ਗਰੁਡਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਨਸੈਵੈਹ ਮਾਮਸ੍ਤੌਤ੍ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਹਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਅਗਚ੍ਛਂ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਸ ਨੀਯਤੇ ॥ ੨,੭.

ਜਦ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ, ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੈਰ੍ਨੀਯਮਾਨਨ੍ਤੁ ਕੌਤੁਕਂ ਮੇऽਭਵਤ੍ਖਗ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨ ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਵੈ ਕਾਲਂ ਤਾਨ੍ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਆਈ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲਿਜਾਣਗੇ।

ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਂ ਤਞ੍ਚ ਸਰ੍ਪਹਨ੍ । ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਵਿਕਾਸੁਪ੍ਤਭੂਪਾਲਸੁਖਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੇਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਪ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਿਵਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਮਣਿਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਮੇਰੁਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਪਥਿ । ਨਿਕੋਚ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ ਨੀਤੋ ਵੈ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਣ੍ਮਯਾ ॥ ੨,੭.

ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤਮਵੋਚਂ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਭਟੋ ਭਵ । ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯ ਤਦ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਵਞ੍ਚ ਹਰ ਤਦ੍ਗਤਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਂਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਹਟਾ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੋषਂ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਤਰੂਪਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਮਪਿ ਦੁਃਖਦਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਹਿਣ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਰੇਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਸ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਕੌ ਬਾਹੂ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍ । ਭੇਦਯਨ੍ਨੁਰੁਵਾਤੇਨ ਪ੍ਰੇਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਂਮੁਖੋ ਯਯੌ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।

ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੈਕਂ ਚ ਸਮਾਹਰਤ੍ । ਪ੍ਰੇਤਾਨਥਾਪਿ ਸਹਸਾ ਜਘਾਨ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਨਾ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋ-ਦੋ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ, ਤੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਰੇਤ ਫੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।

ਤੇ ਵਿਵਰ੍ਣਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਞ੍ਚ ਸ਼ਵਂ ਤਥਾ । ਏਕੈਕਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰਭਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਉਡ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਲਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਤੇ ਨਖੈਸ੍ਤਲਘਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਘਾਤੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਘਾਤੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮੇਕਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਵ੍ਯਦਾਰਯਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਖਾਂ, ਚਪੇੜਾਂ, ਲੱਤਾਂ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਇੱਕ ਪਰੇਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਾਨ੍ਵਿਫਲਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਤਾਨਥ । ਜੀਵਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ਵਂ ਤੇषਾਂ ਜਹ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਣਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਬੇਅਸਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਜਿੰਦ ਫੜ ਲੀ, ਪਰ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।

ਹृਤਮਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ਵੇ ਤੇ ਤੁ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰੇ ਗਿਰੌ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਧਾਵਨ੍ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਏਕਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ ॥ ੨,੭.

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲਾਸ਼ ਲੈ ਗਈ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਪਰੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਰੇਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ।

ਸ ਵਾਯੁਗਮਨਃ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਯਯੌ ਤੇऽਥ ਹਤਾਸ਼ਾ ਵਿਪ੍ਰਮਾਗਮਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਪਰੇਤ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆਏ।

ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਟਨੇ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਿਮ੍ਨੇਵ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ॥ ੨,੭.

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਾਠ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ—

ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤੇषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨਃ । ਵਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।

ਅਦ੍ਯ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹੋऽਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸੁਰਦਾਮ੍ਭਿਕਾਃ । ਗਿਰੇਰਿਵ ਪਰਾਵਰ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ੋषਣਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ,' ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਜਾਣ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੁੱਕ ਜਾਣ ਵਾਂਗ—

ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੇ ਯੂਯਮਿਤ੍ਯਥ । ਕਿਂ ਮਾਯਾ ਕਿਮੁ ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਉਤਾਹੋ ਚਿਤ੍ਤਵਿਭ੍ਰਮਃ ॥ ੨,੭.

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਇਹ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਹੈ, ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ?'

ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ । ਅਵੇਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਪ੍ਰੇਤਾ ਵੈ ਕਰ੍ਮਜਾ ਵਯਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ । ਕਿਂਨਾਮਾਨਃ ਕਿਮਾਚਾਰਾਃ ਕਥਞ੍ਚੇਮਾਂ ਦਸ਼ਾਂ ਗਤਾਃ ॥ ੨,੭.

ਪਰੇਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣੋ: ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਰੇਤ ਬਣੇ ਹਾਂ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?'

ਅਵਿਨੀਤਾਃ ਕਥਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨੀਤਾਃ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਕਥਮ੍ । ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨਾਮਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ॥ ੨,੭.

'ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਅਣਸ਼ਾਸਤ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਸ਼ਾਸਤ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ?' ਪਰੇਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗੇ।'

ਉਤ੍ਤਰਾਣਿ ਮਹਾਯੋਗਿਂਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਗਤਾਂਹਸਃ । ਅਹਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਏष ਸੂਚੀਮੁਖਃ ਸ੍ਮृਤਃ ॥ ੨,੭.

'ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਪਰਯੁਸ਼ਿਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੂਚੀਮੁਖਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'

ਤृਤੀਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਸ੍ਤੁਰ੍ਯੋ ਰੋਧਕੋ ਲੇਖਕਃ ਪਰਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ । ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਜਾਤਾਨਾਂ ਕੁਤੋ ਨਾਮ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ ॥ ੨,੭.

'ਤੀਜਾ ਸੀਘਰਗਾ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਰੋਧਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਲੇਖਕਾ ਹੈ।' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਰੇਤ ਬਣਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਬੇਮਤਲਬ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ?'

ਨਿਰੁਕ੍ਤਿਮੇषਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰੇਤਾ ਵਦਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਪृਥਗੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ॥ ੨,੭.

'ਸਾਡੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ ਦੱਸੋ।' ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ।

ਪਰ੍ਯੁषਿਤ ਉਵਾਚ । ਕਦਾਚਿਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵੈ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ॥ ੨,੭.

ਪਰਯੁਸ਼ਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ...'

ਸ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਲਮ੍ਬੇਨ ਵृਦ੍ਧੋ ਮਦ੍ਗृਹਮਾਗਤਃ । ਅਕृਤਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਾਹਂ ਤਂ ਪਾਕਂ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ।

ਅਦਦਾਮਨ੍ਨਮਾਕृष੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਕਿਯਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮृਤਃ ਪਾਪੋ ਯੋਨਿਂ ਵੈ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਂ ਗਤਃ ॥ ੨,੭.

ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਕੰਮੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।

ਯਤਃ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਤਃ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸੂਚੀਮੁਖ ਉਵਾਚ । ਕਦਾਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਕਾਚਿਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਦ੍ਰਵਟਂ ਯਯੌ ॥ ੨,੭.

ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ 'ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ' ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਚੀਮੁਖ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਭਦਰਵਟ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਈ।

ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸੁਤਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤ੍ਰੈਕਜੀਵਿਤਾ । ਅਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਦਾਯਾਦਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਰੋਧਮਕਾਰਿषਮ੍ ॥ ੨,੭.

ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸੀ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਸ ਪੁੱਤ ਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਸੀ। ਮੈਂ, ਖੱਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਨੇ ਤੁ ਵਿਜਨੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪਾਧ੍ਵਗਗਤਿਂ ਗਤਃ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਥੇਯਂ ਤਤ੍ਸੂਨੋਰ੍ਵਸਨਾਨਿ ਚ ॥ ੨,੭.

ਉਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਪਾਪੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਰਸਦ ਤੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ।

ਗृਹੀਤਾਨਿ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਪੀਡ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਨਾ । ਤृषਾਰ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬਾਲਃ ਪਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਥਂ ਜਲਂ ਪਿਬਨ੍ ॥ ੨,੭.

ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੁੱਠ ਮਾਰ ਕੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਸਾ ਪੁੱਤ ਬਰਤਨ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।