गरुडपुराणम्

यथा हि शुभस्योत्पत्तिः, तथैव अशुभस्यापि समुत्थानं भवति। शरीरमध्यस्थाः ये नाड्यः, ताः नानाविधाः विस्तीर्णाश्च सन्ति। तासु नाभिस्थले द्विसप्ततिसहस्राणि नाड्यः प्रतिष्ठिताः। तासां त्रयः प्रधानाः – वामा, दक्षिणा, मध्येति च। मध्यस्थे या नाडी, सा वह्निरूपिणी, फलदा, कालपूर्णा च कथ्यते। दक्षिणा तु क्रूरस्वरूपा, सदा संसारं शोषयति। निष्क्रमणे वामा प्रवर्तते, प्रवेशे तु दक्षिणा ज्ञेया। यदा प्राणः पिङ्गलायां प्रतिष्ठितः, तदा तेन क्रूरकर्माणि सम्पद्यन्ते। भोजनकाले, मैथुनकाले, संग्रामे च पिङ्गला सिद्ध्यै कारणं भवति। मैथुने, युद्धे, भोजने च सा सम्पत्तिं ददाति। शान्त्यर्थं, मोक्षार्थं, सिद्ध्यर्थं च नरपतिभिः इडा नाडी उपेया। सा विषवत् ज्ञेया, मनीषिभिः सदा स्मरणीया। गमनागमनयोः वामा सर्वत्र पूजिता। दक्षिणा प्रवेशे लघुकर्मणि च प्रशस्यते। यदि जीवितमृत्यूनां प्रश्नः क्रियते, मध्यनाडी न सफलता ददाति। किन्तु यः शरीरे स्थित्वा पृच्छति, तस्य न संशयः सफलतायाः। यत्र तत्र स्थित्वा पृच्छति चेत्, तत्र सिद्धिः निष्फला भवति। भीषणे विषये क्रूरं कर्तव्यं, सौम्ये सौम्यं कर्तव्यम्। ततः योगी योगविशारदः मृत्युम् अवगच्छेत्। सर्वत्र वायोः समुत्पत्तिं समं नियोजयेत्। वामा वामाख्या, दक्षिणा शुभदक्षिणा। प्राणः प्राणेन जीवति; शून्ये शीघ्रता जायते। सर्वं एतत् निःसङ्गतया पूर्णनाड्यां जायते। यावत् चतुःषष्टिप्रश्नः पूर्णनाड्यां तिष्ठति, तावत् प्रथमः प्रमुखः भवति। यः वाममार्गेण वातः प्रवर्तते, स कर्मणि सिद्धिं ददाति। अन्यत्र यदि वामा प्रवहति, तदा अक्षरं विकृतं ज्ञेयम्। दक्षिणनाडीप्रवाहे अक्षरं नियमितं भवति। यदा प्राणः पिङ्गलायां प्रविशति, तदा शमकर्तव्यं साधयेत्। तत्र दानार्थं नोत्पद्यते; न च विचारः आवश्यकः। सा दिशा विजयप्राप्तिं यच्छति; शून्ये विरामं सूचयेत्। यो विजयं पराजयं च वेत्ति, स पण्डितः। तदनन्तरं कृत्वा लक्ष्यं प्राप्नोति; यात्रा सदा शुभा भवति। यः तत्र स्थित्वा पृच्छति, स निश्चितं सफलो भवति। यः पृच्छकः पुरतः तिष्ठति, तस्य सिद्धिः संशयविना जायते। चलनस्थिरयोः यथायोग्यं क्रमशः गन्तव्यम्। पृच्छकस्य वचनानि श्रुत्वा, तानि घंटानिनादेन चिह्नयेत्। ऊर्ध्वे वह्निः, अधस्तात् आपः, तिर्यग् वायुः प्रतिष्ठितः। उपरि मृत्युः, अधस्तात् शान्तिः, तिर्यग् निष्कासनं पण्डितैः कार्यम्। एवं श्रीगारुडमहापुराणस्य पूर्वखण्डे आचारकाण्डे प्रथमशाखायाम् 'ग्रहोत्पातफलशुभाशुभनिश्चय' नाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। अथ रत्नपरीक्षां प्रवक्ष्यामि। बलेति नामासुरः आसीत्।