गरुडपुराणम्

यो हि ब्राह्मणाय ददाति, स सर्वाणि पापानि समतिक्रामति। धर्मेश्वराय समर्प्य ब्राह्मणदानेन च, स निर्भयः भवति। निःसंशयं, एतेन मनुष्यः सर्वपापैः सम्यक् विमुक्तः भवति। तस्मात् ब्राह्मणान् दानैः पूजयेत्, स्त्रीभ्यः देवताभ्यश्च भोजनं दद्यात्। ब्रह्मतेज इच्छुः दृढनिश्चयेन ब्राह्मणान् पूजयेत्। कर्मसिद्ध्यर्थी विनायकं पूजयेत्। संसारमुक्तिमिच्छन् हरिं भक्त्या पूजयेत्। अपां दाता तृप्तिं प्राप्नोति, अन्नदानेन अनन्तं सुखं लभते। भूमेर्दाता सर्वं प्राप्नोति, सुवर्णदानेन दीर्घायुषी भवति। वासांसि ददाति यः, स सोमलोकं गच्छति; अश्वदानेन अश्विन्यलोकं प्राप्नोति। वाहनशय्यादानेन भार्याम् आप्नोति, वित्तदानेन अभयम् लभते। वेदविद्यायाः कामी दानेन प्राज्ञः भवति, स च दिव्यलोके पूज्यते। इन्धनदानेन दीप्तं अग्निं प्राप्नोति। दाता रोगरहितः सुखी च दीर्घायुश्च भवति। पादत्राणं छत्रं वा ददाति यः, स तीव्रं तापं तरति। अक्षयपुण्यार्थी तद्गुणसम्पन्नेभ्यः दद्यात्। संक्रान्त्यादिकालेषु दत्तं दानं अक्षयम् भवति। प्राणिषु दानधर्मात् श्रेष्ठो धर्मो नास्ति। यत् तु मोहात् गवे, ब्राह्मणे, अग्नौ, देवेषु वा दीयते, तद् न शुभम्। दुर्भिक्षे अन्नं न ददाति यः, स पापं आप्नोति। एवं धर्मदानस्य व्याख्यानं समाप्यते, यः श्रीगर्वुडमहापुराणे पूर्वखण्डे आचारकाण्डे एकपञ्चाशत्तमेऽध्याये दानधर्मविवरणाख्ये समाप्तिः। अथ द्विजश्रेष्ठ, प्रायश्चित्तविधिं प्रवक्ष्यामि। पञ्च पापिनः सन्ति, तेषां सहवासकृत् पञ्चमः। ब्राह्मणघातकः वने कुटीरं निर्माय द्वादशवर्षाणि वसेत्। स स्वेच्छया ज्वलनं प्रविशेत्, वा जलमध्ये निमज्जेत्। विदुषे भोज्यदानेन ब्रह्महत्यापापं नश्यति। सर्वस्वं वेदविदुषे ब्राह्मणाय दद्यात्। त्रिः स्नानं, त्रिरात्रं उपोष्य शुद्धः स्यात् द्विजः। यत्र कपालमुक्तिः, तत्र स्नात्वा, वाराणस्यामपि स्नानं कृत्वा, दुग्धं घृतं गोमूत्रं वा पीत्वा स पापात् विमुक्तः। वल्कलवासाः सन् वने ब्रह्महत्या व्रतमाचरेत्। तप्तलोहपिण्डेन स्त्रीं संवेष्टयेत्। पञ्च वा चत्वारि चान्द्रायणानि पुनः कुर्यात्। स पापक्षयार्थं तद्व्रतमाचरेत्। सर्वस्वस्य यथाविधि दानं सर्वपापान् शुद्ध्यति। पुण्यतीर्थं गत्वा, यथा गया, पापं नश्यति। ब्राह्मणभोजनदानेन सर्वपापात् विमुक्तिः। यमाय धर्मराजाय मृत्यवे चान्तकाय च, तैः सप्तसप्त जलतिलान् दद्यात्। ब्रह्मचर्यं भूमिशयनं उपवासः द्विजपूजनं च आचरन्, स पापान् शुद्ध्यति।