गरुडपुराणम्

एकदा मुनिसंसदि धर्मसम्भाषायाम् आसीनः भगवान् व्यासः श्रुत्वा पितामहस्य ब्रह्मणः वचांसि, प्राचीनानां धर्मसूक्तीनां रहस्यम् उपदिशन्, इति कथयामास— यो ब्राह्मणभुक्तशेषं भक्षयति, स बुद्धिमान् भवति, पापं न करोति; या मैत्री रहसि प्रदर्श्यते सा एव सत्यं मित्रम्, यः कर्म कपटवर्जितं स धर्म इति। या सभा यस्मिन् वृद्धाः न सन्ति, सा न सभा; ये वृद्धाः धर्मं न कथयन्ति, ते न वृद्धाः; यत्र सत्यं नास्ति, स धर्मः न; यत् कपटेन मिश्रितं, तत् न सत्यम्। मनुष्येषु ब्राह्मणः श्रेष्ठः, प्रकाशेषु सूर्यः सर्वोत्तमः, अङ्गेषु शिरः प्रधानम्, व्रतेषु सत्यं परमं स्मृतम्। यत्र मनः प्रसन्नं, तत् शुभम्; यत्र स्वपरसेवनां विना जीवति, तत्रैव जीवनम्; यः स्वजनैः उपभुज्यते स एव धनम्; यः शत्रून् संग्रामे विजित्य कीर्तिं लभते, सा एव यशः। स एव सुखी, यः स्त्रीभिः न प्रमाद्यति, यः तृष्णया रहितः; या मैत्री विश्वासयुक्ता, सा एव मैत्री; यः इन्द्रियाणि जित्वा स्थितः, स एव आत्मवशी।