ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਤृਤੀਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਸ੍ਤੁਰ੍ਯੋ ਰੋਧਕੋ ਲੇਖਕਃ ਪਰਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ । ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਜਾਤਾਨਾਂ ਕੁਤੋ ਨਾਮ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ ॥ ੨,੭.

'ਤੀਜਾ ਸੀਘਰਗਾ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਰੋਧਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਲੇਖਕਾ ਹੈ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਰੇਤ ਬਣਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਬੇਮਤਲਬ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ?'

ਨਿਰੁਕ੍ਤਿਮੇषਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰੇਤਾ ਵਦਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਪृਥਗੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ॥ ੨,੭.

'ਸਾਡੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਦੱਸੋ।' ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ।

ਪਰ੍ਯੁषਿਤ ਉਵਾਚ । ਕਦਾਚਿਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵੈ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ॥ ੨,੭.

ਪਰਯੁਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ...'

ਸ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਲਮ੍ਬੇਨ ਵृਦ੍ਧੋ ਮਦ੍ਗृਹਮਾਗਤਃ । ਅਕृਤਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਾਹਂ ਤਂ ਪਾਕਂ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ।

ਅਦਦਾਮਨ੍ਨਮਾਕृष੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਕਿਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮृਤਃ ਪਾਪੋ ਯੋਨਿਂ ਵੈ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਂ ਗਤਃ ॥ ੨,੭.

ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਕੰਮੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।

ਯਤਃ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਤਃ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸੂਚੀਮੁਖ ਉਵਾਚ । ਕਦਾਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਕਾਚਿਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਦ੍ਰਵਟਂ ਯਯੌ ॥ ੨,੭.

ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ 'ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ' ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਚੀਮੁਖ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਭਦਰਵਟ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਈ।

ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸੁਤਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਰੈਕਜੀਵਿਤਾ । ਅਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਦਾਯਾਦਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਰੋਧਮਕਾਰਿषਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਸ ਪੁੱਤ ਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਸੀ। ਮੈਂ, ਖੱਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਨੇ ਤੁ ਵਿਜਨੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪਾਧ੍ਵਗਗਤਿਂ ਗਤਃ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਥੇਯਂ ਤਤ੍ਸੂਨੋਰ੍ਵਸਨਾਨਿ ਚ ॥ ੨,੭.

ਉਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਪਾਪੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਰਸਦ ਤੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ।

ਗृਹੀਤਾਨਿ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਪੀਡ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਨਾ । ਤृषਾਰ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬਾਲਃ ਪਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਥਂ ਜਲਂ ਪਿਬਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੁੱਠ ਮਾਰ ਕੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਸਾ ਪੁੱਤ ਬਰਤਨ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰੋਦਕੇ ਦੇਸ਼ੇ ਮਯਾ ਹੁਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਰਿਤਃ । ਮਯਾਥ ਸਕਲਂ ਪੀਤਂ ਜਲਂ ਪਾਤ੍ਰਾਤ੍ਤृषਾਵਤਾ ॥ ੨,੭.

ਜਦ ਪੁੱਤ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬਰਤਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ।

ਬਾਲੋऽਪਿ ਭਯਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਿਪਾਸੁਰ੍ਵ੍ਯਸੁਰਾਪਤਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਨ੍ਮृਤਾ ਮਾਤਾ ਕੂਪੇ ਪ੍ਰਾਸ੍ਯ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ ॥ ੨,੭.

ਪੁੱਤ ਡਰ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੂਏ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਰ ਗਈ।

ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਤਕਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍ । ਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਪ੍ਰਾਯਵਿਵਰਮੁਖਃ ਪਰ੍ਵਤਦੇਹਵਾਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਇਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਮੂੰਹ ਸੂਈ ਦੇ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਛੋਟਾ।

ਯਦ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਨ੍ਤੁ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨਲੇਨਾਪਿ ਜ੍ਵਲਤਾਸ੍ਯਂ ਨਿਕੋਚਿਤਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਭੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਤ ਆਸ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਵਰਂ ਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਸਮਂ ਮਮ । ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੂਚੀਮੁਖੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਸੂਈ ਦੇ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਤੰਗ ਹੈ। ਇਸੀ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ 'ਸੂਚੀਮੁਖ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੀਘ੍ਰਗ ਉਵਾਚ । ਪੁਰਾਹਂ ਵੈਸ਼੍ਯਜਾਤੀਯਃ ਸਾਕਂ ਸਖ੍ਯਾ ਚ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਗਮਂ ਦੇਸ਼ਮਨ੍ਯਂ ਮਹਾਧਨਃ ॥ ੨,੭.

