शृणु, शुभे! अथ पुराकाले भगवतः हरिणा विविधेषु रोगेषु औषधोपायाः प्रतिपादिताः। द्वौ भागौ हरिद्रायाः विषेण सह गोमूत्रेण सम्यक् मर्द्येताम्। तेन लेपनेन कोढः क्षयं याति, निम्बपत्रादीनां चोपयोगेनापि। हरिद्रा, कदलीस्तम्भः, क्षारश्च सम्यक् पिष्ट्वा श्वेतकुष्ठं नाशयति; कोढे तु तस्यैकभागं, पथ्याद्वयं सम्यग् मिश्रयित्वा उष्णोदकेन पानं कृत्वा कट्यां वेदना क्षयं याति। अभया, नवनीतं, शर्करा, पिप्पली च—एषां पेयेन अर्शांसि नश्यन्ति; अन्यद् विचिन्तनं न आवश्यकम्। अतारुषकपत्रैः सर्पिषा मृदुनि वह्नौ पाच्य, तद् चूर्णीकृत्य लेपः अर्शांसि शमयति। गुग्गुलुत्रिफलाक्वाथपानात् भगन्दरः विनश्यति; आजाजीशृङ्गवेरयुतं यवागूम् अपि पाच्य। लवणेन मिश्रयित्वा मूत्रकृच्छ्रं नश्यति; यवक्षारशर्करया च मूत्ररोगाः विनश्यन्ति। श्मशानरजः, कृकलासविसर्गः, अश्वफेनः, सौभागञ्जनं, वासनेत्रं च—एतेषु धूमेण धूपितः सर्वैर्देवैः अप्यदृश्यः भवति, किं पुनर् मानुषैः, शुभे। तिलतेले जौ धृत्वा मस्यं कुर्यात्; तेन तैलेन सह दग्धः नरः सुखं लभते। लज्जालुशरपुङ्खयोः पिष्टं सर्पिषा सह दग्धं शमयति; "ॐ भगवते नमः! ठ ठ, छिन्धि छिन्धि! ज्वालय ज्वालय, दह दह! हुं फट्" इति जपेत्। निर्गुण्डीरूपं हस्ते बद्ध्वा शीघ्रं ज्वरं नाशयति; श्वेतगुञ्जामूलं सप्तधा कृत्वा हस्ते बद्ध्वा अर्शांसि नाशयति; विष्णुक्रान्तामूत्रेण च चौरव्याघ्रादिभ्यः रक्षां करोति। ब्रह्मदण्डीमूलं सर्वकार्यसिद्धिदं; त्रिफलाचूर्णं सर्पिषा कोढं नाशयति। पुनर्नवा, बिल्व, पिप्पलीयुक्तं सर्पिः हिक्का, श्वास, कासं शमयति, स्त्रीणां गर्भाधानं च करोति। नारिबीजं क्षीरघृतपाकं, शर्कराघृतयुतं खादित्वा वीर्यं न क्षीयते। विदङ्ग, मधूक, पथा, मांसी, सर्जरसं, हरिद्रा, त्रिफला, अपामार्ग, मनःशिला—एतानि तिलतेन उदुम्बरधातकी च पिष्ट्वा योनिलिङ्गयोः लेपे स्त्रीपुरुषयोः परस्परानन्दं जनयति। "नमः वरदायाकर्षकाय आकर्षय स्वाहा!" इति मन्त्रेण तिलतेललेपः योनिलिङ्गयोः चिह्नानि जनयति, शङ्कर। पुनर्नवा, अमृता, दूर्वा, सुवर्णं, इन्द्रवरणी—एषां बीजस्य रसं मध्यकुंभे स्थाप्य, तं पचेत्; तस्य रसं मधुसर्पिषाक्षीरैः सम्यक् प्रक्षिप्य झरासीत्कपालं नश्यति, पलितानि च। मधु, सर्पिः, गुडः, ताम्रं, करवेलारसं च दग्ध्वा रजतं जायते; शृणु सुवर्णनिर्माणम्। धत्तूरपुष्पं सीसकं च तुल्यप्रमाणं लङ्गलिकाशाखया सह पित्वा, दग्ध्वा सुवर्णं भवति। धत्तूरबीजातैले दीपं प्रज्वाल्य ध्यानस्थः नरः आकाशे स्थितः अपि न पश्यति। मृन्मयवृषे मेंढकं बद्ध्वा तं संखभागैः संयोज्य धूपितं कृत्वा सः वृषवत् क्रौञ्चति, चमत्कृतिं करोति, न संशयः। रात्रौ सरिषपतेलखड्यो नाम कीटः तैलसंयुक्तः दीपः प्रज्वाल्य अग्निवत् दीप्तिं ददाति। चूचुन्दरीचूर्णं दग्ध्वा रुद्रेण सह सम्यक् लेपः दग्धं शमयति; चन्दनं लेपपानाभ्यां सुखं जनयति। गजमदेन नेत्रे अनुलेप्य युद्धे विजयी भवति, महावीर्यं च लभते। दुन्दुभिसर्पदन्तं मुखे धारयित्वा जलं प्रविश्य तत्र सुखेन स्थितुं शक्नोति। मकरस्य नेत्रदन्तास्थिरक्तानि स्नेहतैलेन संयोज्य लेपः कृत्वा त्रिदिनानि जले स्थितुं शक्नोति। मकरनेत्रं कूर्महृदयं मूषकस्नेहास्थि, शिंशुमारस्नेहं च संयोज्य लेपः जले सुखेन स्थितुं साधयति। लौहचूर्णं तक्रेण पित्वा पाण्डुरोगं नाशयति; तण्डुलीयमूलं गोक्षुरं क्षीरेण पित्वा हितम्। पद्मादिरसेन पित्वा मुखरोगं नाशयति; जातिमूलं तक्रेण, कोलमूलं च, अजीर्णं नाशयति। शतक, कुशमाल, मरकटीमूलं, बकुचीमूलं कट्वाम्भसा दन्तरोगं नाशयति। इन्द्रवरणीमूलं वारिणा पित्वा विषं नाशयति; सुरभिकामूलपानात् सर्वोपद्रवविनाशः स्याच्छुभे। गुञ्जाचूर्णं कट्वाम्भसा शिरसि लेप्य शिरोरोगं नाशयति; बला, अतिबला, यष्ट्यादि मधुशर्करयुतं हितम्। तद् गर्भनिरोधिन्याः स्त्रियाः पानं गर्भाधानं साधयति, न संशयः; श्वेतापराजितामूलं पिप्पलीशुण्ठी युतं पिष्ट्वा शिरसि लेप्य शिरःशूलं नाशयति; निर्गुण्डीशिखां पित्वा गलगण्डं नाशयति। केतकिपत्रक्षारं गुडेन वा, शरपुङ्खं तक्रेण वा पित्वा प्लीहाविकारं नाशयति। मातुलुङ्गरसं गुडसर्पिषा युतं पित्वा वातपित्तजन्यवेदनां नाशयति; शुण्ठिलवणहिङ्गु च हृद्रोगं नाशयति। एवं श्रीगरुडपुराणे महान् औषधशास्त्रवर्णनं कृतम्। अन्ते हरिः प्रोवाच—"अं गणपतये" इति गणपतिमन्त्रः वित्तविद्यां ददाति। इति श्रीमद्गरुडपुराणे भगवतः हरिणा प्रतिपादिताः औषधोपायाः शुभफलप्रदाः सम्पूर्णाः।