गयाशिरसि श्राद्धं कृत्वा यः फलं प्राप्नोति, तद् एव सः लभते। तत्र पितरः दिव्यत्वं प्राप्नुवन्ति—अत्र किञ्चिदपि संशयः नास्ति। अल्पेनैव तपसा तत्र महान् पुण्यलाभः सुलभः। नरकस्थाः स्वर्गं यान्ति, स्वर्गस्थाः मोक्षं प्राप्नुवन्ति। पितृभ्यः पिण्डदानं कृत्वा, सः सर्वं कुलं उद्धरति। एकस्य ब्राह्मणस्य भोजने कृते, कोट्यां भोजितः इव स्यात्। अक्षय्यलोकप्राप्तिः तस्य भवति, शतशः कुलान्यपि उद्धरति। अश्वमेधयागं वा नीलवृषस्य मोचनं वा कर्तुं शक्यते। मम नाम्नि गयाशिरसि पिण्डदानं कुरु इति उक्तम्। एवं श्रुत्वा वणिक् गयाशिरसि यमपतये पिण्डं दत्तवान्। तेन सर्वे मोचिताः, विषालः अपि; पिण्डदातृ च पुत्रसम्पन्नः अभवत्। सः विषालकं पप्रच्छ—कथं मे पुत्राः स्युः, ब्राह्मणाश्च? तदा विषालः अपि गयाशिरसि पिण्डदातृ अभूत्, पुत्रं च प्राप्तवान्। तत्र के यूयं इति पृष्टे, एकः पाण्डुर्वर्णः जनः विषालं प्रति अवदत्—मम पुत्र, मम जनकः हिंसायाम् आसक्तः, ब्रह्महत्यायाम् अग्रगण्यः, पापकर्मणां श्रेष्ठः। सः अवीचिनरकं प्राप्तः, किन्तु मोचितः सन् पिण्डप्राप्ता अभवत्। विषालः कर्तव्यं कृत्वा, राज्यं च पाल्य, स्वर्गं प्राप्तवान्। ये चूडाकर्म न कृतवन्तः, गर्भात् निष्कासिताः च—ते पृथिव्यां दत्तेन तृप्ताः सन्तु, तृप्ताः सन्तः परमं पदं यान्तु। माता, पितामही, प्रपितामही च; वृद्धः मातामहः, परममातामही च; अन्येषां चापि, एषा अक्षय्या तृप्तिः स्थापिता भवतु। एवं श्रीगुरुडमहापुराणे पूर्वखण्डे आचारखण्डे गयामाहात्म्यनाम्नि चतुश्चत्वारिंशदुत्तरशीतितमेऽध्याये समाप्तिः। ततः, प्रेतशिलायां स्नात्वा, वरुणपीठनिर्मलं जलं प्राश्य, ये अस्माकं कुलगताः मृताः, येषां गमनं न ज्ञायते, पितृपक्षे मृताः, मातृपक्षे मृताः, मातामहपक्षे येषां गतिः न ज्ञायते, जात्यन्धाः, गर्भे पीडिताः, ये च सम्बन्धिषु नामगोत्रविहीनाः, तेषां मोक्षार्थं अहं एतद् अर्घ्यं ददामि। ये शूलेन, विषेण, शस्त्रेण वा मृताः, ये वह्निना दग्धाः, सिंहव्याघ्रादिभिः हताः, केचित् अग्निना दग्धाः, केचित् अदग्धाः, ये रौरव, अन्धतमिस्र, कालयुत, असिपत्रवन, कुम्भीपाकादीनि नरकस्थानि प्राप्तवन्तः, ये प्रेतलोकस्थिताः, ये पशुपक्षिमक्षिकासर्पयोनि प्राप्ताः, यमस्य नियोगेन अनन्तदुःखस्थानि प्राप्ताः, स्वकर्मफलानुसारं सहस्रजन्मसु भ्रमन्ति, सम्बन्धिनः वा, अन्यजन्मसम्बन्धिनः वा, ये पितरः प्रेतरूपे स्थिताः, तेषां सर्वेषां उद्धाराय अहं एतत् अर्घ्यं समर्पयामि।