गरुडपुराणम्

राक्षसाः, प्रेताः, भीषणाः पिशाचा अपि च सर्वे आपदः नश्यन्तु, येन जनानां किञ्चिदपि अपकारः न स्यात्। अग्निष्वात्ताः, बर्हिषदः, आज्यपाः, सोमपाश्च अपि तत्र सन्ति। अग्निष्वात्तपितृगणाः मम पूर्वदिशं पालयन्तु, आज्यपाः पश्चिमदिशं, तथैव सोमपाः उत्तरदिशं रक्षन्तु। राक्षसैः, प्रेतैः, भूतैः, तथा पिशाचदोषैः अपि च सर्वथा रक्षणं स्यात्। सः सर्वव्यापी, सर्वभोग्यः, पूज्यः, धर्मात्मा, भाग्यवान्, शुभमुखः च अस्ति। सः शुभः, शुभदः, कर्ता, भाग्यवान्, परमशुभाश्रयः च। सः उत्तमः, परमोत्कृष्टः, वरदः, तुष्टिदः, पोषदः च। सः महान्, महात्मा, पूजितः, महिमान्वितः, महाबलः च। कोऽपि सुखदः, कोऽपि धनदः, कोऽपि धर्मदः, कोऽपि च जीवितदः। येन सर्वं विश्वं व्याप्यते—एते एकत्रिंशत् पितृगणाः सन्ति। एवं यदा सः तान् स्तोतुं प्रचक्रे तदा तेषां तेजसः महान् प्रकाशः उत्पन्नः। तं महद्भास्वरं तेजः, यत् समग्रं जगत् व्याप्य स्थितम्, दृष्ट्वा ऋचिः उवाच—"अहं सदा तान् दिव्यदर्शिनः ध्यानिनः नमामि।" इन्द्रादीनां प्रमुखेभ्यः, तथैव दक्षमारिच्यादीनां प्रमुखेभ्यः, मन्वादिप्रमुखेभ्यः, सूर्यचन्द्रप्रमुखेभ्यः, नक्षत्रग्रहाणां प्रमुखेभ्यः, वाय्वग्न्याख्याख्येभ्यः, प्रजापतेः, कश्यपस्य, सोमस्य, वरुणस्य च, सप्तवर्गेभ्यः, सप्तलोकभ्यः च नमः। सोमाश्रयपितृगणेभ्यः, योगरूपिणेभ्यः, अग्निरूपिणेभ्यः, अन्येषां च पितृणां अहम् नम्रः। ये तेजोरूपिणः, सोमरूपिणः, सूर्यरूपिणः, अग्निरूपिणः च, तान् सर्वान् योगिनः पितॄन् एकचित्तेन अहम् उपासे। एवं तेन स्तूयमाने, हे मुनिश्रेष्ठ, ते दीप्तिमन्तः पितरः पुष्पगन्धविलेपनैः तर्पिताः। ऋचिः भक्त्या सस्मितं कृताञ्जलिः पुनः प्रणम्य नमस्कृतवान्। ततः तैः तुष्टैः पितृभिः तं मुनिश्रेष्ठं प्रति वाक्यम् उक्तम्। ऋचिः उवाच—"मम इच्छा अस्ति या धर्म्या, दिव्या, पुत्रसम्पन्ना स्त्री भवेत्।" पितरः ऊचुः—"तस्मात् त्वत्तः पुत्रः भविष्यति, हे मुनिश्रेष्ठ! सः तव नाम्ना मन्वन्तरस्य बुद्धिमान् अधिपः भविष्यति। सः अपि बहुपुत्रवान्, बलवान्, पराक्रान्तः च भविष्यति। त्वं च प्रजापतित्वं प्राप्य चतुर् योनिषु सृष्टिं करिष्यसि।" "यः कश्चन भक्त्या अस्मान् अनेन स्तोत्रेण तुष्यति, सः दीर्घायुः, आरोग्यवान्, धनवान्, पुत्रपौत्रसम्पन्नः च भवति। यः भक्त्या अस्मान् तुष्ट्यर्थं श्राद्धकाले अनेन स्तोत्रेण जपति, सः फलमवाप्नोति। यः शृणोति, पठति, वा अनेन स्तोत्रेण श्राद्धकाले, तस्य श्राद्धे पितरः सन्तुष्टाः भवन्ति।" "यदि श्राद्धे विदुषा ऋत्विजा विना, वा अल्पदक्षिणया, वा अयुक्तद्रव्येण, वा अयोग्यैः व्यक्तिभिः, वा श्रद्धाविहीनैः, कृत्रिमैः, अपि च क्रियते, तथापि यत्र अयं स्तोत्रपाठः भवति, तत्र सुखं जनयति। विशेषतः हेमन्तकाले द्वादशवर्षाणि अयं तृप्तिं ददाति।