गरुडपुराणम्

स एव कामरहितः, शुद्धः, सर्वदोषवर्जितः च अस्ति। स वृद्ध्यजरामरणविहीनः, अव्ययः, मोहशून्यः च। स स्वयमेव सत्यम्, सर्वाचारवर्जितः, अखण्डः, परमेश्वरः च। स जागरणाद्यवस्थासाक्षी, शान्तरूपः, देवाधिदेवः। सर्वैः दृश्यः, साकारः, सूक्ष्मः, अतिसूक्ष्मः, परमः। स जगद्व्यतिरेकः, तेजोऽस्पृष्टः च। स सर्वरक्षिता, सर्वसंहर्ता, सर्वभूतात्मा च। स नित्यः, केवलं वेदान्तेन ज्ञेयः। स शब्दरहितः, रसवर्जितः च। स रूपरहितः, गन्धवर्जितः च। एवं विदित्वा, इन्द्रियनिग्रहवान् महादेवम् ध्यानं कुर्यात्। अश्वध्यानं तवायं मया वर्णितम्। एवं श्रीगर्वुडमहापुराणे आचारकाण्डे एकनवतितमे अध्यायः 'हरिध्यानम्' इति समाप्तः। पुनः विष्णोः ध्यानं शङ्खचक्रगदाधरस्य वर्णय। अहं हरिध्यानं वक्ष्यामि, यः मायाजालं नाशयति। निराकाररुद्रः पूर्वं उक्तः, अधुना साकाररूपं कथयामि। हरिः गौक्षीरकुन्दपुष्पसदृशश्वेतः मोक्षकामैः ध्यानं कर्तव्यम्। सहस्रसूर्यसदृशदीप्तरूपः, तीक्ष्णज्वालायुक्तः। महाकीर्तिमुकुटयुक्तः, रत्नमण्डितः। वनमालाविभूषितः, सुवर्णकन्धरः, सुवर्णाभरणयुक्तः। सुवर्णदेहः, सुन्दरमालाभिः, शुभाभरणैः भूषितः। श्रीवत्सचिह्नः, कौस्तुभमणियुक्तः, लक्ष्मीः सन्निधौ तं सस्नेहं पश्यति। स मुनिभिः, दैत्यैः, देवैः च ध्यान्यः, अतिसुन्दरः। स नित्यः, अव्ययः, शुद्धः, सर्वानुग्रहदाता प्रभुः। स दुःखनाशकः, पूज्यः, शुभः, दुष्टनाशकः। स सुन्दरकुण्डलयुक्तः, दीप्तनखः। सर्वाभरणभूषितः, चन्दनलेपनयुक्तः। स सर्वलोकहितकामः, सर्वेशः, सर्वभूतकर्ता च। वासुदेवः, जगत्पालकः, मोक्षकामैः ध्यानं कर्तव्यम्। एवं विष्णोः ध्यानं यः कुर्यात्, स परमं पदं प्राप्नोति। धर्मोपदेशकर्तृत्वं प्राप्त्वा, स उत्तमं स्थानं गच्छति। यः विष्णुध्यानं पठति, स परमं पदं प्राप्नोति। एवं श्रीगर्वुडमहापुराणे प्रथमभागे आचारकाण्डे द्विनवतितमे अध्यायः 'विष्णुध्यानम्' समाप्तः। हे हरि! पूर्वं याज्ञवल्क्येन धर्मः कथं उपदिष्टः? हरिः उवाच — ऋषयः गत्वा सर्ववर्णधर्मान् पृष्टवन्तः। याज्ञवल्क्यः उवाच — पुराणैः, तर्कैः, मीमांसया, धर्मशास्त्राङ्गैः मिश्रितः धर्मः। वेदाः चतुर्दश ज्ञानधर्मप्रमाणानि। वसिष्ठः, दक्षः, संवर्तः, शातातपः, पराशरः। गौतमः, शङ्खलिखितः, हरितः, अत्रिः, अहं च। देशकालानुसारं, यथायोग्यं, श्रद्धया, द्रव्यदानं कर्तव्यम्।