गरुडपुराणम्

स्मृत्या अङ्गिरसः पुत्राः जाताः, तद्वत् कन्याः अपि अभवन्। अनसूया अपि अत्रये निष्पापान् पुत्रान् अलभत। पुलस्त्यस्य पत्न्यां प्रीतौ दत्तोलिः नाम पुत्रः अभवत्। प्रजापतेः पुलहस्य भार्यायां क्षमायाम् अपि पुत्रः जातः। तत्र मनसः एव षष्टिसहस्राणि ऋषयः उत्पन्नाः। वसिष्ठस्य उर्ज्जायाम् सप्त पुत्राः अभवन्। सुतपा च शुक्रश्च—एते सर्वे सप्तर्षयः कथ्यन्ते। एतेभ्यः, हे हर, स्वाहा त्रीन् महाबलिनः पुत्रान् अलभत। पितृभ्यः स्वधा जाता, तथा मेना च वैतरणी च। या पूर्वं सती आसीत्, सा मैनाकं गौर्यां च जनयामास। हे हर, प्रजापतिः स्वस्य एव अंशात् मनुं प्रजासंरक्षकं निर्ममे। दिव्यः स वैवस्वतः मनुः स्वां भार्यां स्वीकृतवान्। प्रियव्रतः च उत्तानपादः च प्रसूत्याः आकूत्या च जातौ। प्रसूतिः दक्षाय दत्ता, देवहूतिर्देवः कर्दमाय। द्वादश पुत्राः, यामाः इति प्रख्याताः, अभवन्। श्रद्धा, चला, धृति, तुष्टि, पुष्टि, मेधा, क्रिया च—एता धर्मस्य पत्न्यः, दक्षस्य कन्याः, अभवन्। सन्नति, अनसूया, ऊर्ज्जा, स्वाहा, स्वधा—एताः अपि कन्याः। पुलस्त्यः, पुलहः, क्रतुः च ऋषिश्रेष्ठाः, एताः कन्याः, ख्यात्यादीन्, स्वीकृतवन्तः। सन्तोषः, तुष्टिः, लोभः, पुष्टि च जाताः। बोधः, बुद्धिः, लज्जा, विनयः, वपुः च धर्मस्य आत्मजाः। सुखं, मृद्धिः, यशः, कीर्तिः—एते धर्मस्य पुत्राः अभवन्। कदाचित् दक्षः अश्वमेधं अकरोत्। सर्वे तत्र पत्न्यः सहिताः आगच्छन्, केवलं सती, रुद्रपत्नी, न आगता। सा स्वं शरीरं त्यक्त्वा हिमालयस्य मेंया पुत्री भूत्वा पुनः जातिः प्राप। कुमारः च भृङ्गीशः च, कोपसमन्वितः महाबलः रुद्रः, ध्रुवस्य वंशे मानवत्वं प्राप्स्यसि इति उक्तम्। उत्तानपादस्य सुरुच्यां पुत्रः उत्तमः अभवत्। मुनिग्रहेण, जनार्दनं देवदेवं पूज्य, तस्य पुत्रः प्राचीनवर्हिः अभवत्, स एव महात्मा। रिपोः पुत्रः श्रीमान् चाक्षुषो मनुः इति प्रसिद्धः। अङ्गस्य पुत्रः वेनः, नास्तिकः धर्महीनः अभवत्। पुत्रार्थं तस्य ऊरू मथित्वा पुत्रः उत्पन्नः। तस्मात् निषादः जातः, स विन्ध्यपर्वते वसति स्म। तस्मात् पुत्रः अभवत्, यः विष्णोः मानससमः। स राजा पृथिवीं दुहमाणः प्रजासंरक्षणं अकरोत्। प्राचीनवर्हिः, पृथिवीसुतः, एकच्छत्राधिपतिः अभवत्। तस्मात्, सागरसमः, प्राचीनवर्हिषः दश पुत्राः अभवन्। ते सर्वे समं धर्मं आचरन्, महत्तपः अपि अकुर्वन्। प्रजापतित्वं प्राप्तवन्तः, तेषां भार्याः अपि, हे मारीषे, तस्मिन्स्थाने अभवन्।