ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਸਦਾ । ਪੁਤ੍ਤ੍ਰਾਭਾਵੇ ਤੁ ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਭਾਵੇ ਸਹੋਦਰਃ ॥ ੨,੨੬.

ਪਿਤਾ ਲਈ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੇ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਰਾ ਕਰੇ।

ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਤ੍ਰੋ ਵਾ ਸਪਿਣ੍ਡਃ ਸ਼ਿष੍ਯ ਏਵ ਵਾ । ਸਪਿਣ੍ਡਨਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਂ ਤਤਃ ॥ ੨,੨੬.

ਭਰਾ, ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਸਪੀੰਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਸਪੀੰਡਾ ਰਸਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯੈਵ ਕਨਿष੍ਠੇਨ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨੇ ਨਰੇ ਖਗ ॥ ੨,੨੬.

ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਮਰਦ ਲਈ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਆਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮੇਕਜਾਤਾਨਾਮੇਕਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵੇਤੇ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰਿਣੋ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਾਨਾਂ ਪਤ੍ਨੀ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਪਿਣ੍ਡਨਮ੍ । ऋਤ੍ਵਿਜਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਪੁਰੋਹਿਤਮਥਾਪਿ ਵਾ ॥ ੨,੨੬.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਸਪੀੰਡਾ ਰਸਮ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਰਿਤਵਿਕ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੁਜਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਕृਤਚੂਡੋਪਨੀਤਸ਼੍ਚ ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਉਚ੍ਚਾਰਯੇਤ੍ਸ੍ਵਧਾਕਾਰਂ ਨ ਤੁ ਵੇਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣ੍ਯਸੌ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਚੂੜਾ ਤੇ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਵਧਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਪਰ ਵੇਦ ਦੇ ਅੱਖਰ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ।

ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ । ਪਿਤृਵ੍ਯਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੋਦਰੇਣ ਕਨੀਯਸਾ ॥ ੨,੨੬.

ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਪਤੀ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ।

ਅਰ੍ਵਾਕ੍ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਸਨ੍ਧੌ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇऽਪਿ ਵਾ । ਯੇ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕृਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ॥ ੨,੨੬.

ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਸਪੀੰਡਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਸਪਿਣ੍ਡਨੇ ਕृਤੇ ਵਤ੍ਸ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਪਿਣ੍ਡਂ ਪਿਤृਹਾ ਸੋऽਭਿਜਾਯਤੇ ॥ ੨,੨੬.

ਸਪੀੰਡਾ ਰਸਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਪृਥਕ੍ਪਿਣ੍ਡੇ ਕृਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਨਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਪਿਣ੍ਡਨਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਸਪੀੰਡਾ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੇਤਂ ਸ ਨਯੇਦ੍ਦਮਸ਼ਾਸਨਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਇਕੱਲਾ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਰ੍षਂ ਯਾਵਕ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਘਟਾਦਿ ਭੋਜਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਦਦਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਏਕਸ੍ਯੈਵ ਤੁ ਦਾਪਯੇਤ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਯਮਤ ਰਸਮਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਘੜਾ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ।

ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨੀਯਸਹਿਤਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਦਿਕਸ੍ਯ ਚ । ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਞ੍ਜਲਪੂਰ੍ਣਘਟਾਦਿਕਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਬਰਸਿਕ ਰਸਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਕਲਾ ਵਰ੍षਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਦੇਹੋ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਃ ਸੁਖਂ ਯਾਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਪੀੰਡ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਲ ਭਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਮਾਨੇ ਚ ਪਿਤਰਿ ਨ ਹਿ ਪੁਤ੍ਤ੍ਰੇ ਸਪਿਣ੍ਡਤਾ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਪਿਣ੍ਡਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾ ਭਰ੍ਤਰਿ ਜੀਵਤਿ ॥ ੨,੨੬.

ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਸਪੀੰਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਯਾ ਸਮਾਰੂਢਾ ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹ੍ਨਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤृਦਿਨੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਪਤਿਵਰਤਾ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਅੱਗ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪੁਤ੍ਤ੍ਰਿਕਾ ਪਤਿਗੋਤ੍ਰਾ ਸ੍ਯਾਦਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ । ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤੇਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਾ ਪਿਤृਗੋਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਪੁਨਃ ॥ ੨,੨੬.

ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ। ਪਰ ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪਤਿਪਤ੍ਨ੍ਯੋਃ ਸਦੈਕਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਯਾਧਿਰੋਹਤਿ । ਪੁਤ੍ਰੇਣੈਵ ਪृਥਕ੍ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਖ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਰੇ ॥ ੨,੨੬.

ਜਦ ਪਤਨੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਕਸ਼ਯਾ' ਦਿਨ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਪੁਤ੍ਤ੍ਰੌ ਚੇਨ੍ਮृਤੌ ਸ੍ਯਾਤਾਮੇਕਚਿਤ੍ਯਾਂ ਸਮੇऽਹਨਿ । ਪृਥਕ੍ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਾਪਿਡ੍ਯਂ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ॥ ੨,੨੬.

ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਮਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ਚ ਪਿਣ੍ਡੇਨ ਦਮ੍ਪਤੀ ਪਤਿਨਾ ਸਹ । ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਮਹਾਦੋषੈਰੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵਚੋ ਮਮ ॥ ੨,੨੬.

ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।

ਏਕਚਿਤ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੂਢੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ । ਏਕਪਾਕਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਏਕਾਦਸ਼ੇ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰੇਤਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ षੋਡਸ਼ । ਘਟਾਦਿਪਦਦਾਨਾਨਿ ਮਹਾਦਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਵਰ੍षਂ ਯਾਵਤ੍ਪृਥਕ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚਿਰਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ, ਸੋਲਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਸ੍ਰਾਦ, ਘੜਾ ਆਦਿ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਲ ਭਰ ਇਹ ਕਰਕੇ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਕਗੋਤ੍ਰੇ ਮृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ । ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਂ ਚੈਕਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਿਤਾ ਇਕੱਠੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਹੋਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਦਸ਼ੇऽਹ੍ਨਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪृਥਕ੍ਪਿਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਪਾਕੈਰੇਨ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਸ੍ਰਾਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਭੋਜਨ—ਜੇ ਪਤਨੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਪਕਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਕੇਨੈਵ ਤੁ ਪਾਕੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰੁਤੇ ਸੁਤਃ । ਏਕਂ ਤੁ ਵਿਕਿਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਦਦ੍ਯਦ੍ਬਹੂਨਪਿ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਚਾਪਰਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇऽਪਿ ਵਾ ॥ ੨,੨੬.

ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਕਾ ਕੇ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਭੇਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।

ਨਾਰੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਣਪਂ ਦਹਤੇ ਯਦਾ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨੈਵ ਪੀਡਯੇਤ੍ ॥ ੨,੨੬.

ਜਦ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਦਹ੍ਯਤੇ ਧ੍ਮਾਯਮਾਨਾਨਾਂ ਧਾਤੂਨਾਂ ਹਿ ਯਥਾ ਮਲਮ੍ । ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਦਹੇਦ੍ਦੇਹਂ ਹੁਤਾਸ਼ੇ ਹ੍ਯਮृਤੋਪਮੇ ॥ ੨,੨੬.

ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਵਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਸਾੜਦੀ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯਾਦੌ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵਤਿ ਪੂਰੁषਃ । ਤਪ੍ਤਤੈਲੇਨ ਲੋਹੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨੈਵ ਦਹ੍ਯਤੇ ॥ ੨,੨੬.

ਦਿਵਿਆ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤੇਲ, ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਤਥਾ ਸਾ ਪਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਹ੍ਯਤੇ ਨ ਕਦਾਚਨ । ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਮृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮृਤੋऽਪ੍ਯੇਕਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ॥ ੨,੨੬.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਇੱਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।