गरुडपुराणम्

देवाः अग्निं समुद्धृतवन्तः, यथा दिवः शिखरं समुद्धृतं भवति। तत्र बृहस्पतये सर्वं समर्पयितव्यं, यतः सर्वं अन्नात् उत्पद्यते। अर्कः, पलाशः, खदिरः, अपामार्गः, पिप्पलः—एते यज्ञे उपयोज्याः। तत्र मधुना, सर्पिषा, दध्ना च हविः निर्मीयते। दध्यान्नं, पिष्टका, विविधानि मांसानि, अन्यानि च भोजनानि—एतानि होमस्य अर्पणानि। गोः, शङ्खः, रथः, सुवर्णं, वस्त्रं, अश्वः—एते ग्रहैः सह सदा पूजनीयाः, यतः तेषां पूजनात् राजत्वादि फलानि प्राप्त्यन्ति। एवं श्रीगुरुडमहापुराणस्य प्रथमभागे आचारकाण्डे याज्ञवल्क्यप्रोक्तं 'ग्रहशान्तिवर्णनं' नाम शतैकाधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ अहं वनवासिनः आश्रमवर्णनं करिष्यामि; महर्षयः शृण्वन्तु। वनवासी ब्रह्मचारी, अग्निसंवर्धकः, पूजारतः, धैर्यवान् च भवति। सः स्वजनान् तर्पयेत्, आत्मनिग्रही, जटिलः, दाढी, रोमश्च भवेत्। स्वाध्यायनिष्ठः, ध्यानपरः, सर्वभूतहिते रतः च। तेन आश्वयुजकाले कृतं त्यक्तव्यम्, उचितं समयं व्रतेनादिना पालनीयम्। चान्द्रायणव्रते भूमौ शयनं, फलं चाद्यादिकं कर्म कुर्यात्। शीतकाले सः तृणमयः वस्त्रं धारयेत्, योगाभ्यासेन दिनं यापयेत्, कोपमुक्तः, सर्वेभ्यः सर्वेण च तुष्टः भवेत्। एवं याज्ञवल्क्यप्रोक्तं 'वनवासिनो धर्मवर्णनं' नाम द्विशतैकाधिकशततमोऽध्यायः श्रीगुरुडमहापुराणस्य प्रथमभागे आचारकाण्डे समाप्तः। अथ साधूनां शृण्वन्तु, भिक्षुकस्य धर्मान् अहं वर्णयिष्यामि। प्राजापत्यकर्मान्ते अपि, अग्निं आत्मनि स्थापयित्वा—सर्वासक्तिं संत्यज्य, सः ग्रामे भिक्षार्थं विचरेत्। ग्रामे तु, अशुद्धवस्तुनिष्कामः भिक्षुकः केवलं अन्नं याचते। सिद्धयोगी शरीरं परित्यज्य, अत्रैव अमृतत्वं प्राप्नोति। एवं याज्ञवल्क्यप्रोक्तं 'वनवासिनोऽपि च संन्यासिनो धर्मविवरणं' नाम त्रिशतैकाधिकशततमोऽध्यायः श्रीगुरुडमहापुराणस्य प्रथमभागे आचारकाण्डे समाप्तः। नरकध्वजात् पापकर्मणां विनाशः जायते। सुवर्णचौरः कृमिः वा कीटः भवति; गुरुपत्न्या उल्लङ्घकः तृणादिकं भवति। ब्रह्महत्यया एते परिणामाः सन्ति, अथवा सर्वं बालके अपि घटते। धान्यचौरः, अङ्गाधिकः, निन्दकः, दुर्गन्धनासिकः—एते अपि दुष्परिणामं प्राप्नुवन्ति। ब्राह्मणधनचौरः, कन्याविक्रेता—वनराक्षसः वा वृषः भवति। ककुद्गुच्छचौरः धान्यचौरकुशुलः भवति। मांसचौरः गृध्रः, वस्त्रचौरः कुष्ठी, लवणचौरः तित्तिरः भवति। दुर्गुणहीनाः दरिद्राः, नीचजन्मा भवन्ति। शुभलक्षणयुक्ताः धनधान्यसम्पन्नाः जाताः। एवं याज्ञवल्क्यप्रोक्तं 'कर्मणां फलविवरणं' नाम चतुरशतैकाधिकशततमोऽध्यायः श्रीगुरुडमहापुराणस्य प्रथमभागे आचारकाण्डे समाप्तः। नियतकर्मणां अनुष्ठानाभावात्, निषिद्धकर्मणां प्रवृत्त्या च—तस्मात् शुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं यत्नेन कार्यम्। प्रायश्चित्तैः लोकः तुष्टः, पापं च विनश्यति। पापिनः महारौरव, रौरवादि नरकेषु गच्छन्ति। मार्गः सञ्जीवनीनदीं प्रति नयति, या हंसवत् रक्तवारिणी अस्ति। पापिनः पुण्यहीनाः अवीचि, कुम्भीपाकादि नरकेषु गच्छन्ति। गुरुनिन्दनं वा वेदनिन्दनं ब्रह्महत्या समं पापम्। रजस्वलायाः मुखरसनं सुरापानसमं पापम्। मित्रपत्नी, कन्या, स्वबन्धु, पतितायाः सम्भोगः—एते अपि पापफलानि ददाति।