ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਧਰਂ ਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਵਾਨਮਂ ਦੇਵਮੁਤ੍ਤਰੇ ਚ ਗਦਾਧਰਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਾਨਮ ਦੀ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਦਾਧਰ ਦੀ।

ਮਧ੍ਯੇ ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੂਜ੍ਯ ਤਥਾ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਪृਥਕ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਮੱਧ ਵਿਚ ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਅਗ੍ਨੌ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਘृਤੇਨ ਦਧ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਨृਪ ॥ ੨,੨੭.

ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।

ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਯਜਮਾਨਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਗ੍ਰੇ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਮੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕੀਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਉਪਰੰਤ ਕ੍ਰਿਆ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ।

ਆਰਭੇਤ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵृषਸ੍ਯੋਤ੍ਸਰ੍ਜਨਂ ਤਥਾ ॥ ੨,੨੭.

ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਤੇ ਵੱਛਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ।

ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚ੍ਛਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਾਨਹੌ । ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਭਾਜਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ ॥ ੨,੨੭.

ਤੇਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਜੁੱਤੇ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ, ਮੋਤੀ, ਭਾਂਡੇ, ਆਸਣ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।

ਸਾਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸੋਦਕਾ ਦੇਯਾ ਘਟਾਃ ਪ੍ਰੇਤਹਿਤਾਯ ਵੈ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਦਾਨਮਥੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਘਟਂ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਘੜੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ; ਪਲੰਗ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰੇਤ ਲਈ ਘੜਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।

ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਸਨ੍ਨਾਮ ਸਂਪੁਟਸ੍ਥਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਵਿਧਿਵਚ੍ਛੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ॥ ੨,੨੭.

‘ਨਾਰਾਇਣ’ ਨਾਮ ਘੜੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਰਾਜੋਵਾਚ । ਕਥਂ ਪ੍ਰੇਤਘਟਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਘਟਂ ਪ੍ਰੇਤਵਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪ੍ਰੇਤ-ਘੜਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ? ਸਭ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਤ-ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।

ਪ੍ਰੇਤ ਉਵਾਚ । ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਤੇ । ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸੁਦृਢੇਨ ਚ ॥ ੨,੨੭.

ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਮਹਾਰਾਜ; ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ—ਕਿਹੜਾ ਪੱਕਾ ਦਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ-ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਦਾਨਂ ਪ੍ਰੇਤਘਟਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ੁਭਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਪ੍ਰੇਤ-ਘੜਾ ਨਾਮਕ ਦਾਨ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਮਯਂ ਤੁ ਘਟਂ ਵਿਧਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਸ਼ਕੇਸ਼ਵਯੁਤਂ ਸਹ ਲੋਕਪਾਲੈਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਜ੍ਯਪੂਰ੍ਣਵਿਵਰਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦੇਹਿ ਤਵ ਦਾਨਸ਼ਤੈਃ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ॥ ੨,੨੭.

ਸਾਫ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੜਵੀ ਬਣਾਕੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਸ ਗੜਵੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਸੈਂਕੜੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਵ੍ਯਯਃ । ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਦਿषੁ ਚ ਤਤ੍ਕਣ੍ਠੇ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ ॥ ੨,੨੭.

ਉਸ ਗੜਵੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਰੱਖੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲਾਂ 'ਚ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੋ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧੂਪੈਃ ਕੁਸੁਮਚਨ੍ਦਨੈਃ । ਤਤੋ ਦੁਗ੍ਧਾਜ੍ਯਸਹਿਤਂ ਘਟਂ ਦੇਯਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਮਹਾਰਾਜ, ਧੂਪ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੜਵੀ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦਾਨ ਕਰ।

ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਧਿਕਞ੍ਚੈਤਨ੍ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ ॥ ੨,੨੭.

ਇਹ ਦਾਨ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਾਨੁਵਾਚ । ਏਵਂ ਸਂਜਲ੍षਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤੇਨ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੇਨਾਜਗਾਮਾਨੁਪਦਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਾ ॥ ੨,੨੭.

ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਪ੍ਰੇਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੈਰ-ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ।

ਤਤੋ ਬਲੇ ਸਮਾਯਾਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਮਣਿਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਮੀਯਿਵਾਨ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਫੌਜ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਨਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾਪਿ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੌ । ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਤਭਾषਿਤਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਉਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਦੱਸੀਆਂ ਸਨ।

ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਾਦਿਕਂ ਵਿਧਿਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰੇਤੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯੌ ॥ ੨,੨੭.

ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਉਰਧਵ ਦੇਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਪਰਦਤ੍ਤੇਨ ਗਤਃ ਪ੍ਰੇਤੋऽਪਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍ । ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪੁਤ੍ਰਦਤ੍ਤੇਨ ਪਿਤਾ ਯਾਤੀਤਿ ਚਾਤ੍ਭੁਤਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਪਰਾਏ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਸ੍ਰਾਦਧ ਰਾਹੀਂ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾਈ। ਫਿਰ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਗਤੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਚ ਯਃ । ਨ ਤੌ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਮਾਯਾਤਃ ਪਾਪਾਚਾਰਯੁਤਾਵਪਿ ॥ ੨,੨੭.

ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਦੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੨੮ ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਸਰ੍ਵੇਪਾਮਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸੁਕृਤੇਨ ਵਾ ॥ ੨,੨੮.

ਗਰੁੜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਭ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਸ ਦਾਨ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?

ਸ਼ृਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ੁ ਭਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਮਯਂ ਘਟਕਂ ਵਿਧਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਕੇਸ਼ਵਯੁਤਂ ਸਹ ਲੋਕਪਾਲੈਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਜ੍ਯਪੂਰ੍ਣਵਿਵਿਰਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦੇਹਿ ਤਵ ਦਾਨਸ਼ਤੈਃ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ॥ ੨,੨੮.

ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ فرمایا: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਦਾਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੜਵੀ ਬਣਾਕੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਸ ਗੜਵੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਸੈਂਕੜੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ । ਕਿਮੇਤ੍ਕਥਿਤਂ ਦੇਵ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਆਮੁष੍ਮਿਕੀਂ ਕ੍ਰੀਯਾਂ ਦੇਵ ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਸਮਯਾਦਨੁ ॥ ੨,੨੮.

ਗਰੁੜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਦੇਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹੜੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਂਸਾਰੇ ਸਾਧੁ ਮੇ ਨਾਥ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਯਥਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨਰੈਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕੀ ॥ ੨,੨੮.

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਰਧਵ ਦੇਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕਥਂ ਪ੍ਰੇਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਰੌਦ੍ਰਰੂਪਾ ਭਯਾਨਕਾਃ । ਕਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਕੈਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੈਃ ॥ ੨,੨੮.

ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰੇਤ ਵੱਡੀ ਆਕਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?

ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਅਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ॥ ੨,੨੮.

ਇੱਥੇ ਪਿਸਾਚ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ? ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਇਹ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।

ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨਂ ਕੁਤੋ ਮੁਖੇ । ਅਧਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਤਿਲਾ ਦਰ੍ਭਾਃ ਪਾਦੌ ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ॥ ੨,੨੮.

ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਕਿਉਂ? ਤਿਲ ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ?

ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਭੂਮੌ ਗੋਮਯੇਨੋਪਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਵਿष੍ਣੁਸੂਕ੍ਤਞ੍ਚ ਪਠ੍ਯਤੇ ॥ ੨,੨੮.

ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੋਮੈ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਕਿਉਂ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੁਕਤ ਕਿਉਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?