श्रुति-स्मृत्युक्ताचारः सततं आचरितव्यः, जीवस्थानानि स्पर्शयितुं न यत्नः कर्तव्यः। धर्मानुसारं एव सर्वदा आचरणीयं, धर्मविपरीतं कर्तुं कदापि न युञ्ज्यात्। पञ्च पिण्डानि न अपाकृत्य, परस्य जलं स्नानाय न उपयोगः। परस्य शय्या आद्यं च दुःखकाले एव ग्राह्यं, अन्यथा तु तद् वर्जनीयम्। ये राजदण्डिताः, वृद्धाः, वेश्याः, तिरस्कृतसंप्रदायदीक्षिताः, क्रूराः, उग्राः, पतिताः, चाण्डालाः, कपटी, उच्छिष्टभोजनकर्तारः, नरघ्नाः, राजघ्नाः, स्त्रीघ्नाः, जीवघ्नोपजीविनः, स्तुतिकर्तारः, सुवर्णकारः—एतेभ्यः अन्नं कदापि न ग्राह्यं। यत् अन्नं पुरातनं, दूषितं, श्वभिः स्पृष्टं, भूमौ पतितं—तत् अपवित्रं विज्ञेयम्। गवां घ्राणेन स्पृष्टं, पक्षिणा अवशिष्टं, पादेन जानाति स्पृष्टं—एवम् अन्नं वर्जनीयम्। भोज्यं, नापिता, आत्मनं समर्पयन्—एते अप्य् अन्नं वर्जयन्ति। तैलरहितम् अपि, गोधूमं, यवः, गोदुग्धं तद्विकाराः—एते वर्जनीयाः। मांसं मृगाणां, पक्षिणां, दात्यूहः, शुकः—एषां मांसं त्याज्यम्। यत् अन्नं नष्टं, कृसरं, रसः, संयावः, पायसः, अपूपः, शष्कुली—एते अपि वर्जनीयम्। यः कामेन चाषपक्षिणः, मत्स्यः, रक्तपादजन्तवः भक्षयति, लशुनं, पलाण्डुं च—तस्य चन्द्रायणं प्रायश्चित्तं विधीयते। सः पुरुषः, ऋषिभिः उक्तं, घोरनरके बहुदिनानि वसति; परं मांसत्यागेन, कामान् उत्सृज्य, हरिं प्राप्नोति। एवं याज्ञवल्क्येन श्राद्धवर्णनं समाप्तम्, एतत् आचारकाण्डे, पूर्वखण्डस्य प्रथमभागे, श्रीगर्वुडमहापुराणे षण्णवत्युत्तरशततमं अध्यायः। अथ वस्तूनां शुद्धिं प्रवक्ष्यामि, शृणुत श्रेष्ठाः। पात्रस्य, आसनस्य शुद्धिः जलैः क्रियते। यज्ञपात्रं काष्ठं, शृंगं, तादृशं च, कर्षणेन शुद्धिः। यदा भिक्षायां स्त्रीमुखं दृश्यते, अथवा भूमौ पुनः पाकः क्रियते—तदा भस्मना प्रक्षालनं शुद्धिः, भूमिः शुद्ध्यति प्रक्षालनादिना। लौहपात्रं, कांसपात्रं, अनिर्दिष्टपात्रं च, भस्मना शुद्ध्यन्ति सदा। यत् जलं स्वभावेन शुद्धं, भूमिस्पृष्टं, तद् शुद्धं, पितृणां तृप्तिकरं। सूर्यरश्मिः, अग्निः, रजः, छाया, श्वेताश्वः, भूमिः, वायुः—एते शुद्धिकराः। स्नानात्, पानात्, निःश्वासात्, निद्रात्, भोजनात्, मार्गगमनात्—एषु कालेषु, निःश्वासे, थूकने, निद्रायाम्, वस्त्रधारणे, अश्रुपातने च, अग्न्यादिदेवाः ब्राह्मणस्य दक्षिणकर्णे स्थिताः। एवं याज्ञवल्क्येन वस्तुशुद्धिवर्णनं समाप्तम्, एतत् आचारकाण्डे, पूर्वखण्डस्य प्रथमभागे, श्रीगर्वुडमहापुराणे सप्तनवत्युत्तरशततमं अध्यायः। अथ दानविधिं प्रवक्ष्यामि, शृणुत धर्मज्ञाः। ब्रह्मविद् तपस्वी दानपात्रत्वे सर्वेषां अधिकः। ज्ञानतपोन्यूनात् दानं न ग्राह्यम्। योग्ये प्रति प्रतिदिनं दानं दातव्यम्, विशेषतः पर्वकाले। सुवर्णशृंगयुक्ता, रजतपादिका, सुभगाचारा, वस्त्रविभूषिता गौः दातव्या। दशसुवर्णमयं शृंगं, सप्तभारयुक्तं पादं, सुवर्णपात्रेण शिशुं वा धेनुं दातव्यम्। दातुः स्वर्गलाभः तावत् वर्षाणि, यावत् शिशोः रोमाणि। यदा गौः योनौ द्विपादं मुखं च दृश्यते, तदा दानम्। यथा गौः, दुग्धा वा, अपि वा शण्डा दत्तव्या। श्रमितस्य मर्दनम्, रोगिणः सेवाः, देवपूजा च—एतानि सेवाकार्याणि। इति श्रीगर्वुडमहापुराणे आचारकाण्डे पूर्वखण्डस्य प्रथमभागे याज्ञवल्क्यप्रोक्तं श्राद्धवर्णनं, वस्तुशुद्धिवर्णनं, दानविधिवर्णनं च, भक्तिपूर्वकं निरूपितम्।