गरुडपुराणम्

स एव स्वाध्यायपरायणः, ध्याननिष्ठश्च, सर्वभूतहिते यतः प्रवृत्तः तिष्ठति। अश्वयुजकाले कृतं कर्म त्यक्त्वा, यथाकालं व्रतादिकं सम्यगाचरेत्। चान्द्रायणव्रते भूमौ शय्यां कृत्वा, फलं फलादिभिः सह यथोचितं कर्म समाचरेत्। हेमन्ते तु स स्नानवस्त्रधारी, योगाभ्यासेन दिवसं यापयन्, सर्वेषु सर्वदा संतुष्टः, कोपशून्यश्च भवेत्। एवं श्रीगुरुयाज्ञवल्क्यप्रणीतं वानप्रस्थधर्मवर्णनं श्रीगरुडमहापुराणस्य आचारकाण्डे प्रथमभागे द्व्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ वानप्रस्थस्योपरि परिव्राजकधर्मान् प्रवक्ष्यामि, शृणुत साधवः। प्राजापत्यव्रतानन्तरेऽपि, अग्निं स्वान्तरे स्थापयित्वा, सर्वसङ्गान् परित्यज्य, याच्यार्थं ग्रामं प्रविशेत्। ग्रामे तु यः पापान्नासक्तः केवलं भोजनमेव याचते, स भिक्षुकः। सिद्धयोगी तु शरीरं परित्यज्य, अत्रैव अमृतत्वं प्राप्नोति। एवं श्रीगुरुयाज्ञवल्क्यप्रणीतं वानप्रस्थपरिव्राजकधर्मविवरणं श्रीगरुडमहापुराणस्य आचारकाण्डे त्र्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। नरकध्वजादेव पापकर्मणां नाशः सम्पद्यते। सुवर्णचौरः कृमिर्वा कीटकः भवति; गुरुपत्नीगामी तृणादिरूपेण जायते। ब्रह्महत्यायाः क्रियाफलात् एतेषां सर्वेषां वा, बालकेऽपि सर्वं सम्पद्यते। यः धान्यचौर्यं करोति, यः अधिकाङ्गः, यः निन्दकः, यः घ्राणदुष्टः— एते। ब्राह्मणधनचौर्यं कृत्वा, कन्यां क्रीत्वा, राक्षसः वा वने वा वृषभः भवति। ककुन्दरचौर्येण शालमूषकः जायते। मांसचौर्येण गृध्रः, वस्त्रचौर्येण कुष्ठी, लवणचौर्येण तित्तिरिः भवति। दुष्टलक्षणविहीनाः दरिद्राः, अधमजन्मनश्च स्युः। शुभलक्षणयुक्ताः तु धनधान्यसम्पन्नाः जायन्ते। एवं श्रीगुरुयाज्ञवल्क्यप्रणीतं कर्मफलविवरणं श्रीगरुडमहापुराणस्य आचारकाण्डे चतुरुत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। नियतकर्मत्यागात् निषिद्धकर्मानुष्ठानाच्च, प्रायश्चित्तं सम्यक् कर्तव्यम् शुद्ध्यर्थम्। प्रायश्चित्तैः एव लोको हृष्यति, पापं नश्यति। पापिनः महारौरव-रौरवादीनरकं यान्ति। मार्गः सञ्जीवनीनद्याः समीपे, या हंसवद्रक्तोदका दृश्यते। पुण्यहीनाः पापिनः अवीचिकुम्भीपाकनरकं यान्ति। गुरुं वेदं वा निन्दितवान् ब्रह्महत्यासमं पापं प्राप्नोति। रजस्वलायाः मुखरसस्य आस्वादनं सुरापानसमं स्मृतम्। मित्रदारकन्याबान्धवपतितासङ्गः, पित्रुष्वसृमातृष्वसृमातुलानीपत्नीदौहित्रीषु, गुरुपत्न्यां स्वकन्यायां च गमनं— एष गुरुपत्नीगामी इति कथ्यते। गोहिंसकः, पतितः, चौर्यकारी, ऋणत्यागी— एते। दासात् शिक्षाग्रहणं, वेतनार्थं शिक्षादानं, निषिद्धोपजीविका— शुद्ध्रवैश्यक्षत्रियेषु— एषां लक्षणम्। पितरं मातरं मित्रं वा परित्यज्य, तडागारमालाविक्रयः, कन्यादानविप्रकारः, वञ्चनं, व्रतभङ्गः, स्वाध्यायाग्निबान्धवत्यान्त्यागः— एतानि लघुपापानि इति उच्यन्ते। अथ प्रायश्चित्तं शृणु। ब्रह्महन्ता द्वादशवर्षे अल्पाशनः शुद्धिम् आप्नोति।