ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੀਸਕਂ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਤ੍ਵਥ ਵਾ ਦਰ੍ਭਕਂ ਤਥਾ । ਸ਼ਨ੍ਨੋਦੇਵੀਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਸੀਸੇ ਦਾ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਬਣਾਏ; 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੱਖੇ।

ਅਗ੍ਨ ਆਯਾਹੀਤਿ ਰੁਦ੍ਰਮੁਤ੍ਤਰਤ੍ਰੈਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵੇਣੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍

'ਅਗਨ ਆਯਾਹਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੇ; 'ਅਗਨਿਮ ਈਲੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖੇ।

ਇषੇਤ੍ਵੋਰ੍ਜੋਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਯਮਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਮਣ੍ਡਲਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੋ ਦਰ੍ਭਮਯੋ ਨਰਃ

'ਇਸ਼ੇਤਵੋर्जੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਯਮ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖੇ; ਵਿਚਕਾਰ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖੇ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਮਃ ਪ੍ਰੇਤਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ । ਪृਥਕ੍ਕੁਮ੍ਭੇ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਪੰਜਵੇਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖੇ।

ਵਸ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਨਿ ਪृਥਙ੍ਮੁਦ੍ਰਾਪਰਾਣਿ ਚ । ਜਪਂ ਕਰ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੌ ਦੇਵਤਾਸੁ ਚ

ਕਪੜੇ, ਜਨੈਉ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਕੇ ਦੇਵੇ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਪ ਕਰੇ।

ਪਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਜਲਧਾਰਾਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਤ੍ਪੀਠੇਪੀਠੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਪੰਜ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰੂਪ ਰਿਵਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹਰ ਪੀਠ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਵਾ ਅਲਾਭੇ ਮृਨ੍ਮਯੇऽਪਿ ਵਾ । ਤਿਲੋਦਕਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਸ਼ੰਖ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਸਨੋਪਾਨਹੌ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਭਾਜਨਂ ਭਾਜਨਾਧਾਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯष੍ਟਵਿਧਂ ਪਦਮ੍

ਇਕ ਆਸਣ, ਜੁੱਤੀ, ਛਤਰੀ, ਅੰਗੂਠੀ, ਕਮੰਡਲ, ਭਾਂਡਾ, ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਟੈਂਡ, ਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ—ਇਹ ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਂ ਤਿਲੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਿਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ

ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤਾਮੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਦੱਖਣਾ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਗੇਸ਼ਵਰ।

ऋਗ੍ਵੇਦਪਾਰਗੇ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤਸਸ੍ਯਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ । ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਮਯੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਗਾਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍

ਰਿਗਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਯਜੁਰਵੇਦ ਜਾਣੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਾਮਗਾਯ ਸ਼ਿਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਲਧੌਤਕਮ੍ । ਯਮੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਿਲਾਂਲ੍ਲੋਹਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍

ਸਾਮਵੇਦ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਕਲ੍ਹ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਭਾਂਡਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਤਿਲ ਤੇ ਲੋਹਾ ਦੇਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਤ੍ਤਲਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪਲਾਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਵृਨ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗਂ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਸ਼੍ਯਪ

ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁਤਲਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਕਾਸ਼ਿਆਪ, ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸੁਣ।

ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍ । ਸ਼ਤਤ੍ਰਯੇਣ षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਵृਨ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋऽਸ੍ਥਿਸਞ੍ਚਯਃ

ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਵਿਛਾ ਕੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਠ ਡੰਡੇ ਰੱਖਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਾਨਿ ਵृਨ੍ਤਾਨਿ ਅਙ੍ਗੇष੍ਵੇषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਦਸ਼ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਉਹ ਡੰਡੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਤੇ ਚਾਲੀ, ਤੇ ਗਰਦਨ ਤੇ ਦਸ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯੁਰਃ ਸ੍ਥਲੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਜਠਰੇऽਪਿ ਚ । ਬਾਹੁਯੁਗ੍ਮੇ ਸ਼ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਟਿ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍

ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੀਹ, ਪੇਟ ਤੇ ਵੀ ਵੀਹ; ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ, ਤੇ ਕਮਰ ਤੇ ਵੀਹ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਊਰੁਦ੍ਵਯੇ ਸ਼ਤਞ੍ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਜ੍ਜਙ੍ਘਾਦ੍ਵਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੇ षਡ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵृषਣਦ੍ਵਯੇ । ਦਸ਼ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁਲੀਭਾਗੇ ਏਵਮਸ੍ਥੀਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਦੋ ਰਾਨਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ, ਦੋ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਤੀਹ; ਲਿੰਗ ਤੇ ਚਾਰ, ਦੋ ਵ੍ਰਸ਼ਣਾਂ ਤੇ ਛੇ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਤੇ ਦਸ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ।

ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁਮ੍ਬਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਤਾਲੁਕੇ । ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਂ ਮੁਖੇ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਕਦਲੀਫਲਮ੍

ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ, ਤਾਲੂ ਤੇ ਲੌਕੀ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਤਨ, ਤੇ ਜੀਭ ਤੇ ਕੇਲੇ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਾਲਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਾਲਕਂ ਪ੍ਰਾਣ ਏਵ ਚ । ਵਸਾਯੀਂ ਮੇਦਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੋਮੂਤ੍ਰੇਣ ਤੁ ਮੂਤ੍ਰਕਮ੍

ਅੰਤੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਲਕਾ, ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਛੋਟਾ ਡੰਡਾ; ਚਰਬੀ ਲਈ ਮੱਦਾ, ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਲਈ ਗਾਂ ਦਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗਨ੍ਧਕਂ ਧਾਤਵੋ ਦੇਯੋ ਹਰਿਤਾਲਂ ਮਨਃ ਸ਼ਿਲਾ । ਰੇਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਪਾਰਦਞ੍ਚ ਪੁਰੀषੇ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਤਥਾ

ਗੰਧਕ ਤੇ ਧਾਤਾਂ, ਹਰਿਤਾਲ ਤੇ ਮਨਸ਼ਿਲਾ; ਰੇਤਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾਰਾ, ਤੇ ਪਖਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਿੱਤਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਨਃ ਸ਼ਿਲਾਂ ਤਥਾ ਗਾਤ੍ਰੇ ਤਿਲਕਲ੍ਕਞ੍ਚ ਸਨ੍ਧਿषੁ । ਯਵਪਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਮਾਂਸੇ ਮਧੁ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਮੇਵ ਚ

ਮਨਸ਼ਿਲਾ ਸਰੀਰ ਤੇ, ਤਿਲਾਂ ਦਾ ਲੋਣ ਜੋੜਾਂ ਤੇ; ਜੌ ਦਾ ਆਟਾ ਮਾਸ ਤੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਦ—ਸੱਚਾ ਸ਼ਹਦ—ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੇਸ਼ੇषੁ ਵੈ ਵਟਜਟਾ ਤ੍ਵਚਿ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮृਗਤ੍ਵਚਮ੍ । ਕਰ੍ਣਯੋਸ੍ਤਾਲਪਤ੍ਤ੍ਰਞ੍ਚ ਸ੍ਤਨਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਞ੍ਜਿਕਾਃ

ਕੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਟ ਦੀ ਜਟਾ, ਚਮੜੀ ਲਈ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ; ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਤਾਲ ਪੱਤ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਗੁੰਜੀਕਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਨਾਸਾਯਾਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕਮਲਂ ਨਾਭਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਵृਨ੍ਤਾਕਂ ਵृषਣਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗृਞ੍ਜਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਨੱਕ ਤੇ ਕਮਲ ਦਾ ਪੱਤ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ; ਵ੍ਰਸ਼ਣਾਂ ਤੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਗੂੰਜਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਘृਤਂ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੌਪੀਨੇ ਚ ਤ੍ਰਪੁ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨ ਵਿਲੇਪਨਮ੍

ਨਾਭੀ ਤੇ ਘੀ, ਕੌਪੀਨ ਤੇ ਟਿੰਨ; ਛਾਤੀ ਤੇ ਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ । ਪਰਿਧਾਨਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਂ ਹृਦਯੇ ਰੁਕ੍ਮਕਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਕਪੂਰ, ਅਗਰ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ऋਦ੍ਧਿਵृਦ੍ਧੀ ਭੁਜੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਸ਼੍ਚ ਕਪਰ੍ਦਕੌ । ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਨੇਤ੍ਰਕੋਣੇ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਦ੍ਯੁਪਹਾਰਕੈਃ

ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰੱਖੋ; ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਂਪ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂਰ, ਅਤੇ ਪਾਨ ਆਦਿ ਭੇਟਾਂ ਦੇਵੋ।

ਸਰ੍ਵੌषਧਿਯੁਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾ ਯਥੋਦਿਤਾ । ਸਾਗ੍ਨਿਕੇ (ਕੈਸ਼੍ਚਾ) ਚਾਪਿ ਵਿਧਿਨਾ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਰੱਖੋ।

ਸ਼ਿਰੋਮੇ ਸ਼੍ਰੀਰਿਤਿ ऋਚਾ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਵਰੁਣੇਤਿ ਚ । ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਪਾਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲਿਸ਼ਾਲਸ਼ਿਲੋਦਕੈਃ

ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ 'ਸ਼੍ਰੀ' ਅਤੇ 'ਪਵਮਾਨ ਵਰੁਣ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਚਾਵਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾਗੌਃ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਇਕ ਚੰਗੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

(ਤਿਲਾ ਲੋਹਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਲਵਣਂ ਤਥਾ । ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਗਾਵ ਏਕੈਕਂ ਪਾਨਂ ਸਮृਤਮ੍

ਤਿਲ, ਲੋਹਾ, ਸੋਨਾ, ਕਪਾਸ, ਲੂਣ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਧਰਤੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਪਾਤਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।