ਸ਼ੀਘਰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਵੈਸ਼ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨਾਲ, ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ।

ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਮੇ ਬਹੁਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਲੋਭੋ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤਃ । ਜਾਤੋऽਪ੍ਯਦृष੍ਟਵੈਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਨष੍ਟਂ ਮੂਲਮਪ੍ਯੁਤ ॥ ੨,੭.

ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਲੋਭ ਆ ਗਿਆ। ਅਣਦੇਖੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨ ਵੀ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵਾਵਾਂ ਨਾਵਾਥ ਨਿਮ੍ਨਗਾਮ੍ । ਮਾਰ੍ਗਗਾਂ ਤਰ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧੌ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ॥ ੨,੭.

ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਨੌਕਾ ਚੜ੍ਹੀ। ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਸਖਾ ਸ ਚ ਮਦੁਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸੁष੍ਵਾਪਾਧ੍ਵਕ੍ਲਮਾਕੁਲਃ । ਅਭੂਤ੍ਤਦਾਤਿ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਤਿਰਤੀਵ ਮੇ ॥ ੨,੭.

ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਕਰੂੜ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਮੁਤ੍ਸਙ੍ਗਗਤਂ ਸੂਰੇ ਨष੍ਟੇ ਪੂਰੇऽਕ੍ਸ਼ਿਪਂ ਤਦਾ । ਤਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਨਾਵਿ ਲੋਕੈਸ੍ਤੁ ਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਨ ॥ ੨,੭.

ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ।

ਤਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਦਿਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ । ਆਦਾਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਗृਹਮਾਗਤਃ ॥ ੨,੭.

ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਮੋਤੀ, ਮਣਕੇ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ—ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ, ਸ਼ੀਘਰਗਾ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍ । ਦਸ੍ਯੁਭਿਰ੍ਮੇ ਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਨਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਵੈ ਪਥਿ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਸਭ ਘਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਰਾਹ ਵਿਚ ਡਾਕੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲਿਆ।'

ਪ੍ਰਜਾਵਤਿ ਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤੋऽਹਂ ਮਾ ਰੋਦੀਤ੍ਯੇਵਮਬ੍ਰਵਮ੍ । ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਮਮਤ੍ਵਂ ਗृਹਬਨ੍ਧੁषੁ ॥ ੨,੭.

ਜਦ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਰੋ ਨਾ।' ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।

ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤਤੋ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਤਦ੍ਧਿ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਗਤੋ ਗृਹਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਥਾਂ ਹੁਣ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।

ਅਭੁਞ੍ਜਂ ਸਰ੍ਵਮਾਗਤ੍ਯ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਤੁ ਤਦ੍ਧਨਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰਂ ਪੂਰੇ ਹਿ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਯਦਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤਃ ॥ ੨,੭.

ਘਰ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਭਰ ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨ ਇਕ ਮਿੱਤਰ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗੋऽਹਂ ਤੁ ਨਾਮਤਃ । ਰੋਧਕ ਉਵਾਚ । ਅਹਨ੍ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਾਤੀਯਃ ਪੁਰਾਭੂਵਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ॥ ੨,੭.

ਇਸ ਕਾਰਨ, ਮੈਨੂੰ 'ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੇਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਦਾ ਸੀ।

ਰਾਜਪ੍ਰਸਾਦਾਪ੍ਤਮਹਾਸ਼ਤਗ੍ਰਾਮਾਧਿਕਾਰਵਾਨ੍ । ਵृਦ੍ਧੌ ਮੇ ਪਿਤਰਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਲਘੁਰੇਕਃ ਸਹੋਦਰਃ ॥ ੨,੭.

ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੌ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡਾਂ 'ਤੇ ਹਕ ਮਿਲਿਆ। ਵਧਾਪੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਰਹਿ ਗਏ, ਤੇ ਇਕ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ।

ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ ਚ ਮਯਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲੁਬ੍ਧੇਨੈਕਃ ਪृਥਕ੍ਕृਤਃ । ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਸੋਨ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ॥ ੨,੭.

ਮੈਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ।

ਅਦਤ੍ਤਾਂ ਪਿਤਰੌ ਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਤਸ੍ਮੈ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਮਾਪ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਰੋ ਰੋਧਮਕਾਰਯਮ੍ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਨ੍ਦਿਰ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਗਡੈਰ੍ਦृਢੈਃ ॥ ੨,੭.

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਕ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।