ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਮਿਦਂ ਕਿਮਿਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤ੍ਰਪਾਯਾਃ ਕਾਰਣੇਨ ਹਿ ॥ ੨,੧੦.

ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਮਹਿਲਾ, ਲਾਜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ।

ਕਿਂ ਵਾ ਨ ਭੋਜਯਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਸੀ ਤਾਮਨ੍ਵੇषਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਨੇਵਮੇਵਂ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਨਭੋਜਯਤ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦਿਵਾਂ? ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।

ਗਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ । ਕਥਂ ਤਲਾਸੁ ਲੀਨਾ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨੀਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ?"

ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸੀਤਾ ਸਾਧੋਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਚਾਸ਼੍ਰੁਸਂਘਾਤਂ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸ। ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੀਤਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੰਸੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਸੀਤੋਵਾਚ । ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਹ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੁਣੋ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।"

ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਰਾਘਵਃ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋਦ੍ਵੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਚ ਤਥਾਵਿਧੌ ॥ ੨,੧੦.

ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਦੋ ਵੀ ਸਨ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤਰਞ੍ਚਾਹਮਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਾਤ੍ । ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵੀਤਾ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਭੋ ॥ ੨,੧੦.

ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਗਈ। ਛਾਲਿਆਂ ਤੇ ਮਿਰਗ-ਚੰਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਸੁਆਮੀ?

ਭਵਾਮਿ ਰਿਪੁਵੀਰਘ੍ਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦੁਹਾਹृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਕਥਂ ਦੇਯਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਵਾ ਭੋਜਨਂ ਮਯਾ ॥ ੨,੧੦.

ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਜੋ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਸੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਸੀ?

ਦਾਸਾਨਾਮਪਿ ਯੇ ਦਾਸਾ ਨੋਪਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਤृਣਪਾਤ੍ਰੇ ਕਥਂ ਤਸ੍ਮੈ ਅਨ੍ਨਂ ਦਾਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰੁਯਾਮ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਦਾਸ ਵੀ ਕਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਮੈਂ ਘਾਹ ਦੇ ਪਤਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਸੀ?

ਯਾਹਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਸਾ ਸ੍ਵੇਦਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੀ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਪਤਿਮ੍ । ਅਪਕृष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਤੇਨਾਹਂ ਤ੍ਰਪਯਾ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਸ਼੍ਰੀਭਾਗਵਾਨੁਵਾਚ ॥ ੨,੧੦.

ਮੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੂਪਤਿ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਹਟ ਗਈ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ॥ ੨,੧੦.

ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਾਗਮਤ੍ । ਸੀਤਯਾ ਪਿਤਰੋ ਦृष੍ਟਾ ਯਥਾ ਤਤ੍ਤੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੋਬਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।

ਅਪਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛृਣੁ ਸਮਾਸਤਃ । ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ॥ ੨,੧੦.

ਹੁਣ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਹੋਰ ਮਹਿਮਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ: ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਦਿਨ, ਪਿਤਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬਣ ਕੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਵਾਯੁਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਤृਗਣਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਯਾਵਦਸ੍ਤਮਯਂ ਭਾਨੋਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸਮਾਕੁਲਾਃ ॥ ੨,੧੦.

ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤਰਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਾਃ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਰਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਂਸ਼ਜਮ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਅਮਾਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ॥ ੨,੧੦.

ਇਸ ਲਈ, ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ—

ਉਦ੍ਧृਤਾ ਯੇ ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਞ੍ਚ ਤੈਃ ਸਹ । ਭਜਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਵਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਾਲ ਉੱਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚਰੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਕੈਰਪਿ ਯਥਾਵਿਧਿ ॥ ੨,੧੦.

ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਭਾਵ, ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਮਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਲੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਸੀਦਤਿ । ਆਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਬਲਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਜੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਆਯੁ, ਪੁੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ, ਸਵਰਗ, ਕੀਰਤੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪਸ਼ੂਨ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਪਿਤृਪੂਜਨਾਤ੍ । ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਦਪਿ ਸਦਾ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ॥ ੨,੧੦.

ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ, ਸੁਖ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਮਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਯੇ ਯਜਨ੍ਤਿ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰੀ ਗਈ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਮੇਵ ਹਿ ਯਜਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਸ੍ਮਾਰ੍ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਿਭਵੋਚਿਤਮ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਆਬ੍ਰਾਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਕਿਰਣਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਨੁष੍ਯੈਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੁਵਿ ॥ ੨,੧੦.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨਨ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟਿੱਪ ਤਕ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ । ਯਚ੍ਚਾਮ੍ਬੁਃ ਸ੍ਨਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਪਤਤਿ ਖੇਚਰ ॥ ੨,੧੦.

ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ—

ਤੇਨ ਯੇ ਤਰੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਯਾਨਿ ਗਨ੍ਧਾਮ੍ਬੂਨਿ ਚੈਵ ਪਤਨ੍ਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ ॥ ੨,੧੦.

ਇਸ ਨਾਲ ਜੋ ਰੁੱਖ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ—

ਤੇਨ ਚਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਤੇषਾਂ ਯੇ ਦੇਵਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾਃ । ਯੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕੁਲਾਦ੍ਬਾਹ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗ੍ਯਾ ਹ੍ਯਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ ॥ ੨,੧੦.

ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹਨ—

ਵਿਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਕਿਰਸਂਮਾਰ੍ਜਨਜਲਾਸ਼ਿਨਃ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਚਮਨਂ ਯਚ੍ਚ ਜਲਂ ਯਚ੍ਚਾਹ੍ਨਿ ਸੇਵਿਤਮ੍ ॥ ੨,੧੦.

ਜੋ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਜੂਠ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਆਚਮਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਪਾਣੀ—

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ਤੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈ । ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕृਮਿਕੀਟਤ੍ਵਮੇਵ ਯੇ ॥ ੨,੧੦.

ਇਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜੋ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਕਿਰਮ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਉਦ੍ਧृਤੇष੍ਵਨ੍ਨਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਭੁਵਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਤੈਰੇਵਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਤੇषਾਂ ਯੇ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ ॥ ੨,੧੦.

ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਨ ਦੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।