शिवध्वजः महादेवः, आयुर्वेदविद्यायाः रहस्यं यथाक्रमं प्रकटयन्, इदं कथां समारभत्। तस्य समीपे स्थितः हरः पृष्टवान्, तदा शिवः स्नेहपूर्णया वाणीया सर्वाणि औषधि-प्रयोगान् विवृणोति स्म। यदा तीक्ष्णं तैलं पादे सम्यक् लेप्यते, धूमरहिते अग्नौ सम्यक् तप्तं, भूम्या आच्छाद्यते च, तदा पादः वृषभवत् बलवान् भवति। व्रणदाहे दुःखं यदि भवति, तदा सरजरसः, सिक्थकः, जीरकः, हरितकी च, घृतं सम्यक् मिश्रयित्वा लेपः कृतः, तद्व्रणदाहदुःखं हन्ति। तिलतैलं अग्नौ दग्धं, यवचूर्णेन संयुतं, पुनःपुनः लेपः कृतः, दाहव्रणं विनाशयति। नवनीतं महिषस्य, दग्धं तिलचूर्णं, भल्लातकं च, नासिकायां लेपः कृतः, व्रणं शिरःशूलं च निवारयति। कर्पूरं गोघृतं वा अस्त्रेण उत्पन्नं श्वेतवर्णं व्रणं, यदा बन्ध्यते, तदा पूयशूलं स्पृशति। आम्रस्य मूलरसः अस्त्रव्रणे पूर्यते, घृतं प्रक्षालितं, तदा अस्त्रव्रणमुक्तं भवति। शरपुङ्खा, लज्जालुका, पथामूलानि, जलैः पेष्य लेपः कृतः, अस्त्रव्रणं शमयति। काकजङ्घामूलं त्रिरात्रं शुष्कं, व्रणस्य पूयशूलं नाशयति, आरोग्यं वर्धयति। अपामार्गमूलं तिलतैलं जलं च, त्वरितं लेपः, आघातजन्यं शूलं हन्ति। अभया, सैन्धव, शुण्ठी च, जलैः पेष्य, शङ्करः, तद् सेवनं, अजीर्णं निवारयति। नीममूलं कटिस्थं, नेत्रशूलं हन्ति; शणमूलं, पानं, दग्धं, इन्द्रियशूलं नाशयति। पक्कः हरिद्रा, श्वेतराईमूलं, मतुलुङ्गबीजं च, सप्तदिनानि चूर्णं कृत्वा, शरीरं स्वस्थं कुर्यात्। श्वेतापराजितापत्रं, नीमपत्ररसः, नासिकायाः स्रावः, डाकिनी, मातृका, ब्रह्मराक्षसाद् विमुक्तिं ददाति; मधुना च नासिकायां लेपः। श्वेतजयन्तीमूलं पुष्यनक्षत्रे संग्रहीतं, श्वेतापराजितामूलं, चित्रकं च, तिलकं कृत्वा, स्त्री स्ववश्या भवति। पिप्पली, लोहचूर्णं, शुण्ठी, आमलकी, सैन्धव, सिता च, समाना इति रुद्राय ज्ञातव्यम्। अञ्जनफलपरिमाणं सप्तदिनानि सेवनं, पुरुषः बलवान् द्विशतवर्षं जीवति; 'ॐ ठ ठ ठ' सर्ववश्यक्रियायाम्, सर्वकामफलदं भवति। काकनिवासं संग्रहीतं, दग्धं, तस्य भस्म छत्रच्छायायां शिरसि स्थाप्यते, शङ्करः, तद्व्यत्ययः। शूद्रकपक्षिणः विष्ठा, पुष्यनक्षत्रे संग्रहीता, गृहमध्ये स्थाप्यते, तदा सर्पः तत्र न आगच्छति। काकविष्टा, शणसूत्रे बन्धिता, कृष्णकाकरक्तेन लिप्ता, इच्छितनाम लिखिता, पतितपत्रमध्यस्थं त्याज्यते, तदा स्त्रीपुरुषौ काकसमूहैः ग्रस्यमानौ। शर्करा, मधु, गोदुग्धं, तिलं, गोक्षुरं च, संयुतं, रुद्र, शत्रुहन्ति; अपसारणं हरः। द्वेषेच्छा यदि, उलूककाकरक्तं, कृष्णकाकरक्तं, बिल्वफलं च, द्वयोर्नाम अग्नौ होमं कृत्वा, महान् वैरं उत्पद्यते, न संशयः। रोहुमत्स्यं मांसं, रीछदुग्धं, तैलं च, मालिषे कृत्वा, रोगं निवारयति; चन्दनजलं प्रक्षालितं, केशः पुनः उत्पद्यते। लाङ्गलीमूलं हस्ते धृत्वा, शरीरे लेपः, वृद्धत्वस्य गर्वं नाशयति। मयूररक्तं, जीवत्सर्पाणां जीवितहरं; सर्पस्य काया वा अजगरस्य, श्मशानाग्नौ दग्धा, तस्य भस्म शत्रुपुरतः विसृज्यते, तद्विनाशं करोत्। मन्त्रेण विसृज्यते—'ॐ ठ ठ ठ, आगच्छ सर्प, आगच्छ! स्वाहा। ॐ, उदररक्षणं कुरु, रक्ष रक्ष! स्वाहा।' अर्कमूलवर्तिका, सूर्याग्निना दग्धा, सिद्धार्थतैलेन मिश्रिता, मार्गस्थसर्पं विनाशयति। मार्जारविष्टा, हरितालैः संशोधितं, अजमूत्रेण लिप्तं, लेपः, मूषकं अन्यमूषकनाशकं करोत्। गृहस्थापनं, न संशयः; कच्चपुष्पं, भल्लातकं, शिरीषं च, तत्र प्रयुज्यते। लाक्षा, सालरसः, विदङ्गः, गुग्गुलु च, धूपे प्रयुक्तं, मक्षिका, मच्छिका च विनश्यन्ति। हरिः उवाच—ब्रह्मदण्डी, वचा, कुष्ठ, प्रियङ्गु, नागकेसरं च, पानपत्रे दत्त्वा, मन्त्रेण 'ॐ नारायणी स्वाहा' स्त्री स्ववश्या भवति। यः पानपत्रं दत्तं, मन्त्रेण 'ॐ हरिः हरिः स्वाहा', सः वश्या भवति। गोदन्तं, हरितालं, काकजिह्वा, चूर्णं कृत्वा, शिरसि स्थाप्यते, सः वश्या भवति; श्वेतराईशेषं गृहे स्थाप्यते, तद्विनाशं करोत्। वैभीतकम्, शाखोटकं, तयोः मूलं, पत्रं च, गृहद्वारे स्थाप्यते, तत्र विवादः उत्पद्यते। खञ्जनमांसं, मधुना पेष्य, स्त्रीयोनि स्थाने यथाकालं लेपः, पुरुषः वश्या भवति। अगुरु, गुग्गुलु, नीलोत्पलं, गुडेन मिश्र्य, राजद्वारे धूपः, राजा प्रियः भवति। श्वेतापराजितामूलं, पीतवर्णेन मिश्र्य, तिलकं दृष्ट्वा, राजमहले वश्यता भवति। काकजङ्घा, वचा, कुष्ठ, नीमपत्रं, केसरं च, स्वरक्तेन मिश्र्य, जनं वश्यं करोत्। एवं महादेवः शिवः, आयुर्वेदस्य, तन्त्रस्य, वश्यकर्मणः, शत्रुनाशस्य, रोगनिवारणस्य, विविधं रहस्यं हराय विवृणोति स्म।