गरुडपुराणम्

ये केचित अग्निना मृताः, ये च सिंहव्याघ्रैः हताः, तथा ये अग्निना दग्धाः, ये च न दग्धाः, तान् सर्वान् स्मरामि। ये रौरव-अन्धतमिस्र-कालसूत्रनरकं गताः, ये च भीषणस्य असिपत्रवनस्य कुम्भिपाकस्य च प्रविष्टाः, ये च पितृलोकस्य दुःखपूर्णेषु प्रदेशेषु स्थिताः, ये च पशु-पक्षि-कीट-सर्पयोः गर्भं प्रविष्टाः, ये च यमस्य आज्ञया अनन्तदुःखस्थानानि प्राप्ताः, ये च स्वकर्मानुसारं सहस्रशः जन्मानि भ्रमन्ति—सर्वे मम ज्ञातिज्ञातिबन्धवः, पूर्वजन्मबन्धवः, अथवा अन्यजन्मबन्धवः, ये केचित पितरः पितृरूपेण सन्ति, पितृवंशजः, मातृवंशजः, ये च कुलस्थाः अपत्रिप्ताः, पुत्रपत्नीहीनाः, विकृताः, अशुद्धयोषित्प्रविष्टाः, ज्ञाताः अज्ञाताः वा कुलस्थाः—सर्वे मम स्मरणीयाः। सर्वेषां साक्षिभूताः ब्रह्मेशानाद्याः देवाः सन्तु। अहं गयाम् आगतः, हे गदाधर, पितृकार्याय। गयायाः शिखरे महती नदी, ब्रह्मसरोवरं, अक्षयवटः, भास्वरः उदयत्सूर्यः—एते सर्वे पवित्राः। एवं ‘गयामाहात्म्य’ नाम पंचाशीतितमं अध्यायः आचारकाण्डे समाप्तः। गयायां प्रसिद्धः प्रेतशिला नाम शिला त्रिधा स्थापिता अस्ति। सा शिला सर्वैः देवैः व्याप्या, धर्मेण समृद्ध्यर्थं धृता। प्रेतशिला पुण्याय तत्र स्थिताः, तत्र श्राद्धादिकं कृत्वा ब्रह्मलोकं प्राप्नुवन्ति। अतः गयाशिखरः देवैः व्याप्यः, तत्र विशेषः पद्मवनं। क्रौञ्चपादशिखरः पितृभ्यः ब्रह्मलोकप्रदः। देवैः व्याप्यः शिला शिलारूपेण अव्यक्तः। कालक्रमेण आदिगदाधरः तत्र प्रकटः अभवत् तत्र स्थितः। धर्मरक्षणाय, अधर्मनाशाय, कूर्मवराह-नृसिंह-वामन-रामरूपेण आदिगदाधरः प्रकटः अभवत्, व्यक्ताव्यक्तरूपः। अतः आदिगदाधरः पाद्यादिभिः, गन्धपुष्पैः पूजनीयः। अर्घ्यं पात्रं पाद्यं गन्धः पुष्पं धूपं च दातव्यम्। वस्त्रं मुकुटं घंटा चामरं मनोहरं च द्रव्यं दातव्यम्। तेषां धनं धान्यं दीर्घायुष्यम् सर्वसमृद्धिः जायते। पत्नी, स्वर्गवासः, स्वर्गात् प्रत्यागत्य राज्यं च लभ्यते। हिंसाबन्धनात् विमुक्तः, अन्ते मोक्षं प्राप्नोति। ये जगन्नाथं, सुभद्रां, बलभद्रं पूजयन्ति, परमात्मानं, राजानं, सूर्यं, देवगणं च पूजयन्ति, कपर्दिनं विघ्नेश्वरं नमन्ति, सर्वविघ्नात् विमुक्ताः। द्वादशादित्यपूजनात् सर्वरोगात् विमुक्तिः। ततः रेवन्तस्य पूजनात् उत्तमान् अश्वान् प्राप्नोति। एवं गयायाः महात्म्यं, प्रेतशिलायाः महत्त्वं, श्राद्धस्य पुण्यं, देवपूजनस्य फलम्, पितृकार्यस्य महत्वं च संप्राप्तम्।