ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ । ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਸੁ ਜਾਤਿषੁ ॥ ੨,੩੮.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਤੈਰਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਮਥੁਰਾ ਮਾਯਾ ਕਾਸ਼ੀ ਕਾਞ੍ਚੀ ਅਵਨ੍ਤਿਕਾ ॥ ੨,੩੮.

ਉਹ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ: ਅਯੋਧਿਆ, ਮਥੁਰਾ, ਮਾਇਆ, ਕਾਸ਼ੀ, ਕਾਂਚੀ, ਅਵੰਤਿਕਾ,

ਪੁਰੀ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਪ੍ਤੈਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਿਕਾਃ । ਸਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਿਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੁਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਣ੍ਠਗਤੈਰਪਿ ॥ ੨,੩੮.

ਪੁਰੀ ਤੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵੀ ਜਾਣਣਯੋਗ ਹਨ—ਇਹ ਸੱਤ ਥਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ 'ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਿਆ' ਕਹਿ ਦੇਵੇ, ਚਾਹੇ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਹੋਵੇ,

ਮृਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਯਾਤਿ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਸਕृਦੁਚ੍ਚਰਿਤਂ ਯੇਨ ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਮਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ 'ਹਰੀ' ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰ ਲੈ,

ਬਦ੍ਧਃ ਪਰਿਕਰਸ੍ਤੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕृष੍ਣਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਯੋ ਮਾਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ॥ ੨,੩੮.

ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਲ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਂ ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਜਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਸ਼ਿਲਾ ॥ ੨,੩੮.

ਜਿਵੇਂ ਪੱਦਮ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਜਾਂ ਦੁਆਰਾਵਤੀ ਦੀ ਸ਼ਿਲਾ ਹੋਵੇ।

ਉਭਯੋਃ ਸਙ੍ਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਪਦੋषਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਾ ॥ ੨,੩੮.

ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਿਲਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਮਰਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਜਨ੍ਤੋਃ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਤਾ । ਰੋਪਣਾਤ੍ਪਾਲਨਾਤ੍ਸੇਕਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ । ਤੁਲਸੀ ਦਹਤੇ ਪਾਪਂ ਨृਣਾਂ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਖਗ ॥ ੨,੩੮.

ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ, ਸੰਭਾਲਣ, ਪੂਜਣ, ਧਿਆਨ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੰਛੀ।

ਜ੍ਞਾਨਹृਦੇ ਸਤ੍ਯਜਲੇ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਮਲਾਪਹੇ । ਯਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮਾਨਸੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਸ ਲਿਪ੍ਯੇਤ ਪਾਤਕੈਃ ॥ ੨,੩੮.

ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸਚਾਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।

ਨ ਕਾष੍ਠੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਦੇਵੋ ਨ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਕਦਾਚਨ । ਭਾਵੇ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਵਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਦੇਵਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਦੇਵਤਾ ਸਿਰਫ ਭਾਵ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭਾਵ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਘਾਤਿਨਃ । ਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵਪੁਰੀਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਗਰੀਯਸੀ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਲੋਕ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮੱਛੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਚਲਣ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਯਾਦृਕ੍ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਤੀਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਾਦृਕ੍ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਪਰਲੋਕਗਤਿਸ੍ਤਾਦृਕ ਸੂਚੀਸੂਤ੍ਰਵਿਚਾਰਵਤ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸਚਾ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਈ ਵਿਚ ਧਾਗਾ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਗਵਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਬਲਵਧੇषੁ ਚ । ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਪਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨਾਸ਼ਕੇ ਮृਤੌ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਨਾਸ਼ਕੇ ਮृਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧਨੈਃ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਸ ਰਹਿਤ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏਤੇ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੀ ਹਨ।

ਗੋਗ੍ਰਹੇ ਦੇਸ਼ਵਿਧ੍ਵਂਸੇ ਮਰਣਂ ਰਣਤੀਰ੍ਥਯੋਃ । ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਮਧ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਂ ਲਭੇਚ੍ਚਿਰਮ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਗਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਨਸ਼ਟ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਮਰਨ, ਚਾਹੇ ਉੱਚਾ, ਨੀਵਾਂ ਜਾਂ ਮੱਧਮ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਞ੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਤ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਜੀਵਿਤਂ ਦਾਨਭੋਗਾਭ੍ਯਾਂ ਮਰਣਂ ਰਣਤੀਰ੍ਥਯੋਃ ॥ ੨,੩੮.

ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਮਰਨ ਦੋਵੇਂ ਸਿਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ, ਮਰਨ ਜੰਗ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ।

ਹਰਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਭृਗੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਥਲੇ ਚੈਵ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁष੍ਕਰੇ ॥ ੨,੩੮.

ਹਰੀ ਦੇ ਖੇਤ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਭਰਿਗੁ ਦੇ ਖੇਤ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਸ੍ਰੀਸਥਲ, ਅਰਬੁਦਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਸ਼ਕਰ—

ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੇ ਮृਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਵਸਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤਃ ਪਤਤਿ ਭੂਤਲੇ ॥ ੨,੩੮.

ਭੂਤੇਸ਼ਵਰ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਰ੍षਵृਤ੍ਤਿਨ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਲਂ ਸ ਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਲਾਨਾ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਵਾਹਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਕੁਲੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵਸਦਾ ਹੈ।

ਮਹਾਦਾਨਾਨਿ ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਸ੍ਤਤ੍ਫਲਮਾਮੁਯਾਤ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਾਪੀ ਕੂਪਤਡਾਗਾਨਾਮਾਰਾਮਸੁਰਸਦ੍ਮਨਾਮ੍ । ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਧਾਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਤੁਃ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਧਾਰੇਣ ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕੂਏਂ, ਪੋਖਰ, ਤਲਾਬ, ਬਾਗ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੰਨ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੀਤਵਾ ਤਾਤਪਹਰਮਪਿ ਪਰ੍ਣਕੁਟੀਰਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਿਦੁषੇ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਠੰਢ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਟੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,

ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ ॥ ੨,੩੮.

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਵਰ੍ਣਾ ਸਂਸ਼ੁਬਾ ਮृਤਂ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸਾ ਮृਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਰੋਮਸਂਖ੍ਯਤਾ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਸਵਰਣ ਜਾਤ ਦੀ ਨੇਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਯਾਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲਭੇਤਾਂ ਤੌ ਚੋਭੌ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਲਙ੍ਕृਤੌ ॥ ੨,੩੮.

ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਭਰ੍ਤृਦ੍ਰੋਹਮਤਿਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਾ ਸ੍ਵਂ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਜੇਤ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਨੇ ਕਈ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਮਹਾਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਭਰ੍ਤਾ ਚੇਦ੍ਦੁष੍ਕृਤੀ ਭਵੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨੁਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਨਾਰਾਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ ॥ ੨,੩੮.

ਜੇ ਪਤੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਔਰਤ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।