शृणुत, भगवन्तः, आयुर्वेदस्य पवित्रे ग्रन्थे गारुड़पुराणे यथोक्तं औषधविद्यायाः रहस्यम् एकत्र सम्यग् प्रवदामि। यत्र स्त्रीणां गर्भाशयविकाराः पीडां जनयन्ति, तत्र बदरीपत्रलेपेन विदीर्णगर्भाशयो विशाम्यति; लोढ्रतुम्बीफलचूर्णलेपेन च गर्भाशयो दृढत्वं लभते। पञ्चपत्राणां मालतीपुष्पैश्च सूर्यतपसि पक्तं घृतं गर्भयोनिरेकवातं निवारयति, दुर्गन्धं च हन्ति। जपापुष्पाणि कट्वाम्भसा, ज्योतिष्मतीपत्रं, दूर्वाचूर्णं, चित्रकशर्करामिश्रं च सेवनं करणीयम्। धात्र्यञ्जनाभयाचूर्णं जलेन पानं रजोनाशकं भवति; लक्ष्मणा क्षीरेण वा नासापुटेन वा गर्भधारणकाले प्रयुज्यमाना सुतप्रदा भवति। अर्धाढकदुग्धं घृतमश्वगन्धा च पुत्रदाः; वन्ध्या स्त्री घृतव्योपकेशरयुतं पित्वा पुत्रं लभते। कुशकाशउरुचृकमृलगोक्षुरककषायं क्षीरशर्करायुतं गर्भिण्याः शूलनाशकं परमं भवति। पाठम् अलङ्गलीं सिंहां मयूरकूटजं नाभ्यां मूत्राशये योनौ च पृथक् पृथक् लेपयित्वा स्त्री सुखेन प्रसूयते। सूतायाः हृदयशिरोमूत्रशूलं यद् अर्कन्दं क्वल्लं वा, तत्र यवक्षारं तक्रेण वा उष्णोदकेन वा पातव्यम्। दशमूलकषायस्य घृतयुतस्य सेवनात् योनिशूलो निवर्तते; शातिलाचूर्णं शालियुतं क्षीरेण स्तन्यवृद्धिकरं भवति। विदार्याः मूलरसः कर्पासमूलं च धात्र्या सह स्तन्यशुद्धिकरं, मुद्गयुषा चापि हितम्। बालानां वालरोगे कु्ष्ठवचाभयाब्रह्मीमधुराणि मधुना घृतेन च लेह्यं दद्यात्; तेन वर्णायुश्च सौन्दर्यं च लभ्यते। स्तन्याभावे अजाव्याघृतदुग्धं तुल्यगुणं दद्यात्; शीतशोथे भूमिं दग्धां स्वेदयेत्। मुस्तविपायकलं लेह्यं छर्दिज्वरे दद्यात्; अतिसारे शुण्ठीविशाविल्वकूटजमिश्रं योजयेत्। छर्दिहिक्कायां मधुव्योषमातुलुङ्गानि प्रयुञ्जीत; त्वग्विकाराय कु्ष्ठेन्द्रयवसिद्धार्थकनिशादूर्वाः हिताः। महामुञ्जातिक्तजीच्यकषायाभ्यञ्जनं ग्रहपीडानाशकं, सप्तच्छदामयनिशाचन्दनैः अभ्यङ्गः अपि विधीयते। शङ्खपद्मबीजरुद्राक्षवचालोहानि धारयेत्; मन्त्रेण "ॐ कं टं यं गं, नमो वैनतेयाय; ॐ हों हां हः" इति बालानां शान्त्यर्थं अभिषिञ्च्य सूत्रं बद्ध्वा, "ॐ ह्रीं बालम्रहाद्वलिं गृह्णीत वालं मुंचत स्वाहा" इत्यपि पठेत्। शिरीषस्य पलमेकं तण्डुलोदकेन विषनाशकं; तण्डुलोदकं वर्षाभ्वा वा शुक्लया सर्पदंशे हितम्। दधिघृततण्डुलोदकगृहधृमणिशाचूर्णं मधुना वा