गरुडपुराणम्

दानधर्मस्य माहात्म्यं तथा प्रायश्चित्तविधिं च भगवतः गरुडमहापुराणे यथा प्रतिपादितं, एवं कथा प्रवहति। यः पुरुषः वाहनानि शय्यानि च ददाति, सः पत्नीं प्राप्नोति; धनस्य दाता निर्भयत्वं लभते। वेदज्ञानकामाय दानं प्रज्ञां ददाति, स च स्वर्गलोके पूज्यते। यः इन्धनं ददाति, स तेजस्विनं वह्निम् आप्नोति। दानकर्ता रोगरहितः सुखी च दीर्घायुश्च भवति। यः पादत्राणानि छत्राणि वा ददाति, स तीव्रं तापं तरति। यः अक्षयपुण्यं इच्छति, स तद्गुणसम्पन्नेभ्य एव दद्यात्। संक्रान्त्यादिषु कालेषु कृतं दानं अक्षयत्वं लभते। प्राणिषु दानधर्मात् श्रेष्ठो धर्मो नास्ति। यत्तु मोहात् गावः ब्राह्मणः वह्निः देवाः च दत्तं, तथा यः दुर्भिक्षे अन्नं न ददाति, तस्य फलम् न स्यात्। एवं दानधर्मस्य व्याख्यानं समाप्य, आचारखण्डस्य पूर्वभागे एकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। अनन्तरं, भगवतः ब्रह्मणा द्विजश्रेष्ठाय प्रायश्चित्तविधिः कथ्यते। पञ्च पापिनः उच्यन्ते, तेषां संयोगी पञ्चमः। ब्रह्महन्ता द्वादशवर्षाणि अरण्ये कुटीमेकां कृत्वा वसेत्। इच्छया वह्निम् प्रविशेत्, वा जलमग्नः स्यात्। विदुषे अन्नदानात् ब्रह्महत्या नश्यति। अथवा सर्वस्वं वेदविद् ब्राह्मणाय दद्यात्। त्रिराह्निकस्नानेन त्रिरात्रोपवासेन च शुद्धः स्यात्। शिरोमोचनस्थले वाराणस्यां च स्नात्वा, पयः घृतं गोमूत्रं वा पित्वा, स पापात् विमुक्तः भवति। वल्कलवासाः सन् ब्रह्महत्याव्रतमरण्ये चरति। स्त्रियं तप्तलोहपिण्डेन आच्छादयेत्। अथवा पञ्चचत्वारि चान्द्रायणानि पुनः कुर्यात्। एवं पापक्षयाय तद्व्रतम् आचरितव्यम्। यथाविधि सर्वस्वदानात् सर्वपापविनाशः स्यात्। पुण्यक्षेत्रगमनात्, गयादिदर्शनात्, पापक्षयः भवति। ब्राह्मणभोजनात् सर्वपापविमुक्तिः स्यात्। यमाय धर्मराजाय मृत्यवे अन्तकाय च, सप्त सप्त तिलमिश्रितं जलं दद्यात्। ब्रह्मचर्यं भूमिशयनं उपवासः द्विजपूजनं च आचर्येत्। षष्ठ्यां उपोष्य, शुक्लपक्षे देवस्य पूजनं कुर्यात्। एकादश्यां निराहारः सन् जनार्दनं पूजयेत्। तपः जपः तीर्थसेवा देवब्राह्मणपूजनं च, सर्वपापिनोऽपि पुण्यक्षेत्रगमनेन शुद्धिं लभन्ते। ब्रह्महत्यादिपापयुक्तोऽपि, कृतघ्नो वा, महापातकयुक्तो वा, यदि पतिव्रता स्त्री पतिसेवायामुद्युक्ता भवति, सा अपि शुद्धिं लभते। यथा सीता त्रैलोक्यविख्याता रामे भक्त्या स्थितवती, तथा पतिसंयुक्ता स्त्री पुण्यफलमाप्नोति। फल्ग्वादिषु पुण्यतीर्थेषु स्नानात् सर्वधर्मफलप्राप्तिः स्यात्। एवं गरुडमहापुराणे आचारखण्डे द्विचत्वारिंशदधिकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः, ‘प्रायश्चित्तविधिवर्णनं’ नाम, समाप्तः। ततः परं, हर्यष्टनिधिकथां श्रुत्वा ब्रह्मा एवं वदति— इति कथा प्रवहति।