ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੇਤਂ ਸ ਨਯੇਦ੍ਦਮਸ਼ਾਸਨਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਇਕੱਲਾ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਰ੍षਂ ਯਾਵਕ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਘਟਾਦਿ ਭੋਜਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਦਦਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਏਕਸ੍ਯੈਵ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਯਮਤ ਰਸਮਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਘੜਾ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ।

ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨੀਯਸਹਿਤਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਦਿਕਸ੍ਯ ਚ । ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਞ੍ਜਲਪੂਰ੍ਣਘਟਾਦਿਕਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਬਰਸਿਕ ਰਸਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਕਲਾ ਵਰ੍षਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਦੇਹੋ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਃ ਸੁਖਂ ਯਾਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਪੀੰਡ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਲ ਭਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਮਾਨੇ ਚ ਪਿਤਰਿ ਨ ਹਿ ਪੁਤ੍ਤ੍ਰੇ ਸਪਿਣ੍ਡਤਾ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਪਿਣ੍ਡਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾ ਭਰ੍ਤਰਿ ਜੀਵਤਿ ॥ ੨,੨੬.

ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਸਪੀੰਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਯਾ ਸਮਾਰੂਢਾ ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹ੍ਨਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤृਦਿਨੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਪਤਿਵਰਤਾ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਅੱਗ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪੁਤ੍ਤ੍ਰਿਕਾ ਪਤਿਗੋਤ੍ਰਾ ਸ੍ਯਾਦਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ । ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤੇਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਾ ਪਿਤृਗੋਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਪੁਨਃ ॥ ੨,੨੬.

ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ। ਪਰ ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪਤਿਪਤ੍ਨ੍ਯੋਃ ਸਦੈਕਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਯਾਧਿਰੋਹਤਿ । ਪੁਤ੍ਰੇਣੈਵ ਪृਥਕ੍ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਖ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਰੇ ॥ ੨,੨੬.

ਜਦ ਪਤਨੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਕਸ਼ਯਾ' ਦਿਨ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਪੁਤ੍ਤ੍ਰੌ ਚੇਨ੍ਮृਤੌ ਸ੍ਯਾਤਾਮੇਕਚਿਤ੍ਯਾਂ ਸਮੇऽਹਨਿ । ਪृਥਕ੍ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਾਪਿਡ੍ਯਂ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ॥ ੨,੨੬.

ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਮਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ਚ ਪਿਣ੍ਡੇਨ ਦਮ੍ਪਤੀ ਪਤਿਨਾ ਸਹ । ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਮਹਾਦੋषੈਰੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵਚੋ ਮਮ ॥ ੨,੨੬.

ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।

ਏਕਚਿਤ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੂਢੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ । ਏਕਪਾਕਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਏਕਾਦਸ਼ੇ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰੇਤਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ षੋਡਸ਼ । ਘਟਾਦਿਪਦਦਾਨਾਨਿ ਮਹਾਦਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਵਰ੍षਂ ਯਾਵਤ੍ਪृਥਕ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚਿਰਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ, ਸੋਲਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਸ੍ਰਾਦ, ਘੜਾ ਆਦਿ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਲ ਭਰ ਇਹ ਕਰਕੇ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਕਗੋਤ੍ਰੇ ਮृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ । ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਂ ਚੈਕਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਿਤਾ ਇਕੱਠੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਹੋਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਦਸ਼ੇऽਹ੍ਨਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪृਥਕ੍ਪਿਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਪਾਕੈਰੇਨ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਸ੍ਰਾਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਭੋਜਨ—ਜੇ ਪਤਨੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਪਕਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਕੇਨੈਵ ਤੁ ਪਾਕੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰੁਤੇ ਸੁਤਃ । ਏਕਂ ਤੁ ਵਿਕਿਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਦਦ੍ਯਦ੍ਬਹੂਨਪਿ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਚਾਪਰਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇऽਪਿ ਵਾ ॥ ੨,੨੬.

ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਕਾ ਕੇ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਭੇਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।

ਨਾਰੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਣਪਂ ਦਹਤੇ ਯਦਾ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨੈਵ ਪੀਡਯੇਤ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜਦ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਦਹ੍ਯਤੇ ਧ੍ਮਾਯਮਾਨਾਨਾਂ ਧਾਤੂਨਾਂ ਹਿ ਯਥਾ ਮਲਮ੍ । ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਦਹੇਦ੍ਦੇਹਂ ਹੁਤਾਸ਼ੇ ਹ੍ਯਮृਤੋਪਮੇ ॥ ੨,੨੬.

ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਵਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਸਾੜਦੀ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯਾਦੌ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵਤਿ ਪੂਰੁषਃ । ਤਪ੍ਤਤੈਲੇਨ ਲੋਹੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨੈਵ ਦਹ੍ਯਤੇ ॥ ੨,੨੬.

ਦਿਵਿਆ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤੇਲ, ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਤਥਾ ਸਾ ਪਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਹ੍ਯਤੇ ਨ ਕਦਾਚਨ । ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਮृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੋऽਪ੍ਯੇਕਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ॥ ੨,੨੬.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਇੱਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਭਰ੍ਤृਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ । ਭਰ੍ਤृਲੋਕਂ ਨ ਸਾ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।

ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਯੁਤਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ । ਮृਤਂ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯ ਸਾ ਚਿਰਂ ਸੁਖਮੇਧਤੇ ॥ ੨,੨੬.

ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਨਵਾਨ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਬਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋਰ੍ऽਦ੍ਧਕੋਟਯਃ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵਦਾ ॥ ੨,੨੬.

ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਅੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।

ਤਦਨ੍ਤੇ ਚਰਤੇ ਲੋਕੇ ਕੁਲੇ ਭਵਤਿ ਭੋਗਿਨਾਮ੍ । ਸਾ ਹਿ ਲਬ੍ਧਮਹਾਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ॥ ੨,੨੬.

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਰੀ ਧਰ੍ਮੋਢਾ ਪਤਿਸਂਗਮਮ੍ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤਾਦੁਃ ਸ਼ੀਲਾਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ ॥ ੨,੨੬.

ਪਰ ਜੇਕਰ ਵਿਆਹੀ ਔਰਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੰਦ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਵਲ੍ਗੁਲੀ ਗृਹਸੋਧਾ ਵਾ ਗੋਧਾ ਵਾ ਦ੍ਵਿਮੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਵਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਰਪੁਂਸੋਨੁਵਰ੍ਤਿਨੀ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਘਰ ਦੀ ਛਿਪਕਲੀ, ਗੋਹ ਜਾਂ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੇਵਤੇ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਮृਤਂ ਜੀਵਨ੍ਤਮੇਵ ਵਾ ॥ ੨,੨੬.

ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ — ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੀਵਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ — ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ।

ਜੀਵਮਾਨੇ ਮृਤੇ ਵਾਪਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤੁ ਯਾ । ਸ ਚ ਵੈਧਵ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਦੁਰ੍ਭਗਾ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਔਰਤ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵਿੱਧਵਾ ਤੇ ਅਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਦ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੈਵ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਭਰ੍ਤृਪੂਜਾਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਰ੍ਚਨਂ ਤਤਃ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਵੀ ਭਗਵਾਨਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਕृਤੇ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤृਲੋਕੇ ਚਿਰਂ ਵਸੇਤ੍ । ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰੌ ਚ ਤਾਵਦ੍ਦੇਵਸਮਾ ਦਿਵਿ ॥ ੨,੨੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਖਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।