ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਯਮਾਪੋ ਵਯਂ ਪृਥ੍ਵੀ ਵਯਂ ਦਰ੍ਭਾ ਵਯਂ ਤਿਲਾਃ । ਵਯਂ ਗਾਵੋ ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਵਯਂ ਵਾਯੁਰ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ॥ ੨,੩੦.

ਅਸੀਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਤਿਲ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਹੀ ਗਾਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਹਵਾ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਲੋਕ ਹਾਂ।

ਵਯਂ ਹੇਮ ਵਯਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਯਂ ਮਧੁ ਵਯਂ ਘृਤਮ੍ । ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਯਂ ਦੇਵਾ ਵਯਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ॥ ੨,੩੦.

ਅਸੀਂ ਹੀ ਸੋਨਾ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਅਨਾਜ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਮਿੱਠਾ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਘੀ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਹਾਂ।

ਅਹਂ ਦਾਤਾ ਅਹਂ ਗ੍ਰਾਹੀ ਅਹਂ ਯਜ੍ਵਾ ਅਹਂ ਕ੍ਰਤੁਃ । ਅਹਂ ਹਰ੍ਤਾ ਅਹਂ ਧਰ੍ਮੋ ਅਹਂ ਪृਥ੍ਵੀ ਹ੍ਯਹਂ ਜਲਮ੍ ॥ ੨,੩੦.

ਮੈਂ ਹੀ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਮ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹਾਂ।

ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਮਭਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੈਃ । ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਖਗ ॥ ੨,੩੦.

ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਸਮਝ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ; ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਗ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮੇ ਮਤਿਮਹਂ ਦਦ੍ਯਾਮਧਰ੍ਮੇऽਪ੍ਯਹਮੇਵ ਚ । ਯਾਤਨਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੨,੩੦.

ਧਰਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹੀ ਸਮਝ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਮਨੁਜਾਨਾਂ ਹਿਤਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਅਨ੍ਤੇ ਵੈਤਰਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਤਯਾਵਮਤ੍ਯ ਪਾਪੌਘਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ॥ ੨,੩੦.

ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਾਰਕਸ਼, ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵੈਤਰਣੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਬਾਲਤ੍ਵੇ ਯਚ੍ਚ ਕੌਮਾਰੇ ਯਚ੍ਚ ਪਰਿਣਤੌ ਚ ਯਤ੍ । ਸਰ੍ਵਾਵਮ੍ਥਾਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯਚ੍ਚ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਪਿ ॥ ੨,੩੦.

ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਜੋ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਜੋ ਹੋਇਆ।

ਯਨ੍ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਪਰਾਹ੍ਨਯੋਃ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਰ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ ॥ ੨,੩੦.

ਰਾਤ, ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੰਮ ਹੱਥ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਂ ਸਕृਦਪਿ ਕਪਿਲਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਾਮ੍ । ਉਦ੍ਧਰੇਦਨ੍ਤਕਾਲੇ ਸ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਪਸਞ੍ਚਯਾਤ੍ ॥ ੨,੩੦.

ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਾਵੋ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ ਸਨ੍ਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਤਥਾ । ਗਾਵੋ ਮੇ ਹृਦਯੇ ਸਨ੍ਤੁ ਗਵਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੨,੩੦.

ਗਾਂਵਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਿੱਛੇ ਅਤੇ ਦੋਨੋ ਪਾਸੇ ਹੋਣ। ਗਾਂਵਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ। ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਾਂ।

ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯਾ ਚ ਦੇਵੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਧੇਨੁਰੂਪੇਣ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਮ ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤੁ ॥ ੨,੩੦.

ਜੋ ਲਕshmi ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੩੧ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ । ਯੇ ਨਰਾਃ ਪਾਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਨृਣਾਂ ਮਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਂ ਦਤ੍ਤਮਨਨ੍ਤਫਲਦਂ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੩੧.

ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ فرمایا: ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਯਾਵਦ੍ਰਜਃ ਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਮਿਦਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਦਤੇ ਯੇ ਹ੍ਯੁਪਾਨਹੌ ॥ ੨,੩੧.

ਜਿੰਨੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚੱਪਲ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਤਪੇ ਸ਼੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਨ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਛਤ੍ਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰੇਤਾ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਸੁਖਂ ਪਥਿ ॥ ੨,੩੧.

ਛਤਰੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।

ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਦਾਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯਾਯਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੩੧.

ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਅਮੂਰ੍ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਉਦ੍ਦ੍ਯੋਤੇਨੈਵ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੀਪਦਾਨੇਨ ਮਾਨਵਾਃ ॥ ੨,੩੧.

ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੂਪ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਦੀਪਕ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਕਰ੍ਤਿਕੇ ਵਾਪਿ ਮਾਘੇ ਮृਤਤਿਥਾਵਪਿ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਞ੍ਚ ਦੀਯੇਤ ਦੀਪਦਾਨਂ ਸੁਖਾਯ ਵੈ ॥ ੨,੩੧.

ਆਸ਼ਵਿਨ, ਕਾਰਤਿਕ ਜਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਰੀਖ 'ਤੇ, ਤੇ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਆਰਾਮ ਲਈ ਦੀਪਕ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਞ੍ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸੁਵਿषਮੇ ਨਰੈਃ । ਯਾਵਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਸੁਖਲਿਪ੍ਸਯਾ ॥ ੨,੩੧.

ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਸਾਲ, ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦੀਪਕ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੁਲੇ ਦ੍ਯੋਤਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ੍ਵਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯੋऽਸੌ ਪੂਜ੍ਯੋऽਸੌ ਦੀਪਦਾਨਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ ॥ ੨,੩੧.

ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਨਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀਪਕ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖਂ ਦੀਪਂ ਦੇਵਾਗਾਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਮ੍ਯਮੁਖਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍ ॥ ੨,੩੧.

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੀਪਕ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਲਈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੋਪਹਾਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪਦਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਮृਤਸ੍ਯੇਹ ਜੀਵਨ੍ਨਪ੍ਯਾਤ੍ਮਹੇਤਵੇ । ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਹਾਮਾਰ੍ਗੇ ਮਹਾਕष੍ਟਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ॥ ੨,੩੧.

ਜੋ ਕੋਈ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਤੀਹਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।

ਆਸਨਂ ਭਾਜਨਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦੀਯਤੇ ਯਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਯਤੇ । ਸੁਖੇ ਨ ਭੁਞ੍ਜਮਾਨਸ੍ਤੁ ਦੇਨ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਲਂ ਪਥਿ ॥ ੨,੩੧.

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਆਸਨ, ਭਾਂਡਾ ਤੇ ਭੋਜਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਨਾ ਖਾਏ, ਪਰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।

ਕਮਣ੍ਡਲੁਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤृषਿਤਃ ਪਿਬਤੇ ਜਲਮ੍ ॥ ੨,੩੧.

ਕਮੰਡਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਆਸਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਜਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਨਞ੍ਚ ਕੁਸੁਮਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ਾ ਹੇ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਤੋਦ੍ਧਰਣਹੇਤਵੇ ॥ ੨,੩੧.

ਭਾਂਡਾ, ਕਪੜਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ — ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਉੱਤਾਰ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਪਦਾਨੀਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਦਾਤਵ੍ਯਾਨਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰੀਣਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੨,੩੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੀਹਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਭੋਜਨਾ ਨਿ ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਉਦਕੁਮ੍ਭਾਂਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ । ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਞ੍ਚ ਤਯਾ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍ ॥ ੨,੩੧.

ਜੋ ਭੋਜਨ, ਤਿਲ, ਤੇਰਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਦੋ ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯੋऽਸ਼੍ਵਂ ਨਾਵਂ ਗਜਂ ਵਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍ । ਸ ਮਹਿਮ੍ਨੋऽਨੁਸਾਰੇਣ ਤਤ੍ਤਤ੍ਸੁਖਮੁਪਾਸ਼੍ਨੁਤੇ ॥ ੨,੩੧.

ਜੋ ਕੋਈ ਘੋੜਾ, ਨੌਕਾ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਨਾਨਾਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਚਰਤਿ ਮਹਿषੀਞ੍ਚ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਯਮਪੁਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾ ਮਾਤਾ ਮਹਿषੀ ਸੁਗਤਿਪ੍ਰਦਾ ॥ ੨,੩੧.

ਜੋ ਭੈਂਸਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਜਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਦੋਂ ਭੈਂਸ ਵਜੋਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਕੁਸੁਮਂ ਦੇਯਂ ਯਾਮ੍ਯਾਨਾਂ ਹਰ੍षਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਤੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਣਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ॥ ੨,੩੧.

ਤਾਂਬੂਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਜਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।