ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਰ੍ਧ ਮਾਸਂ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਮੁਨਾਯਾਞ੍ਚ ਨੈਮਿषੇ ਪੁष੍ਕਰੇऽਥ ਚ

ਵੈਸ਼ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਤੇ ਅੱਧ ਮਹੀਨਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਸੜਾਈ ਤੁਰੰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਨੈਮੀਸ਼, ਪੁਸ਼ਕਰ—

ਤਡਾਗੇ ਜਲੂਪੂਰ੍ਣੇ ਵਾ ਹ੍ਰਦੇ ਵਾ ਵਿਮਲੋਦਕੇ । ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਕੂਪੇ ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇ ਗृਹੇ ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਲਯੇ

ਤਲਾਬ, ਪੂਰਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ, ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ, ਸਰੋਵਰ, ਕੂਆਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ—

ਕृष੍ਣਾਗ੍ਰੇ ਕਾਰਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਬਲਿਂ ਨਾਰਾਯਣਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੌਰਾਣਵੈਦਿਕੈਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਤ ਲਈ ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੌषਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵੈਰਪਿ

ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ

ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮਝ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਵ੍ਯਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਰ੍ਪਣਸ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਚ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ

ਅਵਿਨਾਸੀ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਰਪਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਗ-ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ—

ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਪ੍ਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ । ਦਾਨਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ

ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਦਾਨ-ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਮ ਸਕਦਾ, ਬੋਲਣ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ—

ਯਜਮਾਨੋ ਭਬੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਨ੍ਧੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ

ਉਥੇ, ਜੇੜਾ ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ।

ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਏਕੈਕਾਗ੍ਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਤੋਯਵ੍ਰੀਹਿਯਵਾਨ੍ षष੍ਟ੍ਯਾ ਗੋਧੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਕਾਨ੍

ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ, ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਗੇਹੂੰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਸਠ-ਸਠ ਗਿਣਤੀ ਦੇਵੇ।

ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਦ੍ਰਾਂ ਛਤ੍ਰੋष੍ਣੀषੇ ਚ ਚਲੇਕਮ੍ । ਦਾਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਯੁਤਾਨਿ ਚ

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਸਿੱਕੇ, ਇੱਕ ਛਤਰੀ ਤੇ ਪੱਗ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ-ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਦਾਣੇ ਦੇਵੇ।

ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਾਨਹਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦष੍ਟਵਿਧਂ ਪਦਮ੍ । ਦਾਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਬਨ੍ਧਨਮ੍

ਕਪੜੇ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ; ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਬਿਠਾਏ।

ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਪਾਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਤਾਮ੍ਰੇ ਤਰ੍ਪਣਞ੍ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਖ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।

ਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤਃ । ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨਤਃ

ਧਿਆਨ ਤੇ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।

ऋਚਾ ਵੈ ਦਾਪਯੇਦਰ੍ਘ੍ਯਮੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਆਪੋਦੇਵੀਰ੍ਮਧੁਮਤੀਰਾਦਿਪੀਠੇ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍

ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਘ ਦੇਵੇ; ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਅਸਨ 'ਤੇ ਰੱਖੇ।

ਉਪਯਾਮਗृਹੀਤੋऽਸਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਰ੍ਘਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਯੇਨਾਪਾਵਕਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਤृਤੀਯੇ ਚ ਸਕਲ੍ਪਿਤਮ੍

ਉਹ ਕਹੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋ', ਤੇ ਦੂਜਾ ਅਰਘ ਦੇਵੇ; ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਤੀਜਾ ਅਰਘ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਵੇ।

ਯੇ ਦੇਵਾਸਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਪਞ੍ਚਮੇ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿ ਸ੍ਤਥਾ षष੍ਠੇ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਃ ਸਪ੍ਤਮੇ

ਚੌਥੇ ਅਰਘ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੰਜਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਛੇਵੇਂ ਅੱਗ ਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।

