ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਯੁਤਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ । ਮृਤਂ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯ ਸਾ ਚਿਰਂ ਸੁਖਮੇਧਤੇ ॥ ੨,੨੬.

ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਨਵਾਨ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਬਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋਰ੍ऽਦ੍ਧਕੋਟਯਃ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵਦਾ ॥ ੨,੨੬.

ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਅੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।

ਤਦਨ੍ਤੇ ਚਰਤੇ ਲੋਕੇ ਕੁਲੇ ਭਵਤਿ ਭੋਗਿਨਾਮ੍ । ਸਾ ਹਿ ਲਬ੍ਧਮਹਾਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ॥ ੨,੨੬.

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਰੀ ਧਰ੍ਮੋਢਾ ਪਤਿਸਂਗਮਮ੍ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤਾਦੁਃ ਸ਼ੀਲਾਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ ॥ ੨,੨੬.

ਪਰ ਜੇਕਰ ਵਿਆਹੀ ਔਰਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੰਦ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਵਲ੍ਗੁਲੀ ਗृਹਸੋਧਾ ਵਾ ਗੋਧਾ ਵਾ ਦ੍ਵਿਮੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਵਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਰਪੁਂਸੋਨੁਵਰ੍ਤਿਨੀ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਘਰ ਦੀ ਛਿਪਕਲੀ, ਗੋਹ ਜਾਂ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੇਵਤੇ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਮृਤਂ ਜੀਵਨ੍ਤਮੇਵ ਵਾ ॥ ੨,੨੬.

ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ — ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੀਵਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ — ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ।

ਜੀਵਮਾਨੇ ਮृਤੇ ਵਾਪਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤੁ ਯਾ । ਸ ਚ ਵੈਧਵ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਔਰਤ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਿੱਧਵਾ ਤੇ ਅਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਦ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੈਵ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਭਰ੍ਤृਪੂਜਾਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਰ੍ਚਨਂ ਤਤਃ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਵੀ ਭਗਵਾਨਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਕृਤੇ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤृਲੋਕੇ ਚਿਰਂ ਵਸੇਤ੍ । ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰੌ ਚ ਤਾਵਦ੍ਦੇਵਸਮਾ ਦਿਵਿ ॥ ੨,੨੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਰਾਯੁषੋ ਭੂਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਕੁਲੇ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਯਥਾ ਨਾਰੀ ਭਰ੍ਤृਦੁਃਖਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ॥ ੨,੨੬.

ਫਿਰ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।

ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਧਿ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ ਤਵ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ । ਵਿਸ਼ੇषਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਤਸ੍ਯੈਵ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੇ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍षਂ ਯਾਵਤ੍ਸਪਿਣ੍ਡਨਮ੍ । ਪੁਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਘਟਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਿਕਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਸਾਲਾਨਾ ਸ਼ਰਾਧ ਤੱਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕृਤਸ੍ਯ ਕਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਦृਤੇ ਖਗ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਖਗ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮृਤਸ੍ਯੈਵ ਪੁਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤੋऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਘਟਾ ਦੇਯਾ ਸੋਦਨਾ ਜਲਪੂਰਿਤਾਃ ॥ ੨,੨੬.

ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਹੀ ਮੁੜ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਅਖੁੰਟ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ।

ਅਰ੍ਵਾਕ੍ਚ ਵृਦ੍ਧੇਃ ਕਰਣਾਚ੍ਚ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਪਿਣ੍ਡਨਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਤਥਾਪਿ ਮਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਪਿਣ੍ਡਮੇਕਮਨ੍ਨਂ ਚ ਕੁਮ੍ਭਂ ਸਜਲਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਪੀੰਡਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਾ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡਮਹਾਪੁਰਾਣਮ੍ ੨੭ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਉਵਾਚ । ਕਥਂ ਪ੍ਰੇਤਾ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਕੀਦृਗ੍ਰੂਪਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਮਹਾਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਕੈਃਕੈਃ ਕਰ੍ਮਫਲੈਰ੍ਵਿਭੋ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ॥ ੨,੨੭.

ਤਾਰਕਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇੱਥੇ ਪ੍ਰੇਤ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਮਹਾ-ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ? ਸਭ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਦਾਨੇਨ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਚ । ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਕਿਹੜੀ ਦਾਨ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੋ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਹਿਤਾਯ ਵੈ । ਸ਼ृਣੁਚਾਵਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਵਚ੍ਮਿ ਪ੍ਰੇਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ فرمایا: ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤਾਰਕਸ਼, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।

ਗੁਹ੍ਯਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਹ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਖ੍ਯੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਭਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤੇਨ ਤੇ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਰ ਤੂੰ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਪੁਰਾ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਤਾਤ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਃ । ਮਹੋਦਯਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠੋ ਮਹਾਬਲਃ ॥ ੨,੨੭.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੇ, ਮਹੋਦਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਭਰੁਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।

ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸਾਧੁਸਂਮਤਃ । ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਗੁਣੋਪੇਤੋ ਦਯਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਸਂਯੁਤਃ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣਦਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।

ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵ ਮਹਾਬਲਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਦਣ੍ਡ੍ਯਾਨ੍ਦਣ੍ਡਯਨ੍ਨृਪਃ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।

ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਸੈਨ੍ਯੋਮृਗਯਾਂ ਗਤਃ । ਵਨਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਗਹਨਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।

ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ਼ਤਸਂਜੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਮृਗਂ ਦੂਰਾਦਪਸ਼੍ਯਤ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੈਂਕੜੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਵੇਖਿਆ।

ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮृਗੋऽਤੀਵ ਬਾਣੇਨ ਸੁਦृਢੇਨ ਚ । ਬਾਣਮਾਦਾਯ ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ ਵਨੇऽਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਯੌ ॥ ੨,੨੭.

ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਾ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ, ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਤਚ੍ਛੋਣਿਤਸ੍ਤ੍ਰਾਵਾਤ੍ਸ ਰਾਜਾਨੁਜਗਾਮ ਤਮ੍ । ਤਤੋ ਮृਗਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਵਨਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ ॥ ੨,੨੭.

ਹਿਰਨ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਜਾ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਣ੍ਠੋ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰਮਸਨ੍ਤਾਪਮੂਰ੍ਛਿਤਃ । ਜਲਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਸ਼੍ਵ ਏਵਾਵਗਾਹਤ ॥ ੨,੨੭.

ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।

ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਦੁ ਦਕਂ ਸ਼ੀਤਂ ਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ । ਤਤ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦ੍ਵਿਮਲਾਦ੍ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਃ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪੀ ਕੇ ਬਭਰੁਵਾਹਨ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।

ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੀਤਚ੍ਛਾਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮਹਾਵਿਟਪਿਨਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਾਤਨਾਦਿਤਮ੍ ॥ ੨,੨੭.

ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਛਾਂ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।