डुरोगो नश्यति; तण्डुलीयमूलं गोक्षुरं च पयसा पीत्वा हितं भवति। पद्मादिसत्वेन सह पानात् मुखरोगो नश्यति; जातिमूलं तक्रेण, कोलमूलं च, अजीर्णं शमयतः। शतक्रुशमूलं कुशमालं वा, मार्कटीमूलं बकुचीमूलं वा कट्वरसेन सह दन्तरोगं निवारयति। इन्द्रावरुणीमूलं जलेन पित्वा विषं नश्यति; सुरभिकामूलं पित्वा सर्वापदः विनश्यन्ति। गुण्जाचूर्णस्य पिष्टं कट्वरसेन शिरसि लेपयित्वा शिरोरोगः प्रशाम्यति; बला, अतिबला, यष्टी च शर्करामधुना मिश्रिता हितकराः। श्वेतापराजितामूलं पिप्पलीशुण्ठी च पिष्ट्वा पानात् वन्ध्यायाः गर्भसम्भवः सिध्यति—नात्र संशयः। तद्रसं शिरसि लेपयित्वा शिरःशूलं नाशयति; निर्गुण्डीतुण्डं पित्वा गलगण्डः नश्यति। केतक्याः क्षारं गुडेन सह खादित्वा, शरपुङ्खां तक्रेण पित्वा, प्लीहादिरोगः विनश्यति। मातुलुङ्गरसः गुडघृतयुतः वातपित्तजन्यवेदना नाशयति; शुण्ठ्याजाजीहिङ्गु च हृद्रोगं शमयन्ति। एवं सन्ति औषधप्रयोगाः। अथ, हरिरुवाच—"अं गणपतये" इति गणपतिमन्त्रः धनविद्यां ददाति। अष्टसहस्रं जपित्वा शिखां बन्धयित्वा विवादेषु जयमाप्नोति; शतवारं जपित्वा सर्वेषां प्रियः भवति। रुद्राय कृष्णतिलान् घृताभिषिक्तान् होमयन् सहस्राष्टोत्तरं कृत्वा, त्र्यहाद् राजानं वशं नयति। अष्टम्यां चतुर्दश्यां वा उपवासनन्तरं विघ्नेश्वरं पूजयित्वा तिलान्नं सहस्राष्टोत्तरं होमयन्, संग्रामेऽपराजितः भवति, सर्वे तं सेवन्ते। अष्टसहस्रं जपित्वा शताधिकं पुनर्जपित्वा शिखाबन्धनात् राजसभा-विजयः सिध्यति। प्रातःकाले 'ह्रीं' इति अक्षरं स्त्रीललाटे स्थापयन्, तां वशं नयति। स्त्रीगृहे स्थित्वा, चित्तैकाग्रतया, तद्व्यक्तिं कामिनीं कामयमानां करोति—न संशयः। शुद्धचित्तः दशसहस्रं हुत्वा, केवलदृष्ट्या स्त्रियः वशं नयति। मनःसारं शिलारसं गोमूत्रं कुम्कुमं च तिलकं कृत्वा, स्त्रियः वशं नयन्ति। भृङ्गराजः सहदेवः वचः श्वेतापराजिता च तिलकत्वेन स्थापिता, त्रिलोक्याः वशे स्थाप्यते। गोमूत्रं मत्स्यविषं च वामाङ्गुल्या तिलकं कृत्वा, त्र्यंशं वशं नयति—नात्र संशयः। गोमूत्रं रौप्यरक्तेन संयोज्य तिलकं कृत्वा, या स्त्री तं पश्यति, सा तस्य वशा भवति। नागकेशरं गिरीजं हरितकीत्वक्पत्रं चन्दनं कुस्थं गुग्गुलुं रक्ततण्डुलं च धूपे संयोज्य, अन्यान् वशं नयति, कामबाणान् छिन्दति, रतिकाले कामं शमयति। स्वशुक्रं वामहस्तेन गृहित्वा स्त्रीपादे लेपयन्, तस्य प्रियतमा भवति। शिलाजतु कपोतविसर्गं मधु च संयोज्य, लिङ्गे लेपयित्वा स्त्रीवशगः भवति। पञ्च रक्तपुष्पाणि, प्रियङ्गुं च सममात्रया पिष्ट्वा, लिङ्गे लेपयन् स्त्रीवशगः भवति। हयगन्धा मञ्जिष्ठा मालती श्वेतसर्षपश्च, लिङ्गे लेपयित्वा स्त्रीप्रियः भवति। काकजङ्घामूलं पयसा पीत्वा शुष्कीकृत्य, अश्वगन्धा नागबला गुडः कृष्णमाषश्च, ये सेवन्ते, ते नित्ययौवनसदृशाः शोभां लभन्ते। लोहचूर्णं वा त्रिफलाचूर्णं मधुना योजितं, परिणामशूलं शमयति। शम्बूकक्षारं मृगशृङ्गं वह्निना दग्धं, तस्य क्वाथं घृतयुतं पित्वा, हृदयपृष्ठशूलं नाशयति। एवं, हे महादेव, गरुडपुराणेऽस्मिन् विविधाः मन्त्रौषधीययोगाः, तेषां च महिमानः प्रकाशिताः—यैः साधकः दुःखं निवार्य, ऐश्वर्यं, विजयम्, स्त्रीवश्यत्वं, आरोग्यं च प्राप्नोति। इति गरुडपुराणस्य महतीं कथां संक्षिप्य निवेदितवानस्मि।