ਯਮਾਯ ਤ੍ਵਾष੍ਟਮੇ ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਜ੍ਜਗ੍ਰਨ੍ਨਵਮੇ ਤਥਾ । ਦਸ਼ਮੇ ਯਾਃ ਫਲਿਨੀਤਿ ਪਿਣ੍ਡੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ੇ ਤਤਃ

ਅੱਠਵੇਂ ਯਮ ਨੂੰ, ਨੌਵੇਂ ਜੋ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਸਵੇਂ ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।

ਭਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੇਭਿਰਿਤਿ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਕृਤ੍ਵੈਕਾਦਸ਼ਦੇਵਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਰੇऽਹਨਿ

‘ਭਲਾਈ ਸਾਡੀਆਂ ਕੰਨੀਂ ਆਵੇ’ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਵਿਸਰਜਨਾ ਕਰੇ; ਗਿਆਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ।

ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਵਾਹਯੇਤ੍ਪਞ੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ੀਲਗੁਣੋਪੇਤਾਨ੍ਸ੍ਵ ਕੀਯਾਞ੍ਛੀਲਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਅਬ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਸਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਤ੍ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨ੍ਕਦਾਚਨ

ਉਹ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ, ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਰਾਹਣਯੋਗ ਹੋਣ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਕਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣ।

ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਯਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਰੁਦਸ੍ਤਾਮ੍ਰਮਯਸ੍ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੂਪ੍ਯਮਯਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਯਮੋ ਲੋਹਮਯੋ ਭਵੇਤ੍

ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਾਏ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਾਏ।

ਸੀਸਕਂ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਤ੍ਵਥ ਵਾ ਦਰ੍ਭਕਂ ਤਥਾ । ਸ਼ਨ੍ਨੋਦੇਵੀਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਸੀਸੇ ਦਾ ਜਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਬਣਾਏ; 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੱਖੇ।

ਅਗ੍ਨ ਆਯਾਹੀਤਿ ਰੁਦ੍ਰਮੁਤ੍ਤਰਤ੍ਰੈਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵੇਣੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍

'ਅਗਨ ਆਯਾਹਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੇ; 'ਅਗਨਿਮ ਈਲੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖੇ।

ਇषੇਤ੍ਵੋਰ੍ਜੋਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਯਮਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਮਣ੍ਡਲਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੋ ਦਰ੍ਭਮਯੋ ਨਰਃ

'ਇਸ਼ੇਤਵੋर्जੇ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਯਮ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖੇ; ਵਿਚਕਾਰ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖੇ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਮਃ ਪ੍ਰੇਤਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ । ਪृਥਕ੍ਕੁਮ੍ਭੇ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਪੰਜਵੇਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖੇ।

ਵਸ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਨਿ ਪृਥਙ੍ਮੁਦ੍ਰਾਪਰਾਣਿ ਚ । ਜਪਂ ਕਰ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੌ ਦੇਵਤਾਸੁ ਚ

ਕਪੜੇ, ਜਨੈਉ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਕੇ ਦੇਵੇ; ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਪ ਕਰੇ।

ਪਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਜਲਧਾਰਾਂ ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਤ੍ਪੀਠੇਪੀਠੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਪੰਜ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰੂਪ ਰਿਵਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹਰ ਪੀਠ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਵਾ ਅਲਾਭੇ ਮृਨ੍ਮਯੇऽਪਿ ਵਾ । ਤਿਲੋਦਕਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਸ਼ੰਖ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਸਨੋਪਾਨਹੌ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਭਾਜਨਂ ਭਾਜਨਾਧਾਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯष੍ਟਵਿਧਂ ਪਦਮ੍

ਇਕ ਆਸਣ, ਜੁੱਤੀ, ਛਤਰੀ, ਅੰਗੂਠੀ, ਕਮੰਡਲ, ਭਾਂਡਾ, ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਟੈਂਡ, ਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ—ਇਹ ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਂ ਤਿਲੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਿਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ

ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤਾਮੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਦੱਖਣਾ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਗੇਸ਼ਵਰ।