पेयमथवा लेप्यं सिन्धृत्थविषहरम्। अङ्कोटमूलकषायं घृतयुतं पित्वा विषं नश्यति; एषौषधं जरारोगनाशकं रसायनं च स्मृतम्। सिन्धूत्यरार्कराशुण्ठीकणामधुगुडानि यथाक्रमं ग्रीष्मादिकालेऽभयया सह रसायनार्थं सेवनीयम्। ज्वरान्ते एकामभयां द्वे विभीतके च खादेत्; ततो मधुघृतामलकीधात्र्यः चतुष्टयं भुक्त्वा शतायुर्भवति। अश्वगन्धा क्षीरघृतयुतं शुक्रदोषनाशकं; मण्डूकपर्ण्याः सद्योरसो विदार्याः चामृतसमः। तिलधात्रिभृङ्गराजसेवनात् शतसंवत्सरं जीवेत्; त्रिकटुत्रिफलावह्निगुडूचीशतावरीणि चापि उपयोज्याः। विडङ्गलोहचूर्णं मधुना पित्वा रोगनाशकं; त्रिफलाकणाशुण्ठीगुडूचीशतावरीणि च अनुशस्यन्ते। विडङ्गभृङ्गराजादिचूर्णं मधुघृतयुतं सर्वरोगनाशनं; तद् लेह्यं कृत्वा दशाभ्यः स्त्रीभ्यः सम्प्रवेशः शक्यते। शतावरीपिष्टस्य दशगुणदुग्धपाकितस्य घृतं, शर्करापिप्पलीमधुना युक्तं जारकं नाम। प्रतिमर्शावपीडनस्यप्रवपनशिरोधाविरेचनानि पंचकर्माणि उच्यन्ते। षडृतवः माघाद्याः द्विमासिकाः क्रमेण; तासु वह्निदुग्धदधिसेवां वर्जयेत्। शिशिरे स्त्रीसंगः शयनीयः; वसन्ते दिवास्वप्नं वर्जयेत्। वर्षास्वप्नादिकं च त्यजेत्, शरदिन्दोः किरणांश्च। हिताहाराः शालिमुद्गा वर्षाम्भः पक्तदुग्धं, निम्बातसीकुसुम्भशिग्रुमुष्टार्यः च। ज्योतिष्मत्यादिमूलतैलं कृमिकुष्ठमूत्रकृच्छ्रवातकफशिरोरुग्नाशनम्। दाडिमामलकीकोलकर्मदप्यालजम्बीरनागाङ्गाम्रातककपित्थानि निर्दिष्टानि। एतानि पित्तहितानि वातशमकानि कफवृद्धिकराणि; जीमूतकइक्ष्वाकुकूटाज़ोदकं संग्राहि। धमार्गवार्कौ सदा वमनार्थं योज्यौ; पूर्वाह्णे वमने मदनइन्द्रवचाः प्रयुञ्जीत। मृद्वशयस्य पित्तदोषः, कठिनवशयस्य वातकफौ; समदोषस्य त्रिवृत् रेचनार्थं योज्या। त्रिवृत् शर्करामधुना, सैन्धवेन, नागरहरितकीविहनैश्च गोमूत्रेण रेचनं करोति। एरण्डतैलं त्रिफलाकषायद्विगुणं वातरोगिणां भोजनान्ते वमनाय दद्यात्। वस्तीकरणार्थं कर्कन्धुफलसदृशछिद्रयुक्तं बाम्बूतन्तुं अष्टद्वादशाङ्गुलं शयाने स्थापयेत्। एवं वस्तिकर्मणः विधिः; तत्रार्धत्रिचतुरांशपलमात्रा लघुमध्यमोत्तमशक्तिभेदेन। क्षवत्र्यः एकद्विचतुरांशाः, रुगर्दनशतावरीसृतभृङ्गसिन्धुवरादिभिः मिश्रिताः, हिताः। एवं भगवता औषधविद्यायाः रहस्यम् एकैकशः प्रतिपादितम्, यः श्रद्धया सेवते स दीर्घायुः आरोग्यं च प्राप्नोति।