ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਕਾਦਸ਼ਾਹਪ੍ਰਭृਤਿ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਤ੍ਸਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਿਣ੍ਡਮੇਕਞ੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹਰ ਸਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਥਾ ਤਾਰਾਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਵਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਜੀਵਨਂ ਯ੍ਸਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕੋ ਨੁ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ॥ ੨,੩੪.

ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਖਟਿਆ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੰਦਗੀ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਦੇਵੇਗਾ?

ਤਾਵਦ੍ਵਨ੍ਧੁਃ ਪਿਤਾ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਮृਤੇ ਮृਤ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸ੍ਨੇਹੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ॥ ੨,੩੪.

ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਪਿਓ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੇ, 'ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ' ਜਾਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਆਤ੍ਮੈਵ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਬਨ੍ਧੁਰੇਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਜੀਵਨ੍ਨਪੀਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਵੀਯਂ ਹਿਤਮਨੁਸ੍ਤਮਰੇਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਆਦਮੀ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮृਤਾਨਾਂ ਕਃ ਸੁਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਤੂਲਿਕਾਮ੍ । ਏਵਂ ਜਾਨਨ੍ਨਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨੈਵ ਦਾਪਯੇਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਦ ਵਾਲੀ ਖਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਰਦਾਰੁਮਰ੍ਯੋ ਦृਢਾਮ੍ । ਦਨ੍ਤਾਦਿਰੁਚਿਰਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਹੇਮਪਟ੍ਟੈ ਰਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹੈਮਞ੍ਚ ਹਰਿਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖਟ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹਰੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਘृਤਪੂਰ੍ਣਞ੍ਚ ਕਲਸ਼ਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਗਰੁਡ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਸ ਨਿਦ੍ਰਾਕਲਸ਼ੋ ਬੁਧੈਃ ॥ ੨,੩੪.

ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਗਰੁੜ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ 'ਨੀਂਦ ਦਾ ਘੜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਾਮ੍ਬੂਲਕੁਙ੍ਕੁਮਕ੍ਸ਼ੋਦਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਦੀਪਿਕੋਪਾਨਹਚ੍ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਾਸਨਭਾਜਨਮ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਪਾਨ, ਕੇਸਰ, ਪਿਸੀ ਹੋਈ ਖੰਡ, ਕਪੂਰ, ਅਗਰ, ਚੰਦਨ, ਦੀਵਾ, ਜੁੱਤੀ, ਛਤਰੀ, ਚਮਚਾ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਭਾਂਡਾ—

ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਸ੍ਥਾਪਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵਹਿ । ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦੁਪਕਾਰਕਮ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਖਟ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਖਟ ਤੇ ਲੇਟਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ।

ਭृਙ੍ਗਾਰਕਰਕਾਦਰ੍ਸ਼ਂ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਂ ਵਿਤਾਨਕਮ੍ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਮੇਵਂਵਿਧਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਆਇਨਾ, ਸਿੰਗਾਰ ਦਾ ਡੱਬਾ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਛੱਤ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਟ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਯ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਸੁਖਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ ਪੂਜ੍ਯ ਚੈਲਕਂ ਪਰਿਧਾਪਯੇਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਚਾਦਰ ਪਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕਰ੍ਣਕਣ੍ਠਾਙ੍ਗੁਲੀਬਾਹੁਭੂषਣੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ । ਗृਹੋਪਕਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਗृਹਂ ਧੇਨ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਕੰਨ, ਗਲ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਘਰ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—

ਤਤੋਰ੍ऽਘਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਃ ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ॥ ੨,੩੪.

ਫਿਰ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਨਾਲ।

ਯਥਾ ਨ ਕृष੍ਣਸ਼ਯਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਸਾਗਰਕਨ੍ਯਯਾ । ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਮਮਾਪ੍ਯਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ ॥ ੨,੩੪.

ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਖਟ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਖਟ ਵੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਵਂ ਤਲ੍ਪਮਮਲਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਤਥਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ਾਹੇ ਤੁ ਵਿਧਿਰੇष ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ॥ ੨,੩੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖਟ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ।

ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਬਾਨ੍ਧਵੇ ਮृਤੇ । ਵਿਸ਼ੇषਮਤ੍ਰ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਸ਼ृਣੁ ॥ ੨,੩੪.

ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਮ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਾਮਲੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।

ਉਪਯੁਕ੍ਤਞ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪੁਰਾ । ਤਸ੍ਯ ਯਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸਂ ਲਗ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਾਜਨਵਾਹਨਮ੍ । ਯਦਭੀष੍ਟਞ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਰਤਿਆ—ਕਪੜੇ, ਭਾਂਡੇ, ਵਾਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪੁਰੁषਂ ਹੈਮਂ ਸ਼ਯ੍ਯੋਪਰਿ ਸ਼ੁਭਂ ਬੁਧਃ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਮृਤਸ਼ਯ੍ਯਾ ਯਥੋਦਿਤਾ ॥ ੨,੩੪.

ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਖਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਖਟ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪੁਰਨ੍ਦਰਗृਹੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਲਯੇ ਤਥਾ । ਉਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸੁਖਂ ਜਨ੍ਤੋਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ॥ ੨,੩੪.

ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਖਟ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੀਵ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।

ਪੀਡਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤਂ ਯਾਮ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਭੀषਣਾਨਨਾਃ । ਨ ਘਰ੍ਮੇਣ ਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਸ ਨਰਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਡ ਨਾਲ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪ੍ਰੇਤੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਅਪਿਃ ਪਾਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ॥ ੨,੩੪.

ਖਟ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪਾਤਕਵਰ੍ਜਿਤਃ ॥ ੨,੩੪.

ਉੱਚ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਜੀਵ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਵਕਂ षੋਡਸ਼ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤਥਾ । ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਯਾ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਰੀ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਕਮ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਨੌ ਜਾਂ ਸੋਲਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਵਿਛੋਨਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਪੂਣ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।

ਉਪਕਾਰਾਯ ਸਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਜੀਵਨ੍ਤੀ ਨ ਮृਤਾ ਤਥਾ । ਉਦ੍ਧਰੇਜ੍ਜੀਵਮਾਨਾ ਸਾ ਸਤੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਜਦ ਪਤੀ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਤੇ ਭਗਤ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਸ਼ਯਨੇ ਹੇਮਕੁਙ੍ਕੁਮਮਞ੍ਜਨਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਾ ਤਥਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਧਿ ਦਾਪਯੇਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਵਿਛੋਨਾ, ਸੋਨਾ, ਕੇਸਰ, ਕਾਜਲ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਵਿਛੋਨਾ—all ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਉਪਕਾਰਕਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯਦ੍ਭਵੋਦਿਹ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਭੂषਣਂ ਗਾਤ੍ਰਲਗ੍ਨਞ੍ਚ ਵਸ੍ਤੁ ਭੋਗ੍ਯਾਦਿਕਞ੍ਚ ਯਤ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ—ਗਹਿਣੇ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਰਸਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ—

ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮੇਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵੇਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ । ਪੂਜਯੇਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਨ੍ ਦੇਵੀਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ ॥ ੨,੩੪.

ਉਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਗृਹੀਤਕੁਸੁਮਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਇਮਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਬੁਧਃ ॥ ੨,੩੪.

ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਫੜ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।