गरुडपुराणम्

ब्राह्मणस्य हि दानग्रहणं यजनाध्यापनयोः श्रेष्ठं मन्यते स्म। वैश्यानां तु वित्तवृद्धये ऋणप्रदानं, कृषिकर्म, व्यापारः, पशुपालनं च उचितानि कर्माणि कथितानि। सर्वेषां तु अहिंसा, सत्यवचनं, अस्तेयः, शौचं, इन्द्रियनिग्रहश्च आचर्याणि सन्ति। जीविकामपि सदा सीध्वरीं, कपटहीनां च आचरितव्यम्। येषां तु संवत्सरपर्यन्तं अन्नसम्भारः अस्ति, तैः अमावास्यापौर्णमास्योर्यज्ञाः पूर्वमेव कर्तव्याः। अग्रहणचातुर्मास्ययज्ञौ अपि श्रद्धया साधनीयौ। येन यथायोग्यं साधनं अस्ति, स तु हीनफलदं कर्म न किञ्चिदाचरेत्। यज्ञार्थं प्राप्तं द्रव्यं न स्पृशेत्, यतः तस्मिन्कृत्ये काकशृगालादयोऽपि मलिनाः भवन्ति। उत्तमं हि क्रमशः उन्नतान्नमपि त्यक्त्वा शिल्पोद्भूतं धान्यम् उपजीवेत्। राज्ञः, शिष्याणां, पुरोहितानां च धनलाभे स्पृहां न कुर्यात्, क्षुधया अपि पीडितः सन्। सदा शुक्लवस्त्रधारी, केशश्मश्रुनखच्छेदितः, शुचिः च भवेत्। ब्रह्मचारी तु यत्नेन उपवीती, निगृहीतात्मा, कदापि अप्रियं न वदेत्। नदीच्छायायाम्, भस्मनि, गोष्ठे, जलयुक्ते पन्थानि मूत्रविसर्जनं न कुर्यात्। नग्नां स्त्रीं, अग्निं, सूर्यं, मैथुनस्थितान् न पश्येत्। जलमध्ये कफरक्तमलमूत्रविषविसर्जनं न कर्तव्यम्। अञ्जलिना जलं पिबेत्, शयानं न बोधयेत्। निषिद्धं, श्मशानधूमं, तटं च वर्जयेत्। दुग्धदोहने गोः न पश्येत्, न मुख्यद्वारात् प्रविशेत्। शास्त्राध्ययनस्य आरम्भः श्रावणमासे वा श्रवणनक्षत्रे कर्तव्यः। अथवा पौषमासे रोहिण्यां, वा अष्टकाकाले। शिष्यस्य, ऋत्विजः, आचार्यस्य, बान्धवस्य च मृत्यौ त्रिदिनं पाठविरामः विधेयः। सन्ध्याकाले, मेघगर्जने, कम्पने, उल्कापातकाले च अध्ययनं न कर्तव्यम्। पञ्चदश्यां, चतुर्दश्यां, अष्टम्यां, सूर्यचन्द्रग्रहणे च अध्ययननिषेधः। गवां, मण्डूकानां, नक्राणां, अश्वानां, सर्पाणां, मार्जाराणां, वराहाणां च सन्निधौ पाठः वर्जनीयः। श्वशृगालगर्दभकाकोत्क्रन्दे, बाणनादे च। अपवित्रे स्थले, स्वस्य च मलिनतायाम्, विद्युत्पातगर्जने च। दिग्दाहे, धूलिधूमे, सन्ध्याकाले, भयानके काले च। गर्दभादिरोहणे, शाकटे, हस्त्यश्वनावे, नावायाम्, वृक्षे, पर्वते च। वेदविहितं, आचार्यवचनं, राजच्छायां, परस्त्रीं च न अवज्ञायेत्। ब्राह्मणयाचकक्षत्रियात्मनः कदापि न तिरस्कुर्यात्। श्रुतिस्मृतिसंहिताचारः सदा पालनीयः, न च प्राणस्थानि स्पृशेत्। धर्मानुसारं सदा आचरेत्, धर्मविपरीतं न किञ्चित् कुर्यात्। पञ्चपिण्डानपनीय परस्य जले स्नानं न कुर्यात्। परशय्यादीनि न उपयुञ्जीत, आपत्तौ विना। ये राजदण्डिताः, वृद्धाः, वेश्यासंप्रविष्टाः, पाखण्डदीक्षिताश्च— तेषां, तथा क्रूरभीषणपतितचाण्डालमायाविनां, उच्छिष्टभोजिनां च। नरहन्तॄणां, राजहन्तॄणां, स्त्रीहन्तॄणां, जीविकया हिंसकानां, सूतानां, सुवर्णकाराणां च— एतेभ्यः कदापि अन्नं न गृह्णीयात्। यदन्नं जीर्णं, मलिनं, शुनास्पृष्टं, भूमिपतितं, तदपवित्रं विज्ञेयम्। गवां नासिकया घ्रातं, पक्षिणा अवशिष्टं, जानुभिः स्पृष्टं च— एतदन्नं न सेव्यम्। एवं धर्ममूलानि आचार्याणि च सुसंपन्नानि, श्रद्धया ब्राह्मणादिभिः सदा अनुतिष्ठनीयानि।