ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਾਨਹਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦष੍ਟਵਿਧਂ ਪਦਮ੍ । ਦਾਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਬਨ੍ਧਨਮ੍

ਕਪੜੇ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਬਿਠਾਏ।

ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਪਾਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਤਾਮ੍ਰੇ ਤਰ੍ਪਣਞ੍ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਖ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।

ਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤਃ । ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨਤਃ

ਧਿਆਨ ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।

ऋਚਾ ਵੈ ਦਾਪਯੇਦਰ੍ਘ੍ਯਮੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਆਪੋਦੇਵੀਰ੍ਮਧੁਮਤੀਰਾਦਿਪੀਠੇ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍

ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਘ ਦੇਵੇ; ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਅਸਨ 'ਤੇ ਰੱਖੇ।

ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋऽਸਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਰ੍ਘਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਯੇਨਾਪਾਵਕਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਤृਤੀਯੇ ਚ ਸਕਲ੍ਪਿਤਮ੍

ਉਹ ਕਹੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋ', ਤੇ ਦੂਜਾ ਅਰਘ ਦੇਵੇ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਤੀਜਾ ਅਰਘ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਵੇ।

ਯੇ ਦੇਵਾਸਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਪਞ੍ਚਮੇ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿ ਸ੍ਤਥਾ षष੍ਠੇ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸਪ੍ਤਮੇ

ਚੌਥੇ ਅਰਘ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੰਜਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਛੇਵੇਂ ਅੱਗ ਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।

ਯਮਾਯ ਤ੍ਵਾष੍ਟਮੇ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਜ੍ਜਗ੍ਰਨ੍ਨਵਮੇ ਤਥਾ । ਦਸ਼ਮੇ ਯਾਃ ਫਲਿਨੀਤਿ ਪਿਣ੍ਡੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ੇ ਤਤਃ

ਅੱਠਵੇਂ ਯਮ ਨੂੰ, ਨੌਵੇਂ ਜੋ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਸਵੇਂ ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।

ਭਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੇਭਿਰਿਤਿ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਕृਤ੍ਵੈਕਾਦਸ਼ਦੇਵਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਰੇऽਹਨਿ

‘ਭਲਾਈ ਸਾਡੀਆਂ ਕੰਨੀਂ ਆਵੇ’ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਵਿਸਰਜਨਾ ਕਰੇ; ਗਿਆਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ।

ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਵਾਹਯੇਤ੍ਪਞ੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ੀਲਗੁਣੋਪੇਤਾਨ੍ਸ੍ਵ ਕੀਯਾਞ੍ਛੀਲਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਅਬ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਸਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਤ੍ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨ੍ਕਦਾਚਨ

ਉਹ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ, ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਰਾਹਣਯੋਗ ਹੋਣ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਕਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣ।

ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਯਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਰੁਦਸ੍ਤਾਮ੍ਰਮਯਸ੍ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੂਪ੍ਯਮਯਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਯਮੋ ਲੋਹਮਯੋ ਭਵੇਤ੍

ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਾਏ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਾਏ।

ਸੀਸਕਂ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਤ੍ਵਥ ਵਾ ਦਰ੍ਭਕਂ ਤਥਾ । ਸ਼ਨ੍ਨੋਦੇਵੀਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਸੀਸੇ ਦਾ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਬਣਾਏ; 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੱਖੇ।

ਅਗ੍ਨ ਆਯਾਹੀਤਿ ਰੁਦ੍ਰਮੁਤ੍ਤਰਤ੍ਰੈਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵੇਣੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍

'ਅਗਨ ਆਯਾਹਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੇ; 'ਅਗਨਿਮ ਈਲੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖੇ।

ਇषੇਤ੍ਵੋਰ੍ਜੋਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਯਮਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਮਣ੍ਡਲਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੋ ਦਰ੍ਭਮਯੋ ਨਰਃ

'ਇਸ਼ੇਤਵੋर्जੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਯਮ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖੇ; ਵਿਚਕਾਰ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖੇ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਮਃ ਪ੍ਰੇਤਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ । ਪृਥਕ੍ਕੁਮ੍ਭੇ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਪੰਜਵੇਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖੇ।

ਵਸ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਨਿ ਪृਥਙ੍ਮੁਦ੍ਰਾਪਰਾਣਿ ਚ । ਜਪਂ ਕਰ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੌ ਦੇਵਤਾਸੁ ਚ

ਕਪੜੇ, ਜਨੈਉ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਕੇ ਦੇਵੇ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਪ ਕਰੇ।

ਪਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਜਲਧਾਰਾਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਤ੍ਪੀਠੇਪੀਠੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਪੰਜ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰੂਪ ਰਿਵਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹਰ ਪੀਠ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਵਾ ਅਲਾਭੇ ਮृਨ੍ਮਯੇऽਪਿ ਵਾ । ਤਿਲੋਦਕਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਸ਼ੰਖ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਸਨੋਪਾਨਹੌ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਭਾਜਨਂ ਭਾਜਨਾਧਾਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯष੍ਟਵਿਧਂ ਪਦਮ੍

ਇਕ ਆਸਣ, ਜੁੱਤੀ, ਛਤਰੀ, ਅੰਗੂਠੀ, ਕਮੰਡਲ, ਭਾਂਡਾ, ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਟੈਂਡ, ਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ—ਇਹ ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਂ ਤਿਲੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਿਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ

ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤਾਮੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਦੱਖਣਾ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਗੇਸ਼ਵਰ।

ऋਗ੍ਵੇਦਪਾਰਗੇ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤਸਸ੍ਯਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ । ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਮਯੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਗਾਞ੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍

ਰਿਗਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਫਸਲ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਯਜੁਰਵੇਦ ਜਾਣੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਾਮਗਾਯ ਸ਼ਿਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਲਧੌਤਕਮ੍ । ਯਮੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਿਲਾਂਲ੍ਲੋਹਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍

ਸਾਮਵੇਦ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਕਲ੍ਹ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਭਾਂਡਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਤਿਲ ਤੇ ਲੋਹਾ ਦੇਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਤ੍ਤਲਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪਲਾਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਵृਨ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗਂ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਸ਼੍ਯਪ

ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁਤਲਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਕਾਸ਼ਿਆਪ, ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸੁਣ।

ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍ । ਸ਼ਤਤ੍ਰਯੇਣ षष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਵृਨ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋऽਸ੍ਥਿਸਞ੍ਚਯਃ

ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਵਿਛਾ ਕੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਠ ਡੰਡੇ ਰੱਖਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਾਨਿ ਵृਨ੍ਤਾਨਿ ਅਙ੍ਗੇष੍ਵੇषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਦਸ਼ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਉਹ ਡੰਡੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਸਿਰ ਤੇ ਚਾਲੀ, ਤੇ ਗਰਦਨ ਤੇ ਦਸ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯੁਰਃ ਸ੍ਥਲੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਜਠਰੇऽਪਿ ਚ । ਬਾਹੁਯੁਗ੍ਮੇ ਸ਼ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਟਿ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍

ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੀਹ, ਪੇਟ ਤੇ ਵੀ ਵੀਹ; ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ, ਤੇ ਕਮਰ ਤੇ ਵੀਹ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਊਰੁਦ੍ਵਯੇ ਸ਼ਤਞ੍ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਜ੍ਜਙ੍ਘਾਦ੍ਵਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੇ षਡ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵृषਣਦ੍ਵਯੇ । ਦਸ਼ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁਲੀਭਾਗੇ ਏਵਮਸ੍ਥੀਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਦੋ ਰਾਨਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ, ਦੋ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਤੀਹ; ਲਿੰਗ ਤੇ ਚਾਰ, ਦੋ ਵ੍ਰਸ਼ਣਾਂ ਤੇ ਛੇ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਤੇ ਦਸ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ।

ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁਮ੍ਬਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਤਾਲੁਕੇ । ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਂ ਮੁਖੇ ਦਦ੍ਯਾਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਕਦਲੀਫਲਮ੍

ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ, ਤਾਲੂ ਤੇ ਲੌਕੀ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਤਨ, ਤੇ ਜੀਭ ਤੇ ਕੇਲੇ ਦਾ ਫਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਾਲਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਾਲਕਂ ਪ੍ਰਾਣ ਏਵ ਚ । ਵਸਾਯੀਂ ਮੇਦਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੋਮੂਤ੍ਰੇਣ ਤੁ ਮੂਤ੍ਰਕਮ੍

ਅੰਤੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਲਕਾ, ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਛੋਟਾ ਡੰਡਾ; ਚਰਬੀ ਲਈ ਮੱਦਾ, ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਲਈ ਗਾਂ ਦਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗਨ੍ਧਕਂ ਧਾਤਵੋ ਦੇਯੋ ਹਰਿਤਾਲਂ ਮਨਃ ਸ਼ਿਲਾ । ਰੇਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਪਾਰਦਞ੍ਚ ਪੁਰੀषੇ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਤਥਾ

ਗੰਧਕ ਤੇ ਧਾਤਾਂ, ਹਰਿਤਾਲ ਤੇ ਮਨਸ਼ਿਲਾ; ਰੇਤਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾਰਾ, ਤੇ ਪਖਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਿੱਤਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।