गरुडपुराणम्

श्रीगयायां वृद्धः मातामहः, तत्रैव च परमेष्ठिनी मातामही च, श्रद्धया स्मरणीयौ स्तः। अन्येषां च बन्धूनां कृतेऽपि अयं अक्षयः हव्यनिवेदः प्रतिष्ठापनीयः। एवं श्रीगरुडमहापुराणे पूर्वखण्डस्य आचारकाण्डे गयामाहात्म्याख्यायां चतुश्चत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः परं, प्रेतशिलायां स्नात्वा वारुणपीठस्य सुधया सहितः, ये अस्माकं कुलगताः मरणं प्राप्नुवन्ति, येषां गमनमार्गो न ज्ञायते, पितृकुले मरणं प्राप्ताः, मातृकुले च, मातामहकुले च येषां गतिः न विदिता, ये जन्मतः निर्वदनाः, गर्भे क्लिष्टाः, ये च बन्धुषु नामकुलविहीनाः, तेषां मोक्षार्थं अहं इदं हव्यं समर्पयामि। ये शूलेन वा विषेण वा निपातिताः, ये शृङ्गालादिभिः वा हिंसिताः, ये वह्निना दग्धाः, ये च अदग्धाः, ये रौरव-अन्धतमिस्र-कालसूत्रादिषु गताः, ये असिपत्रवन-कुम्भीपाकादिषु प्रविष्टाः, ये यमस्य विधिना नानायातनास्थानानि प्राप्ताः, ये पशुपक्षिमृगसर्पयोनिṣu प्रविष्टाः, ये स्वकर्मवशात् सहस्रजन्मानि भ्रमन्ति, स्वजनाः अन्यजनाः वा, पूर्वजन्मसु बन्धवः वा, ये पितरः प्रेतरूपे वर्तमानाः, पितृकुले जाताः, मातृकुले च, ये बन्धवः अपुत्राः, अपत्नीका वा, ये विकलाङ्गाः, अशुद्धयोनि-सम्भूताः, ज्ञाताः अज्ञाताः च मम कुलगताः, तेषां सर्वेषां मोक्षार्थं, ब्रह्मा ईशानाद्याः देवाः साक्षिणः स्युः। अहं गयां गतवान्, भगवन्, पितृकर्मार्थं, गदाधर! यत्र महानदी, ब्रह्मसरोवरं, अक्षयवटः, प्रातःसूर्यरश्मिः, गयाशिखरं च विराजते। एवं पंचाशीतितमं गयामाहात्म्याख्यं अध्यायं समाप्तम्। गयायां या प्रेतशिला इति ख्याता, सा त्रिविधेन प्रतिष्ठिता। सा शिला सर्वैः देवैः व्याप्या, धर्मेण समृद्धये धृता। प्रेतोद्धारणार्थं सा शुभा प्रेतशिला तिष्ठति। यः कश्चन तत्र श्राद्धादिकं कर्म करोति, स ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। अतः स समशिखरः पर्वतः सर्वैः देवैः व्याप्यते। तत्र पद्मवनं विशेषेण प्रसिद्धम्। तस्मात् क्रौञ्चपदाख्यः पर्वतः पितॄणां ब्रह्मलोकप्रदः। सा शिला देवैः व्याप्या, अश्मरूपेण अव्यक्तास्ति। कालक्रमेण आद्यः गदाधरः तत्र प्रकटः भूत्वा स्थितवान्। धर्मरक्षणाय, अधर्मनाशनाय च, कूर्मः, वराहः, नरसिंहः, वामनः, रामः च महाबलः, एवं आद्यः गदाधरः साकारनिर्विकाररूपेण अवतीर्णः। तस्मात् आद्यं गदाधरं पाद्यादिभिः, गन्धपुष्पैः च सम्पूजनीयम्। एवं श्रीगरुडमहापुराणे आचारकाण्डे गयामाहात्म्याख्यं षट्‌षष्टितमं अध्यायं समाप्तः।