गरुडपुराणम्

मार्कण्डेयः उवाच। ततः स मुनिः मानिनीं नाम कन्यां स्वीकृतवान्। तस्य नदीतीरे स ऋषिः, ऋषिसत्तमः, निवसति स्म। तस्यां मानिन्यां तस्य वीर्यसम्पन्नः तेजस्वी पुत्रः अभवत्। एवं 'प्रम्लोचायाः आगमनम्' इति नवान्नवतितमः अध्यायः आचारकाण्डे श्रीगुरुडमहापुराणस्य प्रथमभागे समाप्तः। ततः स्वायम्भुवादयः ऋषयः कर्मणा हरिं ध्यायन्ति स्म। स हि शरीरशून्यः, इन्द्रियशून्यः, मनःशून्यः, बुद्धिशून्यः, प्राणशून्यः, अहङ्कारशून्यः च। स जलरहितः, सर्वधर्मरहितः, भूतानां निरीक्षकः, बन्धनकर्ता, प्रभुः, सर्वव्यापी च। स आसक्तिरहितः, महेश्वरः, सर्वदेवपूजितः। स नित्यं रागरहितः, त्रिगुणातीतः। स कामरहितः, शुद्धः, सर्वदोषरहितः। स जरामृत्युरहितः, अव्ययः, मोहरहितः। स सत्यमेव, आचाररहितः, अखण्डः, परमेश्वरः। स जाग्रताद्यवस्थानां निरीक्षकः, शान्तरूपः, देवाधिदेवः। स सर्वैः दृश्यः, साकारः, सूक्ष्मः, अतिसूक्ष्मः, परमः। स विश्वरहितः, तेजःस्पर्शरहितः च। स सर्वरक्षकः, सर्वसंहारकः, सर्वभूतात्मा च। स विकाररहितः, केवलं वेदान्तेन ज्ञेयः। स शब्दरहितः, रसशून्यः। स रूपरहितः, गन्धरहितः। एवं ज्ञात्वा, इन्द्रियनिग्रहेण युक्तः पुरुषः महादेवं ध्यायेत्। अश्वस्य ध्यानं मया तवोक्तम्। एवं श्रीगुरुडमहापुराणे आचारकाण्डे 'हरिध्यानम्' इति एकोननवतितमः अध्यायः समाप्तः। अथ पुनः विष्णोर्ध्यानं, शङ्खचक्रगदाधरस्य, वर्णय। हरिध्यानं तव उद्घोषयामि, यत् मायाजालविनाशनम्। निराकाररुद्रः पूर्वं उक्तः, अधुना साकाररूपं कथयामि। मुक्तिकामैः हरिः गोक्षीरकुन्दफूलवर्णः ध्येयः। तस्य रूपं सहस्रसूर्यसमप्रभम्, ज्वलज्ज्वालाक्रूरम्। तस्य महद्रत्नमुकुटं, रत्नमयदीप्तिमान्। वनमालया भूषितः, सुवर्णकन्धरः, शोभायमानः। सुवर्णवपुः, शोभनमालाभूषितः, शुभाभरणयुक्तः। श्रीवत्सचिह्नः, कौस्तुभमणिर्युक्तः, लक्ष्मीः तं भक्त्या पश्यति। स ऋषिभिः, दैत्यैः, देवैः च ध्यायमानः, अतीव रम्यः। स नित्यः, अव्ययः, शुद्धः, सर्वानुग्रहदायकः प्रभुः। स दुःखापहः, पूज्यः, शुभः, दुष्टनाशकः। स रम्यकुण्डलयुक्तः, दीप्तनखः। सर्वाभरणभूषितः, सुगन्धचन्दनलेपनः। स सर्वलोकहितकामः, सर्वेशः, सर्वभूतकर्ता। वासुदेवः, जगत्पोषकः, मुक्तिकामैः ध्येयः। यः एवं विष्णुं ध्यायति, स परमं पदं प्राप्नोति।