ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸਂਮਤਃ । ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਗੁਣੋਪੇਤੋ ਦਯਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਸਂਯੁਤਃ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣਦਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।

ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵ ਮਹਾਬਲਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਦਣ੍ਡ੍ਯਾਨ੍ਦਣ੍ਡਯਨ੍ਨृਪਃ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।

ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਸੈਨ੍ਯੋਮृਗਯਾਂ ਗਤਃ । ਵਨਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਗਹਨਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।

ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ਼ਤਸਂਜੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਮृਗਂ ਦੂਰਾਦਪਸ਼੍ਯਤ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੈਂਕੜੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਵੇਖਿਆ।

ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮृਗੋऽਤੀਵ ਬਾਣੇਨ ਸੁਦृਢੇਨ ਚ । ਬਾਣਮਾਦਾਯ ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ ਵਨੇऽਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਯੌ ॥ ੨,੨੭.

ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਾ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ, ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਤਚ੍ਛੋਣਿਤਸ੍ਤ੍ਰਾਵਾਤ੍ਸ ਰਾਜਾਨੁਜਗਾਮ ਤਮ੍ । ਤਤੋ ਮृਗਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਵਨਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ ॥ ੨,੨੭.

ਹਿਰਨ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਜਾ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਣ੍ਠੋ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰਮਸਨ੍ਤਾਪਮੂਰ੍ਛਿਤਃ । ਜਲਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਸ਼੍ਵ ਏਵਾਵਗਾਹਤ ॥ ੨,੨੭.

ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।

ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਦੁ ਦਕਂ ਸ਼ੀਤਂ ਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ । ਤਤ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦ੍ਵਿਮਲਾਦ੍ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਃ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪੀ ਕੇ ਬਭਰੁਵਾਹਨ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।

ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੀਤਚ੍ਛਾਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮਹਾਵਿਟਪਿਨਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਾਤਨਾਦਿਤਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਛਾਂ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।

ਵਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕੇਤੁਭੂਤਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ । ਤਂ ਮਹਾਤਰੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿषਸਾਦ ਮਹੀਪਤਿਃ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਅਥ ਪ੍ਰੇਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਉਤ੍ਕਚਂ ਮਲਿਨਂ ਕੁਬ੍ਜਂ (ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ) ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦਰੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਸਨ: ਵਿੱਖੜਾ, ਗੰਦਾ, ਕੁਬੜਾ, ਸੁੱਕਾ, ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ।

ਸ੍ਨਾਯੁਬਦ੍ਧਾਸ੍ਥਿਚਰਣਂ ਧਾਵਮਾਨਮਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਂ ਘੋਰਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਃ । ਪ੍ਰੇਤੋऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਘੋਰਾਮਟਵੀਮਾਗਤਂ ਨृਪਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਿਅੰਗੀ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਭਰੁਵਾਹਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।

ਤਦਾ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਤਦਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜੋ ਨृਪਂ ਵਚਃ ॥ ੨,੨੭.

ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਰਕਸ਼।

ਪ੍ਰੇਤਭਾਵੋ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਮ ॥ ੨,੨੭.

ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।

ਨृਪਤਿਰੁਵਾਚ । ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਃ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਤ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯਥੈਵਂ ਚਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ॥ ੨,੨੭.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇਂ ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸਚ ਸਚ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ।

ਤਥਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਕਲਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਪ੍ਰੇਤ ਉਵਾਚ । ਕਥਯਾਮਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਦਿਤਸ੍ਤਵ । ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵੇ ਕਾਰਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਮਾਰ੍ਹਸਿ ॥ ੨,੨੭.

ਭੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਭੂਤ ਬਣਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵੈਦਿਸ਼ਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਜਨਪਦਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਨਾਨਾਪੁਣ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨੇਕੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਨ੍ਯਵਸਂ ਭੂਯੋ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤਃ ਸਦਾ । ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਜਾਤ੍ਯਾ ਸੁਦੇਵੋऽਹਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਦਿਤਮਸ੍ਤੁ ਤੇ ॥ ੨,੨੭.

ਉਥੇ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਾਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਪਾਰੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਸੁਦੇਵ ਹੈ—ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ।

ਹਵ੍ਯੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਕਵ੍ਯੇਨ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ । ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦਾਨਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਮਯਾ ॥ ੨,੨੭.

ਮੈਂ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।

ਆਵਾਹਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਾਹਾਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਵੈ ਸੁਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ । ਦੀਨਾਨਾਥਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਨੇਕਧਾ ॥ ੨,੨੭.

ਮੈਂ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਤੇ ਵਿਆਹ ਵੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ। ਮੈਂ ਗਰੀਬਾਂ, ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਫਲਂ ਤਾਤ ਮਮ ਦੈਵਾਦੁਪਾਗਤਮ੍ । ਯਥਾ ਮੇ ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਾਤਂ ਸੁਕृਤਂ ਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ ॥ ੨,੨੭.

ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।

ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਤਿਸ੍ਤਾਤ ਨ ਸੁਹृਨ੍ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਨ ਚ ਮਿਤ੍ਰਂ ਹਿ ਮੇ ਤਾਦृਗ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਕਰਮ ਕਰੇ।

ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਤੇਨ ਮਮ ਜਾਤਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਏਕਾਦਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਪਕ੍ਸ਼ਂ ਚ षਾਣ੍ਮਾਸਿਕਮਥਾਬ੍ਦਿਕਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਏਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ षੋਡਸ਼ ॥ ੨,੨੭.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਭੂਤ ਬਣਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਪੱਖਵਾਰਾ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲਾਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹੀਨੇਕ ਕਰਮ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਲਾਂ ਸ੍ਰਾਦ ਹਨ।

ਯਸ੍ਯੈਤਾਨਿ ਨ ਦੀਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਭੂਪਤੇ । ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ਼ਤੈਰਪਿ ॥ ੨,੨੭.

ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਦਾ ਭੂਤ ਬਣਨ ਪੱਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰ ਦੇਣ।

ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਾਦੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ । ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰਾਜਾ ਬਨ੍ਧੁਰਿਹੋਚ੍ਯਤੇ ॥ ੨,੨੭.

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਭੂਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਨ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਯਥਾ ਮਮ ਸ਼ੁਭਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਪਵਰੋਤ੍ਤਮ ॥ ੨,੨੭.

ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਰ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।

ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਪਾ ਯਦਿ ਮਯੀष੍ਯਤੇ । ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੌਰ੍ਧ੍ਵੇਦੈਹਿਕਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਆਈ। ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਲਦੀ ਕਰ।